* * *
Tilimni çayon çaqsa, dilim çin ayt deb tursa,
Içimda bir hur ovoz, özingga qayt deb tursa.
Tuşimda Temur bobom ot çopib, “hayt!” deb tursa,
Daralar sergak tortsa, men esa uyğonmasam.
Mudrab yotgan qonlarim tomirimda gupursa,
Xotirim kim eding, deb mudom söroqlab tursa.
Kökdagi million köz kimligim körib tursa,
Koinot tölğonsa-yu, men esa tölğonmasam.
Bobomning peşonasi egatdek çiziq-çiziq,
Ötmişi qulf osilgan sandiqdek qiziq-qiziq,
Vaqt hukmida tuyğular, riştalar yuluq-uzuq,
Ğaflat mendan tonsa-yu, men undan tonolmasam.
Vatan! Vatan! deymanu kalomim soxta, siniq,
Uning hovuç tuproği maʼvolari oq, tiniq.
Bu diyorning maşʼali iymon-la mudom yoniq,
Men kim böldim, gar uning qadrini anglolmasam.
Xalqim, mehring ziyosi könglingga boşlab borsin,
Hazrat Navoiy yurgan yölingga boşlab borsin.
Boş ustiga sinovlar, yölga dard taşlab borsin,
Oşiq yo şoirmasman şu darddan söz termasam,
Sening öğloningmasman, “Vatan!” deb jon bermasam.
Yaşaganim ham yolğon şoningga şon bermasam,
Ona, öğlim demagil, kuningga yaramasam…
* * *
(Ç. Aytmatovning “Sohil yoqalab çopayotgan olapar” qissasini öqib)
Çayqalib boryapman tölqinlar aro,
Dengizda oq bulut – manzil yöqolgan.
Mening ham qayiğim bir motamsaro,
Mening ham osmonim yulduzsiz qolgan.
Unutib qöydim men taşnaligimni,
Sening izlaringdan suzib boraman.
Kirisk, qabul et oşnaligimni,
Dardingni iç-içdan sezib boraman.
Mana men boryapman, çidagin piça,
Yetsam, otangni ham saqlab qolamiz.
Milxunga ayt: kutsin men borgunimça,
Ovçilik nomini oqlab qolamiz.
Oqsoqol Örxonning tamakisini
Çaqmoqning ötida tutatamizmi?
Axir men sezyapman Yerning isini,
Safarni şu yerda tugatamizmi?
Umiding sönmasin, kuçli böl, oşna,
Özingni saqlagin telbaliklardan.
Bizni kutayapti buloqlar – taşna,
Umbaloq oşamiz tepaliklardan.
Oving yurişmadi ovulingga qayt,
Oçiq yaralaring endi kim yopar?
Biz keldik, eng mungli qöşiğingni ayt,
Sohilda intizor turgan olapar.
* * *
Qismat, dedim, dod dedim,
Qöllaringni tort dedim.
Ğamingni yelkamgamas
Yuragimga ort dedim.
Yölim töldi toşlarga,
Közim töldi loşlarga.
Yuragim, bu ğamlardan
Omonlik yöq boşlarga.
Kuz kördim körmayin yoz,
Yuz kördim körmayin yoz.
Dunyodan söraganim
Mehr edi-ku, xolos.
Tangrim, şul holimga boq,
Yölimda mingta tuzoq.
Sen tomon otlanganning
Manzili bunça uzoq.
Bunça uzoq…
Yiğlama osmon
Nega bunday yiğlaysan, osmon,
Senga tutar daströmol qayda?
Közyoşlaring yutib ketar Yer,
Oftob çiqsa, buğ kötarilib,
Qurib ketar bu eski jayda.
Nega bunday yiğlaysan, osmon,
Kel, yaxşisi, ustimizdan kul.
Biz yiğlaymiz sening örningga,
Qara, özi şundoq ham zamin
Bağri tilka, yanoqlari höl.
Endi bunday yiğlama, osmon,
Erimaymiz – diydamiz qotgan.
(Hayron qolar joyi yöq buning)
Yiğlab-yiğlab çarçagan dunyo
Közyoşining loyiga botgan.
Yiğlama osmon…
Islomjon QÖÇQOROV
1993-yili tuğilgan. Özbekiston davlat jahon tillari universitetining xalqaro jurnalistika fakultetini tamomlagan.
Hozirda “Milliy tiklaniş” gazetasida işlaydi.
“Yoşlik” jurnaliga obuna böling · indeks 822
Obuna haqida