BIR SAHAR
Bu gulşan ne yangliğ boğ edi,
qaysiki, bir sahar çoğ edi,
xayolim bunda yöqotmişman,
nogoh bir toş kabi qotmişman.
Boğ içra bir pari-paykardir,
unga sara gullar navkardir –
boş egib etmiş bardor-bardor,
ul husn mulkida tantanavor,
yetti iqlim aro yaktodir,
ne yakto, guli nur, dur nodir.
Bu gulning kim ekan boğboni,
qay tarz östirmiş çaroğboni.
Bilmam, bu yo jonbaxş musiqa,
yoki jon olğuçi vasiqa –
ilkida çolğu, kuy taralgay,
ne navo, bir olam yaralgay.
Bölsaydim qölida çolğuday,
oh urib, olamni olğuday
va yo çolğusining bir tori,
bir tori demakim bor tori,
zorakim, könglim böşatgaydim,
könglidan bölak uşatgaydim.
Bağriga olsa ul şikasta,
siymin böyiga men havasda.
Menga dil oçsa ul sozim deb,
men dilim kuylasam rozim deb,
bulbullar tinglab lol bu rozni,
tanisa dard töla ovozni.
Ham çalib-tinglab ul töymasa,
qöymasa, bağridan qöymasa…
Ammo bu barisi xayoldir,
yoniga bormoq ham maholdir,
behuda öy surib yotmişman,
qotmişman, toş kabi qotmişman.
YUZINGNI KÖRGALI
Yuzingni körgali oy uyolmişdir.
Sözlaring inju, lablaring bolmişdir.
Agarki husn mulkida bahs etsalar,
Layliyu Şirin poyingda qolmişdir.
Bu ne holmişdir, vasling umidida
közlarim yöllaring poylab tolmişdir.
Orzum röyobi röyo, neça vaqtkim
betin vaqt kabi tinçim yöqolmişdir.
Bu ne laşkar kabi oh emiş, mudom
ayriliq köksima lak-lak solmişdir,
kim, hajringda gar bir oh ursa Ikrom
Iskandar kabi dunyoni olmişdir.
* * *
Sen tomon borar bölsam,
yöllar özi yöl boşlar,
girdida poyandoz gul
şakliga kirgan toşlar.
Semirgayman simirgan
sarim – sarrin havolar.
Daraxtlarning mavjida
avjlanadi navolar –
çamamda, daraxtlar ham
sen haqda öylagaydir.
şoxlarida jon quşi
vasfingni kuylagaydir.
Yaqinlaşar olislar,
bir ğubor yöq orada.
Olam çiroyga, nurga,
sirga tölib boradi.
Şabadaning qatida
çorloving ilğayurman.
Yuragimni şabnamning
suvlariga çayurman.
Kökayimni soğinçlar
selday yuvar guldirab,
oqib ketar ğam-qayğu,
yöqoladi kudurat.
Közida quyoş kulgan,
soçi tun, qoşi qamar,
sensan borar manzilim,
oşiqman, oşiqaman…
* * *
Oyparçam, gulistaram,
nafasi yalpiz islim.
Soçlari taram-taram,
öynoqi irmoq mislim.
Tuğyon bordir tinida,
boqişidan nur olay –
kipriging epkinida
soyalar juft quralay.
Gullayotgan boğlarning
quvnayotgan jarangi
yuragimga boğlandi –
oppoq kulgungning rangi.
Tegramda namoyişsan,
köksimdagi ğuluvu
hayratimga boissan,
tarçeçak, kunsuluvim.
* * *
Yoz oqşomi osmonning
oqarişib darasi,
dalalarga quyilar
yulduzlar şarşarasi.
Yorişadi könglim ham,
yo şunday tuyuladi,
xayoling yulduzlarday
şovullab quyiladi.
Menga şuning özi bas,
şuning özi baxt kabir,
faqat oqimga qarşi
sakragan baliq kabi
öying bilan qonmagan
soğinç örtar gohida…
Öyinqaroq bir yulduz
sakrar terak şoxida.
* * *
Sevmasingni aytdingmi,
kelmasingni aytdingmi,
yoki közguga qarab
aytayapsanmi hamon –
boqib biror teşikdan
ovozingni eşitgan,
har qalay, bir nimani
bilib olgan bu şamol.
