Sevgi ölimi
Sen keçikding. Sevgimiz öldi.
Qara, dilda yotibdi bejon.
Juda maʼsum edi-da özi,
Osongina taslim etdi jon.
Bizlar uni yomon qiynadik,
Örtamizda xöp ham toldi u.
Garçi erta ketdi hayotdan
Bizlarga baxt bera oldi u.
Gar istasang, sovib boryotgan,
Peşonaga bos sönggi bor lab.
Faqat yolğon demagin uni,
Marhumlarni bölmas yomonlab.
* * *
Hozir bunyod böldi bu lahza,
Şoşma. Yaşab qolaylik unda.
Botayotgan quyoş singari,
Ğanimatlik ufurar undan.
Şu lahzaga jodir barisi,
Unda mavjud şodlik ham, baxt ham.
Hamma soatlarni burab qöy,
Töxtab tursin yugurik vaqt ham.
Umrimizni şu lahzaga köm,
Ğaddor hayot qolsin uyatga.
Axir gohi alişmoq mumkin,
Bir lahzani… abadiyatga.
Mehr
Hayronman
Şunçalar
Nozik bölsang ham,
Yurakni turasan
Töldirib.
Juda ham nafissan,
Qölimga olsam,
Qörqaman qöyişdan
Öldirib.
Qöygil, injilmagin,
Ranjitma meni,
Lahza ötmay yana
Fikrimdan qaytmay.
Seni özing bilgan
Öşa odamga
Berib yuboraman
Heç kimga aytmay.
Olomon
Muhammad çorlasa “qoşimga kel” deb,
Butun olomonni lol etib, birdan.
Daraxt qarşisiga yurib borganmiş,
Hamma ildizlarin suğurib yerdan.
Möjiza söramiş yana olomon –
Asli yer gunohga makon bölgan joy.
Rasul amr etsa, uzoq kuttirmay
Ikkiga ajralib ketgan emiş oy.
Şubhada qolarmiş ğanim baribir
Va boşlab kelarmiş guvohlarini.
Tilga kirgan jasad sözlab berarmiş
Tirik çoğidagi gunohlarini…
Asrlar ötadi, boşqa payğambar
Endi tuğilmagay – haqiqat ayon.
Buni anglasa-da, ammo baribir
Möjiza kutadi ğofil olomon.
Muvozanat
Otelloning raşkin jazavasiga
Hanuz tuşunolmay qiynalar dunyo.
Gözal Dezdemona qismati uçun
Bir kiçik römolça aybdor göyo.
Azaldan Qodiri Mutlaq bu hisni
Yaratmaganmikan köngil qonidan.
Bemaʼni tuyular, römolça uçun
Bir inson ajralib tursa jonidan.
Otello armoni çegara bilmas,
Uning umri – mangu hijron keçasi.
Römolçalar esa ğoyib bölmoqda,
Yöqolib-yitadi yana qançasi.
Laʼnatga loyiqmas asli Yago ham,
Şunçaki sinaldi bir oşiq yurak.
Raşkin muhabbatning timsoli uçun
Otello singari Yago ham kerak.
Oradan ötsa-da neça asrlar,
Alam bilan eslab Qorabotirni,
“Sevgi qotili” deb atayveramiz,
Tohir- Zuhro yodi çulğab xotirni.
Asli Qorabotir bölmasa, Tohir
Hijron daryosidan ğofil ötardi.
Zuhroga yetsa ham, balki bu sevgi,
Turmuş böronida tözğib ketardi.
Bari oydinlaşar sekin, birma-bir,
Eng buyuk faylasuf aslida-ku Vaqt.
Raşk va muhabbatga timsol bölişda
Ularga xalaqit berar edi Baxt…
* * *
Yuragingga işonma meni,
Şafqatlidir yuraging mudom.
Taşlab ketmoq istasam seni
Meni qöyib yuborar oson.
Nafratingga işonma meni,
Makrdandir manim bunyodim.
Uni işqqa aylantirmoqqa
Kifoyadir bitta faryodim.
Hayotingga işonma meni,
Meni unga işonma sira.
Tözğib ketar qurigan gulday
Mendan qolgan hamma xotira.
