KUZ DAFTARI
(Turkumdan)
Baxtni anglaş armondan, muhabbatni anglaş soğinçdan, hayotni anglaş ölimdan, kuzni anglaş xazondan boşlanadi.
Erta-indin uzilar joning
Sen hayotga yopişma qança.
Vafoligi yöqdir dunyoning
Vaʼdalari tiramohgaça!
Izğirinni haydab köngildan
Yöllarimga çiqqanding peşvoz.
Daragingni eşitib yeldan
Men ham gullab yubordim – qiyğos.
Uyqusirab yölga çiqqanda,
Köklamning ilk şoşqin sellari,
Qandoq gözal eding öşanda!..
Yaproq – erka bahor seplari.
Yaşnamoq ham, sölmoq ham – yangi
Oy tölişi kabi aqida.
Men jilvangga şaydo yigitça
Şeʼr yozardim sening haqingda.
Şamollarga ot özingni, barg,
Kuz maʼraka boşlasin maşʼum.
Ikkimizning oramizda farq –
Men yaşayman, uzoqroq mavsum…
Döstginam barg, uzilar joning
Sen hayotga yopişma qança.
Vafoligi yöqdir dunyoning
Vaʼdalari tiramohgaça!
2
Keçagi yaşil baxt bugun tugadi,
Zaʼfaron daraxtlar xazon tökadi.
Yuragim çökadi – oğir çökadi,
Meni unutdingmi, yam-yaşil boğim?
Sohillarni sellar yuvgandi keça,
Anduhlarim yellar quvgandi keça.
Saratondan çiqib men kelgunimça…
Meni unutdingmi, yam-yaşil boğim?
Kökda kamalakday tortildi jonim,
Har bir sariq yaproq – mening armonim.
Kuzda közim tinib ketdi… darmonim,
Meni unutdingmi, yam-yaşil boğim?
Erka şamollar şöx yurgizar bulut,
Osmon yiğladimi yo tökar yoqut?
Savolimga boğlar saqlaydi sukut:
Meni unutdingmi?..
QIŞ
Bunça dilbar bölmasa, bu oqbadan,
Bunça közni olmasa, oq jodugar.
Tuşib osmon fariştasi falakdan
Yerda oppoq dunyo qurar naqadar!
AVTOBUSDA
Şovqinzor dunyoni tindirib ketding,
Yonimda jimgina öltirib ketding.
Köksimda bir qadah turardi böm-böş,
Sen xayoling bilan töldirib ketding.
HAYOT
Möjizaday ötar har lahza, har on,
Simirdim hayotni orzuga qöşib.
Azob bilan, ğazab bilan, mehr bilan
Sira sovimaydi yurakda qöşiq.
YOMĞIR OSTIDA
Bulutlar közida jiqqa yoş
Örtanib sitilar samoda.
Gullarning pokiza ifori
Uçmoqda tozargan havoda.
Bunçalar yoqimli kuy – yomğir!
Yaproqqa tommoqda kulgusi.
Sehrgar tomçilar yurakni –
Atirgul kosasi qilgusi.
Köksimda ajib bir halinçak
Va yomğir yoğadi sim-sim, sim…
Borliqqa söng şabnam singari
Tomçilay boşlaydi hislarim.
KÖNGIL
Balki sening isming – Xatodir,
Balki sening isming – Haqiqat.
Bir yolğon bir ölimga tengdir –
Labimni rost sözlarga örgat.
Balki sening işing – Ozodlik,
Balki sening işing – Qullikdir.
Agar sen haq bölsang – Xudodek
Osmonlarni menga yöliqtir.
Kimligingni men-ku, bilmayman,
Dardlaşaylik, bağrimga kelgil.
Onam tuqqan… Şuni bilgayman,
Singilginam – köngil, ay köngil.
* * *
Tillarang sep soçadir oğoç,
kuz kezinar toğlarda, qirda.
Mezon osgan boğlar… sariqsoç
turmagini yuvar yomğirda.
Porillagan nayzador tonglar
endi otar asta bözarib.
Iliq tunlar sovir, junjikar,
bulutlarning rangi özgarib.
Janub tomon qaytişar quşlar,
böş qolgan in – umidvor közim.
Keksaygan tut körmoqda tuşlar –
u yam-yaşil libosda özin.
Men jimgina kuzatdim, toğlar
şafaqlandi ufq tomonda.
Tillarang sep soçadir boğlar,
kuz kezinar Özbekistonda.
* * *
Taftsiz quyoş yuzin berkitib,
Şamol uçdi, bulutlar yeldi.
Soçlaringga oppoq qor otib,
Böron kabi öynagim keldi.
Haroratin yöqotar kunlar
Oy ham sovib qolganday kökda.
Keçalarga soçib uçqunlar
Hamon mening yuragim çöğda.
Derazani muz yutayotir –
Xiralaşar xonaning rangi.
Kel, azizam, sen bir nur keltir,
Bahor keltir… keltir sevgingni.
* * *
Horğin tunning qora köylagin
Kiyib olgan katta şaharda,
Yozning salqin havosi kelar
Tortiladi derazaparda.
Derazadan sarğimtil şuʼla
Yotoğimga taşlar qölçasin.
Tökib ketar şabada birdan
Giyohlarning ötkir nafasin.
Va körina boşlaydi ranglar,
Qaroğimda yop-yoruğ keça…
Şirin hisga kömib qöyaman
Yuragimni endi tonggaça.
Mansur ĞANIYEV 1988-yilda Şörçi tumanida tuğilgan. Termiz Davlat universitetining filologiya fakultetida tahsil olgan. Hozirgi kunda “Şarq ziyosi” gazetasida muxbir.
“Yoşlik”,2013/12
“Yoşlik” jurnaliga obuna böling · indeks 822
Obuna haqida


