14 daqiqada öqiladi

528 marta körilgan

Böstonliq bağridagi bedorlik

Böstonliq bağridagi bedorlik

Men şu paytgaça katta festival yoki anjumanlarga qatnaşmaganman. Ayniqsa, qaysidir sabab yoxud tasodif bilanmi yoşlar yiğiladigan davralarda bölmaganim uçun köp bor afsuslanganman. Lekin yaqinda yuz ellik nafardan ortiq yoşlar iştirokida (yoşlar bölganda ham, bari ijodkor) gözal bir maskanda – “Özbekiston Şveysariyasi” deb donği ketgan Böstonliq tumanida ötgan Respublika yoş ijodkorlarining birinçi forumi esda qolarli lahzalarni yodga muhrladi…

* * *

Ketişimizdan bir kun oldin qayerda va soat neçada yiğilişimiz aytilgan edi. Tayinlangan soatda tayinlangan manzilga yetib bordim. Eng oxirgi kelgan odam men ekanman: hamma jamuljam. Yoşlar davrasiga qöşildim, bir-ikki taniş çehralarni kördim. Körişdik, söraşdik… Qarasam, yiğilganlarning deyarli barçasi taniş – ularni turli tadbir va adabiy tögaraklardagi çiqişlari, ijtimoiy tarmoqlarda eʼlon qilgan ijod namunalari orqali bilar ekanman. Xullas, ustoz şoir aytganiday, örtada begona yöq.

Yoşlar bilan tölgan beşta avtobus soat ön birlarga yaqin kunçiqarga qarab yöl oldi. Keta-ketgunça hammani kuzatib bordim: barçaning çehrasida tabassum, közlarida qandaydir yoruğlik bor edi. Kimdir şerigi bilan esdalikka rasmga tuşar, kimdir yonidagiga şeʼr öqir, yana kimdir esa çop etilgan kitobiga dastxat yozib hamrohiga berar edi. Yurtimizning olis-yaqin hududlaridan kelgan bu yigit-qizlar birpasda tanişib, bir-birlari bilan qadrdon bölib qolişdi…

Böstonliqning taʼrifini unda-bunda eşitganim bor: fakultetimizda biz bilan yonma-yon qozoq tili va adabiyoti yönalişida tahsil oladigan kursdoşlarimizning köpçiligi aynan böstonliqlik edi. Öşa kursdoşlarimizdan birining töyiga ham borganmiz. Uzoqdan yelkasiga oq pöstin yopinib olgan odamni esga soladigan toğlarni körganimda, şu toğlarga bir kuni çiqiş nasib qilarmikan, degan öy ötgan edi… Şularni eslab ketarkanman, yonimdagi hamrohim, şoir inim Xurşid gapga soldi:

– Husan aka, avvallari bunaqa joylarga, katta yiğinlarga kelmaganman. Qanaqa bölarkan?

– Menam sizdekman, uka. Boşga tuşganini köz köradi.

Kulişdik.

– Yöq, aytmoqçi bölganim… ketayotganlarning orasida juda yaxşi yozadiganlari köp. Heç tayyorgarlik körmasdan çiqaverdik – piçoqqa ilinadigan şeʼrlarni tanlab çiqmadik ham.

– Yöğ-ye, kim ekan ular?

– Köööp, xöş… şeʼr yozarmanlardan Suhrob degan yigit bor, Baxtiniso Mahmudova, Nurmuhammad Abduzoirov, Muhammad Siddiq… Dilmurod degan nasrçi yigit ham bor. Qisqa hikoyalar yozadi.

