QISMAT
U orzu qilardi burgutdek kezib,
Hammadan balandda turişni.
Kimnidir oyoği ostida ezib,
Kimningdir ustidan yurişni.
Qismat tirigida qilmadi vafo,
Mana, niyatiga bugun yetişdi:
Xaloyiq uyidan qabrgaça to,
Yelkada kötarib ketişdi.
ŞIVIR-ŞIVIR
Yomğir, dölga qilmayman parvo,
Çöçimayman ğovur-ğuvurdan.
Hayiqaman tomçidan ammo,
Va qörqaman şivir-şivirdan.
ŞAMOL
Yengil narsalarni izlaydi şamol,
Yengil narsalarni poylab yotadi.
Yengil narsalarni topdimi, darhol,
Kökka olib çiqib, yerga otadi.
ÖRMONDAGI QOIDA
Yovvoyi örmonning qonuni buldir:
Muqim turaverar mayda pattalar.
Katta daraxtlar-çi, kesilar “şir-şir”,
Kesilib ketadi doim kattalar.
QÖRQMASANG
U yoqqa ötsam ham turtasan,
Turtasan, bu yoqqa ötsam ham.
Nimadan bunçalar qörqasan,
Bir urib yiqit-da, qörqmasang.
ŞOH EDIPNING ARMONI
O! Kelsaydim dunyoga qaytib,
Şoh bölsaydim yarim jahonga.
Toju taxtga rahmatlar aytib,
Topşirardim Şukur Burhonga.
ÖZIMGA NASIHAT
Yomonlarga yölama yaqin,
Yomonlikni unutgin tezda.
Yaxşilikni unutma lekin,
Yaxşilarni har kuni esla.
MAQTOV
Sizni maqtaganni seving, erkalang,
Men ham maqtovçiga murid – firqaman.
Maqtovçi zotlarni suyaman, ammo
Hadeb maqtagandan juda qörqaman.
MORBOZ
Qir çetida yolğiz xonadon –
Ovloq edi qirning bu beti.
Bu tomonda köp edi ilon,
Bu uyda ham ilon köp edi.
Yotar edi bedapoyada,
Sirğalardi tokzor oralab.
Goh qörqinçli, sirli soyaday,
Turar edi şiftda möralab.
Ajib ekan, insonda havas
U ham dilda xuş sehr tuydi.
Hayvon yoxud quşlarga emas,
Ilonlarga mehrini qöydi.
Ajabsinib qaradi hamma,
Ota-ona norozi böldi.
Ilonbozlik havasi, ammo
Havaslarning dorozi böldi.
Birga ösdi ilonlar bilan,
Eslamadi xavfu xatarni.
Tunlari bu sovuq maxluqni,
Quçoğida olib yotardi.
Odamligin unutdi odam,
Ilonligin ilon unutdi.
Ikki qutb – ikkita olam,
Bir vujudga aylanib ketdi.
Dovruğ soldi ilon öynatib,
Donği yulduzlarga qöndilar.
Morbozlarni qöydi öylatib,
Qoyil qoldi hatto hindular.
Köplar unga taşakkur aytdi,
Köplar kuldi, köplar kuldirdi.
Hayhot! Bir kun tomoşa payti
Uni ilon… çaqib öldirdi.
RUBOIY
Oh, oh! Oyda qatra doğni körmadim,
Oynaday osmonda zoğni körmadim,
Ammo kayfim uçdi zaminga boqib,
Bittayam bağri but, soğni körmadim.
TELEVIZOR
Hayotning eng tiniq oynasi edi,
Tomoşa qilardik butun dunyoni.
Kuraş maydoniga aylandi endi,
Bugun u çinakam kuraş maydoni.
Qitʼani qitʼadan surişi mumkin,
Osmonning yuzini mumkin burişi.
Xudo körsatmasin, boşlaşi mumkin
Hatto, navbatdagi jahon uruşin.
SAVOL
Hargiz iltimosga kuning qolmasin.
Abdulla Oripov
Men ham iltimosdan töyganman, ustoz,
Otarga öqim yöq, körarga közim.
Ammo qay manzilga boş urmay, bexos
Yana: “Iltimos…”dan boşlanar sözim.
Iltimos qilmasang, qovoqlar uyuk,
Ziçlab quloqlarga tiqilgan paxta.
Miq etmas qarşingda ötirgan “buyuk”,
Dimoğdor qaraşlar sovuq va soxta.