Ölay seni sevgunça,
sevay seni ölgunça,
odam degani şunça
qiynarmi oşiğini…
Köça-köyda uvillar,
uvillar tom boşida.
Dil huvillar eşitib
şamolning qöşiğini.
* * *
Seni bir bor kördimu,
men ayrildim huşdan, gul,
osmonlardan yurakni
poklaş uçun tuşgan gul.
Ey, egnida libosi
yurakdan rang olgan gul,
gulzor emas, men bilan
sahrolarda qolgan gul,
seni sevib qalbimdan
ardoqlaşni qöymadim,
har dam yonimdasan, lek
visolingga töymadim.
Ey, yuzlari farişta,
ey, maʼsumu biyron gul,
sen kökda oy, men yerda
gungu lolu hayron, gul.
Ey, qalbimga baxt bergan,
ham ayirgan huşdan, gul,
osmonlardan yurakni
poklaş uçun tuşgan gul,
seni öylab dilimni
bir savol ezar karaxt:
men sen bilan baxtliman,
sen topdingmi mendan baxt?
HANUZ
Qalbing – qoyadagi mustahkam qalʼa.
Hanuz çoğlanurman zabt etmoq sari…
Şaxdam qadam taşlab, saf bölib
ötib borar Vaqtning laşkari.
* * *
Tökiladi lak-lak yulduz,
böşar qora kök elagi.
Çekinadi junjikib tun
yangi kun havosidan.
Saharni boğ uzra sohir
ovoz yetaklab keladi –
uyğonadi gird-tevarak
bulbulning navosidan.
Neça vaqtki kutib-kutib,
muştoq yuragim anglagan
bir haqiqat şu böldi va
men işondim, ne tongkim,
kunim, bulbulzabonim-ay,
ohang kabi jaranglagan
sözlaringsiz yorişmaskan,
özing ekansan tongim.
Kutaman ming taʼma bilan –
kun çiqarmi… Dilda sançiq,
özimning-ku sening sari
haddim siğmas borişga…
“Keldim” degan sözing tanqis,
“Sevdim” degan sözing tansiq.
Kutilgan söz tilga çiqsa –
izidan kun yorişgay.
* * *
Xayolimda çorlasam gar,
eşitmagin nolamni,
çunki menga sening öying,
xayol ham bir olamdir.
Bu olamda sening rasming
parilardan qolişmas.
Bu bir lof yo mubolağa,
gapni katta olişmas,
xayolimda sen bir hilol,
nur taratib turgaysan,
malaklarga malohatdan
saboq berib yurgaysan.
Sözlarimni simillatib
soğinçlaring balqisa,
tomirimga mador kirar
har öyingdan. Alqissa,
xayolimda çorlasam gar,
kelib qöyma tağinay,
seni töyib öylab olay,
mazza qilib soğinay.
* * *
Sahardan keçga dovur
quvonçga tölib-toşgan
taşna vujudi bilan
bahra olar quyoşdan.
Quyoş bilan birga u
osmonlarda sayr etar –
tongda tutgança qölin,
kunbotar qadar ketar,
çopqillaydi, bu visol
yuragiga zavq solar,
unga heç ğala-ğovur
va tiqilinç avtolar.
Kun botganda qoronğu
öylar örtab köksini,
katta köça böyidan
qaytar ekan öksinib,
taqqa qotar va nogoh
tasavvurga qorişar –
kun aksi köz öngida
çiroq kabi yorişar…
Sen ketganda soğinçing
qadalganday yurakka,
şaharning çiroqlari
uyqu bermas terakka.
Ikrom ISKANDAR 1972-yilda Jizzax viloyatining Ğallaorol tumanida tuğilgan. Özbekiston Milliy universitetini tamomlagan. “Oyning içidagi olam”, “Bahorni izlayman”, “Yaşil xirgoyi” şeʼriy töplamlari, “Bugungi naqllar” risolasi eʼlon qilingan.
Özbekiston Yozuvçilar uyuşmasi aʼzosi.
“Yoşlik”2013/1
“Yoşlik” jurnaliga obuna böling · indeks 822
Obuna haqida