– Ha, durust. Körsam tanirman…

– Hali borganimizdan keyin yaqindan tanişib olasiz…

Ertaklardagi kabi yöl yurdik, yöl yursak ham möl yurdik. Deyarli barça manzil tomon oşiqar, qaçon borarkanmiz degança toqatsizlanardi. Yurilgan sari yuqoriga kötarilib borardik. Kötarilganimiz sari manzaralar yanada gözallaşar, men esa odatimga köra atrofni tomoşa qilib ketiş bilan ovora edim: qirlar, adirlar, toğlar…

Darvoqe, toğlarni juda sevaman. Orzuga ayb yöq: köpdan beri toğ bağrida yaşaşni orzu qilaman. Yarimçöl hududda uğaygan menday sahroyi toqqa çiqqanimda doim uning zalvori va uluğvorligidan anglab bölmas hayratni tuyardim. Bu uluğvorlikning ortida yana Bir Qudrat borligini-da iç-içimdan sezarimni yaşirmayman… Toğlar – sakinat manzili, oromlar makoni. Uning qöynida qalbing taskin topadi, vujudingda tinim bilmay bezovta böladigan ruhing orom oladi. Toğlar bağrida odamlar gavjum yaşaydigan şaharu qişloqlardagi diqqinafaslikdan uzoq bölasan, özingni erkin his qilasan.

* * *

Ikki soatdan oşiq vaqt ötib manzilga – yoşlar oromgohiga yetib bordik. Borganimizda havo ança sovigan edi. Sovuq şamol bemajol daydirdi. Köpçilik qatori mening könglimga ham bir iştiboh indi: endi forum qanday ötadi? Şu öy bilan yuklarni kötargança öz xonamiz tomon yöl oldik. Bizni boşlab kelgan yetakçilar xonalarni taqsimlab çiqdi. Hamma kirib bölgaç, oxirida tört kişi qolibmiz. Keyin törtovlon tugal böldik – ikkinçi qavatdagi xonalarning birida qönim topdik. Xurşiddan boşqa xonadoşlar ham begona emas ekan: kelgunça taʼrifini eşitganim – şoir Suhrob va nosir yigit Dilmurod. Oğir-bosiq, sermulohaza yigitlar ekan. Xullas, safardagi ijodiy ovimning avvali baroridan keldi: özim istagan hamxonalar bilan qönim topdim…

Oromgohdagi xodimlar bizni iliq kutib olişdi. Ilk tuşlikdan söng katta zalda barça iştirokçilar yiğildi, tartib-qoidalar bilan taniştirildi. Keyin Yoşlar ittiqofining faollari, xususan, Yoş ijodkorlar kengaşi raisi, samimiy şoira Mehrinoz Abbosova uşbu forumining maqsad-muddaosi, qanday tarzda ötkaziş kerakligini izohlab ötdi.

Oçiğini aytsam, men şu forumning taşkil etilişi haqida ilk şov-şuvlar tarqalganidayoq eşitgandim. Uç kunlik anjumanni faqat yoşlarning özi, yoş bölganda ham yigirma va yigirma beş yoşning orasidagilar uyuştirayotganiga, rosti, avvalboşda sal işonqiramadim. Hatto forumning bölib ötişiga şubha bilan qaragan edim. Ammo… öz közim bilan kördimki, barça işlarni yoş yigit-qizlar uyuşqoqlikda, hamjihatlikda bajarişdi (aynan şu forum yoşlar tomonidan taşkil qilingan ilk katta anjuman sifatida ham tarixda qolişi şubhasiz).

Rasmiy tuşuntiriş va kiriş sözlaridan keyin yoşlarning özlaridan ham fikr söraldi. Işonsangiz, zaldagi deyarli barça iştirokçi uy vazifasini tayyorlab kelib, ustoz meni körmayapti, deb taşvişlangan maktab öquvçisidek qöllarini kötarib silkitar, sözga çiqişga navbat sörardi. Tösatdan old qatorda ötirgan norğul bir yigit sahnaga otilib çiqdi. Özining taniştirişi böyiça ismi Davlatbek, asli samarqandlik ekan. Töğrisi, avvalida menga uning bu işi yoqmadi; özini maqtaşni, köz-köz qilişni sevadigan oddiy bir talaba bölsa kerak, dedim. Lekin… keyinçalik u bilan yaqindan tanişganimdan söng ilk tasavvurlar yolğonligi, aksinça, u forumdagi eng samimiy va faol yoşlardan biri ekanini bildim.

