Yangisidan eşitaylik, deb qöyişadi ijodiy uçraşuv çoğida baʼzilar. Eskisi-çi, ularning orasida haligaça yaşirinib yotganlariyam bor, deyman. Unday bölsa, mayli, aralaş öqiyvering, deya murosaga kelişadi.
Bu turkum ham – aralaş. Eng muhimi, azizdan aziz şeʼrxonlarga bulardan loaqal bir-ikkitasi maʼquldek tuyulsa bas, şunisigayam boşim kökka yetadi.
Muallif
INSONIY BURÇLAR
Zaharlaydi göyo tanamni orom,
Befarqlik – şaʼnimga göyo suiʼqasd.
Burçlarim daştida sanğiyman mudom,
Uqubat kayfidan bölganimça mast.
Ğamlar podasiga dilim gar qöra,
Garçi boşim ğajir tuyğular bahsi;
Sarsonlik gözaldir ölimdan köra,
Iztiroblar kufriy işratdan yaxşi.
2011
OGOHLIK ZAMONI
Olam – janggoh, tört yonda xatar,
Alanglar u tört yonga ezgin.
Fisqu fasod, firiblar portlar,
“Çuv-çuv” uçar fitnalar tözğin.
Şoir kunda yarador bölar.
2010
TAFSIL
Hisni irdab mavjin oşiriş mumkin,
Erkin Vohidovdek toşirib bölmas.
Luğatdan u-bu söz yaşiriş mumkin,
Erkin Vohidovdan yaşirib bölmas.
Bir tabrik aytişda, hatto, vo ajab,
Erkin Vohidovga teng böliş qiyin.
Eng muşkuli – qattol yovin ham maqtab,
Erkin Vohidovdek keng böliş qiyin.
2009
ÇALATANIŞ
Bozorçi ayoldan non sotib olayotsam, Anvar Obidjonga öxşarkansiz, qarindoş emasmisizlar, dedi.
Maşrabmas-ku axir Anvar Obidjon,
Qaydan bilay u bandaning kimligin.
Eşitganman, şumlar içra sovuqqon,
Sovuqqonlar içra esa şumligin.
Bölib yurib kutubxona “sarbon”i,
Goh kinoçi, traktorçi, buğoltir,
Konda burğilovçi, zavod boğboni…
Gap pullaşni örganganmiş u oxir.
Derlar, garçi quvnoqdir köp asari,
Özi öta injiqfeʼlu badqovoq.
Böyiga teng qat-qat şeʼriy daftari,
Çiqqan kitob – tizzasidan ham pastroq.
Zormiş unga qişloqdagi onasi,
Közlari tört yöl poylab, kun sanarmiş.
Hatto öğillari sayoq dadasin
Oyda-yilda körib, zörğa tanirmiş.
Bir tomçimiş ummondek ziç şaharda,
Zax xonadan çiqmay ozib-tözigan.
Past tamaki çekib, bökib zaharga,
“Yoz-yoz” jini qözigani qözigan.
Kezar öyi kökturk, saglar yerida,
Söylar Bobur, Er Töngalar davrini.
Ammo aniq bilmas qirq yil berida –
Vafot etgan otasining qabrini.
Qarindoşu döstga ham beoqibat,
Körinarmiş na çoyxona, na töyda.
Unga qalam – havo, qoğoz – suv-ovqat,
U şörlikka huzur – ziyon, ğam – foyda.
Alami şu – “oq” işlarin deb “qaro”,
Toş otarmiş unga “ahli sersançiq”.
Bu toşlardan Toşkent-Farğona aro –
Toğ yaralmiş, derlar dovonin “Qamçiq”.
Özin urib şu zayl har jafoga,
Jonin itdek qiynar emiş har qadam.
Kun körarmiş tavakkal deb Xudoga,
Tabiblarga işonmasmiş tukin ham.
Dermiş, şifo kutmang dardim çözilsa,
Maşinadir yotlar – yerdadir mudom.
