SURUR
Çappor urayotir ruhda bir hayrat,
Poda uyuriday qalqiydi abr.
Hamal tonglarida dil Iyso siyrat,
Yölga çiqqim kelar intiq, besabr.
Yölga çiqqim kelar unutib özni,
Bahor çeçagiday qiqirlab, kulib.
Nayson suvlarida yuvaman yuzni,
Quşlar çuğurini tinglayman tölib.
Örik şoxlarida injular oppoq,
Poyimga töşalar yam-yaşil bir yöl.
Yölga otlanaman. Kun oçar quçoq
Dilga sarbon bölur hodiyi subul.
Çappor urayotir ruhda bir dunyo,
Qizlar nigohida muhabbat nihon.
Tuğilgim keladi qaytadan göyo,
Gullar iforiday bölib jovidon.
* * *
Ellik, hatto yuz yil ham yetmas,
Bu dunyoni örganiş uçun.
Sen hayotga kelgandirsan, bas,
Yonib-kuyib, örtaniş uçun.
Tong. Köçaga çiqasan, dalli
Oyoğingmas, boşlab ketar ong.
Ammo senga bermas tasalli,
Şovqin köça, jimjit olomon.
Qismatingni yaratgan Xoliq,
Darj etgandir milyon yil nari.
Dunyo – ummon, sen esa baliq –
Va şönğiysan izdihom sari.
Davomiydir bu holat har kun,
Halovatu orom senga yot.
Elu yurtdan qolmaslik uçun,
Uy qurasan, yiğasan bisot.
Sen ham barça odamlar kabi,
Deysan: bola-çaqam, rözğorim…
Saboq berar hayot maktabi,
Sen-çi, noşud tolibi ilm.
Ellikmi yo yuz yil ortingda,
Almaşgandir avlodlar yangi.
Sen oynaga boqasan zimdan,
Çakkangda oq – yillarning çangi.
Ellikmi yo oltmiş yil fursat,
Oqar suvday ketmişdir oqib.
Evoh, umring ötgaydir nahot,
Izdihomlar içra uloqib.
Ötib borar şiddatda har on,
Goh kuldirib, goh yoşlab közni.
Angla hayot, sinov-imtihon,
Inson, avval topib ol özni.
MEN KETGANDA
Gullar oçilgan boğda,
Uçraşdik ikkimiz.
Har qaraş, har nigohda,
Dilga öt tuşib ilkis.
Ğörlik bölurmi şunça,
Sevgini biz bilmabmiz.
Döst bölamiz ölgunça,
Deya ahdlar qilmabmiz.
Köngling dedim, misli gul,
Topolmadim köngilni.
Qayda yursang omon böl,
Tösmam sira yölingni.
Bamisoli toşqin sel,
Qirğoqlardan toşibmiz.
Çinmidi bu yo hazil,
Afsus, bizlar şoşibmiz.
Men ketaman, yaxşi qol,
Yölim boşlar yiroqqa.
Bizni eslab, ehtimol,
Gullar yiğlagay boğda…
SUMANBARIM
Özni unut sen ay, dil,
Yiğlay turib kula bil.
Işq toğini zil-zambil,
Kötarişga toqat qil.
Yoqdim ustuxonimni,
Sadqa etdim jonimni,
Qonib içib qonimni,
Gullar yaşnasin gul-gul.
Qatra-qatram ming hasrat,
Zarra-zarram ming hayrat,
Ay dil, körsatib ğayrat,
Vujudim ayla çil-çil.
Meni etgan mubtalo,
Bu dard özi ne balo?
Qilsam-da ming tavallo,
Parvo etmas ğayri el.
Sumanbarim, qalamqoş,
Çaşmi çaroğing nurpoş.
Ostonangga qöysam boş,
Murod ölurmi hosil?
YaŞAŞ HUQUQI
Qança orzu-havas, qança ğururni,
Baayni şamolga sovuribman, attang.
Birodarlar,
Maʼzur tuting, bu söqirni,
Arosat köçada turibman hang-mang.
Bir paytlar bu hayot poklik timsoli,
Allohdan berilgan inʼom-ku, dedik.
Biz uni yaşaylik inson misoli,
Halolu pokiza, bekin, behadlik.
Yugurmasdim unda, göyo uçardim,
Töldirgança yoşligim köçalarin.
Parilar qölidan şarob ichardim,
Olis qolmiş ul muhabbat keçalari.
Men kimman, oddiy bir çumoli, axir,
Töqman, deb aldayman bölsam hamki oç.
Kimgadir jilmayib qöl uzataman,
Bir bandayi ojiz – noçor, noiloj.
Axir bu dunyoga bir bor kelamiz,
Ölçab berilgandir umrimiz, axir.
Noyob bir matodir haq söz,
Bilamiz,
Yolğonga tobemiz, ammo baribir.
Dunyoga kelib, xöş, nega ğam yeymiz?
Özimiz özimizga savol beramiz.
Boşqalar ham mendan peş emas,
deymiz,
Xullas, el qatori yuramiz.
Oğir,
Eh, özingni anglamoq senga,
Ellik yil yo yuz yil sudralgan maxluq.
Birodar, Siz ayting,
Odamman, deyişim menga
Hayotda yaşaşga berarmi huquq?
Abdumajid AZIM 1957-yilda Surxondaryo viloyatida tuğilgan. ToşDUning jurnalistika fakultetini tamomlagan. Şoirning “Qalbimning Vatani”, “Quyoş bolasi”, “Yoruğlik olami” singari şeʼriy töplamlari çop etilgan.
“Yoşlik” 2014/12
“Yoşlik” jurnaliga obuna böling · indeks 822
Obuna haqida