Davlatbekni ilk körganimda sal qoramağizligi hamda soçlarining uzun va silliq qilib taralgani uçunmi, negadir hind aktyorlariga öxşatdim. Keyinçalik beş-olti yigit jam bölib suhbatlaşayotganimizda, unga hazil aralaş: “Sizni hindlarga öxşatib, hatto Raj sohib deb ism ham qöydim”, desam, kulib yubordi-da, hindça nimalardir dedi. Biz hazilga hazil sifatida javob böldi, deb kuldik. Ammo keyin bilsak, u hind tilini çindan ham örganayotgan ekan.

– Yöğ-ye, nima qilasiz hind tilini? Hamma ingliz tilini örganyapti, hatto hindlarning özi ham ona tilidan köra inglizça gapirişga işqiboz, – dedim Davlatbekka qarab. Uning javob berişini ham kutib ötirmay xonadoşim Xurşid gapira ketdi:

– Raj sohib şundayiga beş tilni bilar ekan.

– Yöğ-ye!..

Rostdan ham, Davlatbek rus, ingliz, tojik, turk va nemis tillarini yaxşi bilar ekan. Iltimosimizga javoban har bir tilda unça-munça gapirdi ham. Aytişiça, hozirda nemis va ingliz tilidan tarjimalar ham qilayotgan ekan. Şunça tilni bilişiga qaraganda çet tili böyiça magistraturada öqisa kerak deb, yana qiziqsinib savol bersam, u Özbekiston jahon tillari universitetining hali birinçi bosqiç talabasi ekan…

 Ha… forum uç kun davomida ana şunday isteʼdod va iqtidor egalarini kaşf etdi.

* * *

Iştirokçilar birinçi kunning özidayoq nazm, nasr, publitsistika, tarjima va dramaturgiya yönalişlari böyiça guruhlarga bölinib, beşta joyda özaro fikr almaşdilar, ijodlari borasida turli bahs-munozaralar qilişdi. Men har bir şöbani aylanib çiqarkanman, bu forumga kelgan yoşlar şunçaki tasodif yoki taniş-bilişçilik orqasidan emas, balki rosmana tanlov natijasida, kelajagiga umid beradigan ijodiy işlari sabab kelişganiga amin böldim.

Yiğinlar böladigan katta zalda şeʼriyat yönalişining yigirma çoğli aʼzolari ötirişgan edi. Boşqa yönalişlarni aylanib, qaytib kelsam, ularning safi ellikdan oşibdi. Qarasam, şeʼrxonlik bölyapti. Sekin borib qöşildim.

Işonsangiz, bir-biridan gözal şeʼrlar aytildi. Buxorolik bir qiz şeʼr öqiganda olis ötmişning sadolari quloğimga çalinganday böldi, jizzaxlik bir yigit şeʼr öqiganda Hamid Olimjonning nafasini tuyganday böldim, surxondaryolik bir şoir ukamiz baxşilardek mungli ohangda şeʼr öqiganida Usmon Azimning “Hali butun röyi jahon şeʼr bölajak” degan hayqiriği naqadar rost ekanligini his qildim… Yoşlarning heç birida oliftalik yoki manmansiraş yöq, közlarida, sözlarida şeʼr kabi poklik hamda beğuborlik bor edi. Ehtimol, bedorruh şoirimiz Şavkat Rahmon “Hozirgi yoşlarda pokizalik bor”, deganida ayni şunday yoşlarni nazarda tutgandir…