Közlaringga işongin faqat,
Nigohingga duç kelsam birdan,
Kişaniga könikkan qulday
Oyoqlarim uzilmas yerdan…
Közlaringga işongin meni…
Temur
Garçi yolğonçi deb yozğiradilar,
Şoir ham şeʼrida haq bölar ekan:
Gohi butun xalqdan bir odam çiqmay,
Goh bitta odam ham xalq bölar ekan.
Eslaganda Şiroq hikoyasini,
Bu qismatdan eting junjikar yomon.
U bölmasa xalqqa aylanarmidi
Sahro kezib yurgan öşa olomon?
Çingiz qah- qah otar, körib Xorazm
Elining daryoda oqib ketganin.
Qaydan bilsin, Jaloliddin bu xalqni
Ot bilan daryodan olib ötganin.
Taqdir köp sinamiş Amir Temurni,
Axir imtihondir asli bandalik.
Orom bilmas edi sarkarda qalbi:
“Xalqni xalq qilarmi parokandalik?”
Axir tokaygaça ona Vatanni
Duşmanlar talaydi, qiladi ğorat.
Uning naʼrasidan ketdi uyğonib,
Millat qalbidagi qadim jasorat.
Köp katta sinovdir yölboşçilik ham,
U xalqqa intildi, xalq u tomonga.
Muazzam riştadan yaralgan şu his,
Uni aylantirdi Sohibqironga!
To öşa jasorat qonimizda jo,
Şoir haqni yozsin, tursin xaq bölib.
Bu millat to rözi qiyomat qadar
Xalq bölib yaşasin, qolsin xalq bölib.
Navoiy haykali poyida
Soçlari hurpaygan yigitni Majnun
Desalar, yuzimda lovullar uyat:
Goho şakl ğolib kelib qolganda
Çekkaga çiqarmiş şörlik mohiyat.
Ğozalar kerakmas köngil qonidan,
Ul oşiq dillarni böldik öldirib:
Lablari, yonoği alvon tusdagi
Laylolar yurişar köça töldirib.
Işqning ul azaliy qoidalari
Allaqaçon qayta tuzilib bölgan.
Sevgi bilan hayo örtasidagi
Iskandar devori buzilib bölgan.
Köhna tabiatning köksidan hamon,
Olinmay turibdi Bahrom otgan öq.
Endi muhabbatdan yiğlagan inson,
Insonni yiğlatar, muhabbat ham yöq.
Şaksiz, başoratdir aytganlaringiz,
Bizning zamonlarni qaydan bilarsiz?
Balki qaytib kelib, quş tilin emas,
Insonlar lisonin doston qilarsiz…
Endi işq javhari toşdek beqadr,
Haqiqat ravşandir misoli kunday:
Bugun Farhod toğni yönib tursa ham,
Suv emas, maʼdanlar izlaydi undan.
Beş yuzu yetmiş yil ötmiş oradan,
Neça bor evrilib, tiklanmiş mezon.
Sizni ranjitadi, ammo aytiş şart:
Aslo döst bölolmas şoir va sulton.
Barini birma-bir aytsam, nuroniy
Boşingiz oğritar manim hasratim.
Mehr söraganlar juda köp, biroq
Mehr noyob bölib qoldi, Hazratim.
Yorqin tuslardadir liboslar garçi,
Yuraklar qaşşoğu, tuyğular – ğarib.
Şuning uçun hatto haykalingizga,
Qarolmaymiz boşni baland kötarib.
* * *
Hijroningdan nido paydo,
Xayolingdan safo paydo.
Qahringdan yuz dard hosilu,
Mehringdan ming şifo paydo.
Amringdan ibtido zohir,
Lutfingdan intiho paydo.
“Şafqatingga nasib ölsam”,
Dil içra muddao paydo.
Jamoling aksi vasfidin
Tilimda iltijo paydo.
Bu xasta dilga bölsaydi,
Rahmatingdin davo paydo.
Qudratingdan taqdir uzra
Ham oqu ham qaro paydo.
Işqing zahmatidan magar
Yer yuzinda qazo paydo?!
Gulnoz MÖMINOVA
“Yoşlik” jurnali, 2011-yil 4-son
“Yoşlik” jurnaliga obuna böling · indeks 822
Obuna haqida