Taʼmirlamoq mumkin avto buzilsa,
Men uçoqman, bir bor qulayman – tamom!
Quyoş sanar özin yolğiz qolsa şam,
Odamovi şoir şamga öxşamiş.
Bilişimça, nevaralar körsa ham,
Anvarlaring hanuz öşa-öşamiş.
Tangrining u balki galdir erkasi,
Payğambarning yo adaşgan ummati…
U haqdagi gap-sözlarning, qisqasi,
Yöqdir menga bir tiyinlik qimmati.
2008
OMONSIZ POYGA
Ilinj,
Orzu-umid,
Ehtiyoj sonsiz,
Tirik yurmoq asli – omonsiz poyga.
Entikib, hansirab çopaveramiz
Azaldan bizga çoh qazilgan joyga.
2008
MAKON
Quş emaski qönsa duç kelgan tolga,
Makon yöq jonga şu badandan bölak.
Lolman Yurtin savdo qilgan dallolga,
Ilinjli joy qayda Vatandan bölak?!
2008
OYMALAK
Janjal degan qişloq bor,
Past uylari gil tomli.
Köçalari qildan tor,
Hovlilari işkomli.
Oymalak şu qişloqning
Eng birinçi tannozi.
Ovlab yaqin-yiroqni,
Çarçamas bu hallozi.
Qoramağiz betlarin
Bezar upa-elikda.
Odimlasa, etlari
Sölqillaydi ilikday.
Bu çöntakda oynagi,
Unisida taroği.
Kaştalidir köylagi,
Kamzuliyu paypoği.
Poyabzali ohangli,
Soçpopugi qirq qator.
Uni körib Xol bangi
Bölar har kun yarador.
Qiz çevarga qatnar goh,
Gohi dökon kezadi.
Ortdan boqsang qattiqroq,
Seskanadi, sezadi.
Kunda yöqlar xolasin,
Örtoğin ham orada.
Hilpirab tör yoqasi,
Qaytar kutubxonadan.
Guzarning boş attori
Saqiçfuruş Mastona –
Ğudranar, bamisoli
Ğiybattöqar korxona:
– Bundaylarni qaysi bir
“Böm-böm” yigit oladi?
Ilinmasa musofir,
Oxir ersiz qoladi.
Bu hasadmi yoki kin?
Yigitçalar kulişar.
Oymalakning kimligin
Ular yaxşi bilişar.
Topilmaydi jahonda
Asli bunday ğizğizon.
Sigir soğar azonda,
Uy supurar, yopar non.
Qöşiq aytib artadi
Derazalar oynasin.
Pok-pokiza pardalar
Misli suvsar möynasi…
Ming yumuşni bitirib,
Çiqar köça kezgani.
Mastonani kuydirib,
Bezgagini qözgani.
Hilpillatib yoqasin,
Yölda oqquş böp suzar.
Söng, keçaning tört pasin
Kaşta tikib ötkazar.
Tuyğulari ranggo-rang
Tovlanadi iplarda.
Kampirşolar hangu mang
Bunday noyob seplardan.
Çetdan sovçi kelsa gar,
Bilingki, iş ğirt çatoq.
Qilişadi itquvar,
Kesak otib bor böydoq.
Böydoqlarda quloq ding,
Poylar sovçi ovozin…
Oymalak şu qişloqning
E-e-ng ardoqli tannozi!
2011
ÇORLOV
Oşno böl-u şoir ğamiga,
Öt içiga kirib bor sarhuş.
Kel oğuşim jahannamiga,
Ey, jannatdan qoçib çiqqan quş!
1989
VAZIYAT
Qalam kuyar qölimda çirs-çirs,
His qilaman atirning böyin.
Yon xonada yotsa döndiq qiz,
Yurt haqida şeʼr yoziş qiyin.
1981
QAYTIŞ
Keldim, mana, möltirab,
Kaptarbadan bekaçim.