Şeʼrlarning barçasini eşitdim. Oçiği, yoş şoir va şoiralarning köpçiligi durust şeʼr qanday bölmoği kerakligini yaxşigina anglagan va şu yölda ijodiy izlaniş olib borayotgan yigit-qizlar edi. Ançagina “zuvalasi qotgan” şeʼrlar öqildi. Bir şoira singlimiz çaqmoq çaqişini osmon yerni suratga olardi, deb taşbeh qilibdi, yana biri ön yettiga tölganiga işora etib, “Mening koinotim ön yetti yoşda”, debdi, men bilan otdoş yigit soğinç haqida şunday yozibdi: “Har tun orqalayman soğinç yukini”…

Töğri, öqilgan şeʼrlar orasida badiiy sayoz, tahrirtalab bölganlari ham yöq emasdi. Ammo har bir şeʼr zamirida yoş – hali endi yigirmaga yetgan yoki yigirmadan ötgan toza va samimiy qalbning aksi bor edi, yolğonlardan yiroq rost yurakning uçqunlari bor edi.

…Darvoqe, yurak deganimda öşa keça yangragan bir şeʼr esimga tuşdi. Qattiq qörqiş yoxud şunga öxşaş holatlarda “yuragi tuşdi”, “yuragini kötariş kerak” degan gaplarni, “yurak kötariş” degan davolaş usuli haqida eşitgan çiqarsiz. Öşa holatni Nozima Habibullayeva degan şoira öziga xos poetik rakursda çiroyli ifodalabdi. U bir örinda şunday deydi:

Qaçon va qanday qilib

Qayda tuşgan çala jon.

Kötarmoqlikdan avval

Topiş kerak, xolajon.

Yurak kötargiç xoladan najot topolmagan bemor oxiri öz sözini şunday tugatadi:

Hay, odamlar, odamlar,

Bosib yurmadingizmi?!

Içi tökilib ketgan

Yurak körmadingizmi?!

Alqissa, şeʼrxonlik yarim tungaça davom etdi. Birovning şeʼr öqişi birovga malol kelmadi, hamma bir-birini intiqlik bilan eşitdi. Meni quvontirgani, yoş qalamkaşlarda ijodkorga xos yuksak fazilat – bir-birini hurmat qiliş va tengdoşidagi badiiy topildiqlarni yaxşi ilğab, eʼtirof eta bilişning ham guvohi böldim.

* * *

Birinçi kuni eʼlon qilinganidek, ertasiga barça iştirokçilar forumning oçiliş marosimiga tayyorgarlik körişdi. Buni qarangki, tong bilan ob-havo  özgardi: bir kun oldingi şeʼrxonlikdan keyin osmonning ham köngli yorişdimi, bulutlar tarqab, atrof-javonib suv tomçisidek tiniq körina boşladi. Soat önlarga yaqin yoş ijodkorlarga mahorat darslarini ötiş, ijod sirlarini örgatiş maqsadida taniqli şoir-yozuvçilar, tarjimonlar, publitsistlar hamda dramaturglar jam bölişdi. Oromgoh töy böladigan hovlidek yugur-yugurga tölib ketdi: qaysidir bir yoş nosir özi sevgan adibning oldiga çopar, boşqa bir yoş şoir esa özi sevgan şoirni körib, uning şeʼrini yodaki aytgança oldiga peşvoz çiqar, xullas, har kim “öziniki”ni katta mamnuniyat bilan kutib oldi.

Forumga Özbekiston Yozuvçilar uyuşmasi raisi Muhammad Ali, şoirlardan Mahmud Toir, Zebo Mirzayeva, Xosiyat Rustamova, Nodir Jonuzoq, Behzod Fazliddin; nosirlardan Xurşid Döstmuhammad, Isajon Sulton, Qöçqor Norqobil, şuningdek, Begoyim Xolbekova, Nazira Toşpölatova, Beruniy Alimov, Iqbol Qöşşayeva, Aʼzam Obidov va Şuhrat Sattorov kabi publitsist hamda tarjimonlar taşrif buyurişdi. Forumning rasmiy oçilişida söz olganlarning barçasi yoşlarga havas ila boqib, ularning bugungi kundagi imkoniyatlari, tinçlik va farovonlik zamonida tölib-toshib ijod qilayotganlaridan quvonib, bir paytlar şoir Hamid Ğulom aytgan şirin bir orziqişni eslaşdi (nainki eslaşdi, özlari ham iç-içdan istaşdi): “Eh, sening yoşliging menda bölsaydi…”