Iltimos qilmasang, goh yaqin kişing,
Galga solib tursa, qilib tursa noz;
Iltimos qilmasang, bitmasa işing,
Ayting, ne qilaylik, muhtaram ustoz?
QUDUQDAGI TOŞ
Quduqning tubida miltillagan toş,
Yolğiz odam tökkan yoşga öxşaydi.
Yolğizlik dardiga duçor bölgan boş,
Quduq tubidagi toşga öxşaydi.
Sening közlaring ham tölgandir yoşga,
Yolğizlik dardiga mubtalo boşsan.
Döstu yoroning yöq özingdan boşqa,
Sen ham quduqdagi beçora toşsan.
TOMÇI
Tomçidan ogoh böl, yomğirdan emas,
Tomçi taşvişingga taşviş qöşadi.
Bobolar har sözni bekorga demas:
Tomçi tomaversa, toşni teşadi.
JINNILAR
Jinnixonalarda davolar edi,
Aqli noqislarni, esi pastlarni.
Pana-pastqamlarda kimlardir endi,
Tabib qilmoqçimiş şunday kaslarni.
Terrorçi niqobda yuzini tösib,
Padarkuş xudkuşlar ustidan kular.
Yo tavba, dunyoni tözğitib – buzib,
Qayta qurar emiş endi jinnilar.
SOYA
Hadeb kökragingga muştlama, hadeb
Huda-behudaga yirtmagin yoqa.
Öziga şunçalar bergan bilan zeb,
Baliq bölibdimi biron qurbaqa!
Daryolar oqdimi kiyman – teskari,
Mangudir falakka tutaş qoyalar.
Ey, soya, befoyda çiranişlaring,
Axir vaqtinçadir barça soyalar.
Şu oddiy hikmatni sezmaysan neçun?
Neçun öz-özingni sanaysan qoya?
Seni bu dunyodan yöq qilmoq uçun,
Ipakdek bir qatim şuʼla kifoya.
HOLAT
Sen beayov yondirding – yondim,
Suyaklarim çarsillab yondi.
Tanam laxça çöğ bölgandan söng,
Içimda zör yonğin uyğondi.
Seni şartta olovga otdim,
Tinib ketdi, közlarim tinib;
Endi esa labda tabassum,
Ötiribman çöğda isinib.
* * *
Şu kasning yölida nega kökardim,
Kim menga duç qildi bu kasni?
Boşidan tillolar tökardim.
Şu kasni yöq qilgan nafasni.
Bilaman, to öla-ölgunça,
Aslo tinç qöymaydi bu ğanim.
Bu badbin kasga teng bölgunça,
Ölganim yaxşiroq, ölganim.
ELEGIYA
Mitti kurtak, momiq gul böldi,
Dovçalarga aylandi gullar.
Dasturxonlar mevaga töldi,
Huzur qildik neça ön yillar.
Hosil qilmay qöydi qariya,
Guldan qoldi, mevadan qoldi.
Hayot şu-da.
Qismat şu, deya,
Kesib, çopib, öçoqqa soldik.
Olovida pişirdik taom,
Laxça çöğin soldik sandalga.
Erta-indin, xullasi kalom,
Bormoqçimiz kunda kovlarga.
TUZLAMA
Hazil
Jonim, menga özga davo izlama,
Jonim, hamma dardga şifo – tuzlama.
Qizğanmasang böldi faqat mehringni,
Jonim, yuragimni faqat tuzlama.
BAXT
Çarx urib gullagan boğdir sevgan dil,
Sevilgan qalb esa sehrli olam.
Ammo, baxtlilarning eng baxtlisidir
Ham sevgan, ham sevib, sevilgan odam.
OSMONIM
Biz tuproq, yer edik,
Siz baland osmon,
Biz qaqroq çöl edik,
Siz moviy ummon.
Qul kabi ğaribu nolon edik biz,
Şoh kabi kabiru davron edingiz.
Yastanib yotibdi yeru kök aro,
Çeku çegarasiz, betimsol sahro.
Har bahor men Sizga gullar tutaman,
Intizor kutaman, zor-zor kutaman.
Siz hanuz nazarga ilmaysiz, ammo
Men ham suykalişni qöymayman aslo.
Ötdi, eh-he, qança bahorlar, kuzlar,
Ötdi, ötayotir keça-kunduzlar.
Siz esa öşasiz, hamon öşasiz,
Osmonim, yonimga qaçon tuşasiz?
Abdusaid KÖÇIMOV
“Yoşlik”2012/5
“Yoşlik” jurnaliga obuna böling · indeks 822
Obuna haqida