Közlarimning qaʼriga
Tikilasiz yana jim.
Közlarimning qaʼrida
Yaşirindir gunohim…
Bu olamda qolmadi
Sizdan bölak panohim.
Bu olamda qolmadi
Gunohimdan ötguçi.
U – Siz, taşlab ketsam ham,
Keçirguçi, kutguçi.
1981
XULOSA
Işq degani – mudhiş kasallik,
Soliştirsang, ölat dard emas.
Sevgi nogoh boşga tuşsa lek,
Dori içib yotiş şart emas.
Men “Aspirin” içgan emasman.
Aljabr ham asli – bir sanoq,
Mayli, şu “sal mujmal”ni tanla.
Qizlar feʼli – eng çigal jumboq,
Yeçmoq uçun yetmas bir kalla.
Köp urindim, yeçgan emasman.
Befarq esang, qizlar – bexatar,
Sal iliqsang, qilişar xunob.
Oh-nolaga mahkum telbalar
Yer yuzida qumdan ham serob.
Men röyxatdan öçgan emasman.
Qiz haydasa, nazdingda göyo
Bera olmas tangri ham najot.
Qiz çorlasa, yorişib dunyo,
Qoqarmişsan tarlondek qanot.
Hozirça heç uçgan emasman.
1975
KÖNGIL ILA SUHBAT
Kel, yozaylik rostgöy şeʼrlarni,
Könglim, kimdan pisib turibsan?
Juldur kiyim yangliğ sirlarni
Neçun hanuz yeçmay yuribsan?
Jandalarni asramoq neçun?
Yeçin!
Turaverma abadiy muzdek,
Sirlaring soç, bölma köp baxil.
Çömilmoqdan uyalgan qizdek –
Qimtinmagil, özni tut dadil.
Qörqma, seni çalib ketmas jin,
Yeçin!
Mayli kimdir yoğdirsa nafrat,
Tan ola bil aybingni bir-bir.
Zora birov qilib sal şafqat,
Der: “Oyda ham doğ bölar axir”.
Dilxun yurma, özingga açin,
Yeçin!
Билмасдик не зиён, не фойда,
Qattollik ne, nedir odillik.
Otib öğri muşukni soyga,
Qilgan edik ilk bor qotillik.
Qöy, gezarma, gapiraver çin,
Yeçin!
Bolaligu ösmirlik – ğör his,
Yoşlikda ham qoldik ğirt nodon.
Esingdami yiğlab ketgan qiz?
Xayolimda yiğlar u hamon.
Laʼnatlaş-çun “manman”lik kuçin,
Yeçin!
Aybimizni qilmoqçi deb foş,
Jondoş döstga soçdik til zahrin.
Na otaga böldik yelkadoş,
Ilitoldik na ona bağrin.
Tan olmoq-çun odamlik burçin,
Yeçin!
Yoş va sodda edik… afsus… ah…
Boqdik kimdir dard çeksa, kulib…
Turtdik böşang yigitni nohaq…
Hö-ö anqovdan olgandik yulib…
Çuvalama gapning bir uçin,
Yeçin!
Baçkana zavq izlabmiz tinsiz,
Aqlimizni qilolmabmiz jam.
Yurtga bir nok ekmabmiz, esiz,
Qöymabmiz bir yaraga malham.
El-yurtdan avf söramoq uçun
Yeçin!
1973
YORUĞLIK
Oy yöqoldi bulut ortida,
Sukut saqlab zamin tumtaydi.
Jim boqarman visol dardida,
Xazin könglim ziyo qömsaydi.
Yer soğinar Oyning visolin,
Kökdan öjar bulutlar qoçmas.
Dilim nolon, tusab jamolin,
Qiz deraza pardasin oçmas.
1972
Anvar OBIDJON,
Özbekiston xalq şoiri.
“Yoşlik” jurnali, 2011-yil 11-son
“Yoşlik” jurnaliga obuna böling · indeks 822
Obuna haqida