Keyin bir guruh sanʼatkorlarga navbat berildi, iştirokçilar qöşiqlarga jör bölib, raqsga tuşişdi. Forumning oçilişi juda zavqli keçdi. Yanada fayzli ötişiga tağin bir nima sabab böldi.

Toşkent şahrida joylaşgan Turin politexnika universiteti talabasi özi yasagan robotni namoyiş qildi. Böyi taxminan ikki qariç keladigan uşbu robot buyruqqa böysunib qadam ham taşladi, raqsga ham tuşdi. Ammo şu jonsiz aşyo hammaning qalbini titratgani rost! Nima qildi deysizmi? Eşiting: robot şu yerda ötirgan barça-barçaning ona allasidan keyin eşitgan eng aziz şeʼrlaridan biri, sobiq tuzum davrida özbek degan millatni dunyoga tanitgan “Özbegim” qasidasini aytib berdi. Temir boşiga kiçkinagina marğilon döppisini kiyib olgan Robotbek: “Qayga borsam, boşda döppim, ğoz yurarman gerdayib” deganida hamma bor kuçi-la  olqişladi, qiyqirib yuborganlar ham böldi, hatto qöşiqlardan unçalik huzur topmagan ayrim yigit-qizlarning közida yoş ham kördim. Ular çinakamiga buyuk davlatning, buyuk ajdodlarning farzandi va davomçilari ekanliklaridan faxrlanib, közga yoş olgan bölişsa, ne tong…

Oçiliş marosimidan keyin kun davomida ustoz ijodkorlar yoşlarga mahorat darslarini ötişdi, har bir yönalişda özi xos isteʼdodlar eʼtirof etildi. Yoşlarning ayrimlari unutilmas lahzalarning ğanimatligini anglab, uşbu suhbatlarni video va foto körinişda saqlab qolişga harakat qilişardi. Eng asosiysi, ijodning yozilmagan, ammo oltin qoidalarini ustozlar öz tajribalaridan kelib çiqqan holda yoşlarga yetkazişga harakat qilişdi.

Mahorat darslarida nafaqat ijod sirlari, balki ijodkorning şaxs sifatida şakllanişi, uning millat oldidagi burçi, vatan taqdiriga daxldorligi kabi haqiqatlar ham bot-bot uqtirildi. Mahorat darslari tugagandan söng ham yoşlar davra suhbatlarini, ijodiy bahs-munozaralarni davom ettirişdi. Ustozlar tomonidan örtaga taşlangan “Inson nima uçun yozadi?” degan savolning muhokamasi keçki yiğinda yanada avj oldi. Darhaqiqat, inson nega yozadi? Kimdir köngli tölgani uçun, dedi, yana kimdir öz dardini aytiş uçun, dedi…

– Ha, bu gaplar ham töğri. Ammo hammaning ham nimalardandir köngli töladi, hamma ham öz dardini aytgisi, uni birovlarga oşkor qilgisi keladi. Ammo nega hamma yozuvçi bölmaydi? – dedim ularning bahslariga qiziqib.

– Oçiği, şu savol ertalabdan beri xayolimdan ketmayapti, – dedi bir yigit. – Bu savolga birpasda javob berib bölmas ekan. Aslida, şu savolga javob topilgandan sönggina ijod qiliş yoki qilmaslik masalasi hal böladi, menimça…

Haqrost! Aslida mazkur forumning taşkil etilişi ham yoş ijodkorlarning ijoddan maqsadlari nima ekanligi, bu maşaqqatli yölda ular nimalarga tayyor bölişlari kerakligini yaxşiroq anglab olişlari uçun ahamiyatlidir.

…Uçinçi kuni yanada qiziqarli böldi. Ertalabki nonuştadan söng “Forumda yozilgan eng gözal maktub” tanlovi boşlandi. Köpçilik oromgoh hovlisiga çiqib, dil izhorlarini sölim maʼvoda qoğozga tuşirişni maʼqul kördi. Tanlov jarayonida maktub- lar bilan tanişib çiqiş imkoni böldi. Nomalarning deyarli barçasida iştirokçilarning xursandligi, ularning könglini va ruhini kötargan uşbu anjumanning taşkil etilganidan mamnunlik yozilgan edi. Mana, öşa maktublardan biri:

“Şubhasiz, bu forum hammamizning xotiramizda quvonç bilan esga olinadigan damlarga boy böldi. Bilaman, ayni paytda har birimiz dunyo-dunyo taassurotlarni qalbimizda östirmoqdamiz. Uç kun davomida birgamiz-u, biroq göyoki bir neça yillardan buyon qadrdonlardekmiz.

Samo rangidek köm-kök suv böylari, uning yonida mağrurlanib boqqan toğlar, daraxtlardan tökilayotgan barglarni supurgan kuz şamoli, dengizda suzayotgan kemalardek osmonda parvoz aylayotgan quşçalar…

Forumning dastlabki kunining özidayoq bir oilaga aylandik. Havo sovuqligiga qaramay, birgalikda kuylaganimiz, milliy qöşiqlarga raqsga tuşganimiz, dillarimizdagi Vatan tuyğusi tillarimizda kuy bölib jaranglagani közlarimizda faxrni çizdi…”

Darhaqiqat, yoşlarning oromgoh hovlilarida vatan, yoşlik va muhabbat haqidagi qöşiqlarni jör bölib kuylaganlariga, bahru bayt uyuştirganlariga bir neça bor guvoh böldim. Qöşni hovlidagi bolalarning öyinini tom oşa tomoşa qilayotgan jajji bolakayday toğ ustida quyoş ham ularni jim kuzatar, şamol  yoşlarning ovozini uzoq-uzoqlarga olib ketayotgandek edi göyo…

Kun peşinga oğgan paytda iştirokçilar öz yönalişlari böyiça jamlanib, Yoş ijodkorlar kengaşining keyingi faoliyati va kelgusidagi ijodiy forumlarning qanday bölişi lozimligi haqida öz taklif-ğoyalarini taqdim etişga tayyorgarlik körişdi. Taklif-ğoyalar muhokamasi paytida heç kim çetda qolgani yöq. Hamma öz fikr-mulohazalarini bildirardi. Quvonarlisi, har bir iştirokçi qanday taşabbus kötarmasin, bari yurt kelajagiga daxldor edi. Yoşlarning fikr-mulohazalarini tinglarkanmiz, ularning intilişlari bir ezgu tilakka jam bölganini tuydik: Özbekistonni dunyoga tanitiş yölida çin yurakdan ijod qiliş lozim…

Forumning yopiliş marosimi. Deyarli barçaning közida xomuşlik sezilib turardi. Negaki, ertaga hamma tarqalib ketadi. Uç kunlik döstlar diydori, ustozlarning ögitlari, fayzli ötgan keçki ijodiy gurunglar… göyo takrorlanmaydiganday… Ammo ularning qalbiga taskin beradigan holatlar ham kam emas: döstlar orttirişdi, ustozlarning eʼtirofi, qalbdagi ilhom sururi…

Barça yiğilgaç, yoşlar öz ğoya va takliflarini prezentatsiya körinişida tengdoşlariga taqdim etişdi. Nosir bölsin, şoir bölsin, dramaturg bölsin, ularning qaysidir çet tilida erkin gaplaşa olişi meni quvontirdi. Tağin bir gap: til faqat nutqda emas, tafakkurda ham aks etar edi. Yaʼni, ular keng miqyosda fikrlaydigan yoşlar edi.

Taqdim etilgan loyihalar içida adabiyot markazi haqidagi ğoya köpçilikka maʼqul keldi. Loyiha böyiça, yurtimizdagi barça tuman va şahar markazlaridagi qarovsiz binolar taʼmirlanib, katta kutubxona, tögarak xonalari, ijodiy uçraşuvlar zali, tamaddixonadan iborat ziyo maskanlari barpo etiladi. Yana bir loyiha muallifi uşbu forumni çet el yoş ijodkorlari iştirokida taşkil etişni taklif qildi. Ikki yoki uç yilda bir marta ötkaziladigan xalqaro forum özbek yoşlarining çet ellik tengdoşlari bilan fikr almaşişida, ular bilan ijodiy bahs olib borişida samarali bölişi bilan ham eʼtiborni tortdi. Tarjima yönalişidagi iştirokçilar çet ellik zamondoş ijodkorlarni forumga taklif qiliş fikrini ilgari surişdi.

Xullas, takliflarning barçasi yoşlar uçun birday manfaatli edi. Loyihalar hakamlar tomonidan baholandi. Heç bir taklif eʼtibordan çetda qolmadi. Maʼqul deb topilgan loyihalar Yoş ijodkorlar kengaşining dasturiga kiritiladigan böldi. Bu degani yigit-qizlarning yurt kelajagi va taraqqiyotiga hissa qöşiş maqsadida bildirgan takliflari amalga oşadi demakdir…

Forumning oxirgi keçasi Nurmuhammad degan surxondaryolik yigit yugurib xonamizga kirib keldi. “Böstonliq haqida, özimiz haqimizda şeʼr yozdim”, dedi şoşilib. Keyin taʼsirli ohangda öqiy ketdi:

…Birdan özgaradi, yorişar dunyo,

Şunda gözallaşib ketar Böstonliq,

Şunda gözallaşib ketadi Çimyon,

Axir, neça yillab kutgan bizlarni…

 

Toğlarning toş qotgan bağri eriydi,

Quvonçdan va baxtdan közlarida yoş.

Bu yerda tinglay deb eng zör şeʼringni,

Ertadan ertaroq çiqadi quyoş…

 

Ammo his qilgança şeʼrlarning taʼmin,

Endi nur-ziyodan arimas bu yer.

Sen uçun kuzda ham gulladi zamin,

Bunçalar sehrga töluğsan, ey Şeʼr!

Atrof-javonibdagi bor narsalar bilan tillaşgan, dardlaşgan, ularga şeʼrlar öqigan yoşlarning barçasi Nurmuhammaddek samimiy satrlar qoralagani aniq. Çunki har bir iştirokçining qalbi va ruhi uç kun davomida bedor böldi. Ularning hammasi maʼnan tozarib, ruhan yuksalib öz uylariga qaytişdi. Bu yoşlar yaqin yillarda katta bir adabiy avlod bölib, özbekning ruhini, qalbini baland pardalarda kuylaydi, degan katta işonç bilan Toşkentga qaytdik.

2017-yil 6–10 oktyabr,

Toşkent – Böstonliq – Toşkent.

Husan MAQSUD

1991-yili tuğilgan. Nizomiy nomidagi Toşkent davlat pedagogika universitetining özbek tili va adabiyoti fakultetida tahsil olgan.

“Yoşlik” jurnaliga obuna böling · indeks 822

Obuna haqida

Izohlar

Hozirça izoh yöq. Birinçi bölib fikringizni yozing.

Siz nima deysiz?

Izoh tahririyat körib çiqqaç, eʼlon qilinadi.

Oldingi
Keyingi

Şu ruknda köp öqilganlar

Barçasi (112)