148 marta körilgan

Tuşlarimda şovullar çinor…

Jamoliddin Badalov

Onam

Kelgunimça yöl qarab,

Uyqusi öçgan onam.

Yarim tunmi yo sahar

Darvoza oçgan onam.

Ölim – qisqa judolik,

Jovdirab jannatda ham

Bolam qani, Xudo, deb,

Darvoza oçgan onam.

Menglixon qissasi

Maxtumquli – Haq qulin

Hiyla bilan yengdi Xon.

Yulib ketdilar gulin,

Guliraʼno – Menglixon.

“Dedim: – Mohitobonim!

Dedi: – Göyo Menglixon!”

Közasi ketdi oqib,

Daryoda qalqib ketdi.

Menglixonni yuz otliq

Saroyga olib ketdi.

“Dedim: – Qöyding armonga,

Dedi: – Köngildur vayron”.

Ğaflatda qoldi qizlar,

Na dodga ulgurdilar.

Şörlik yigitni izlab,

Qişloqqa yugurdilar.

“Dedim: – Ölarman endi,

Dedi: – Qolarsan omon”.

Manglaydagi bitikda

Har bandaning aʼmoli.

Keltirdilar yigitga

Menglixonning röymolin.

“Dedim: – Kipriklaring öq,

Dedi: – Qoşlarim kamon!”

Tölgani şu paymona,

Röyo desa, rostdirkim.

Muştin siqib, röymolni

Lablariga bosdi jim.

“Dedimki: – Libos kiymiş,

Dedi: – Töni zarafşon!”

Boşdan qum soçdi sahro,

Amudaryo tölğondi.

Körib qöy, beor dunyo,

Yiğladi mard öğloning!

“Dedim: – Tovus na joydan?

Dedi: – Joyi Hindiston”.

Judo bölib yoridan,

Elkezar oşiq qoldi.

Hasratidan, doğidan

Bir mungli qöşiq qoldi.

“Dedim: – Undan ber manga,

Dedi: – Istarmiş bejon”.

Bu dunyoning koriga

Bardoş berar jonim yöq.

Menglixonning holidan

Söz aytgali holim yöq.

“Dedim: – Ölim bor senga,

Dedi: – Senga ham farmon!”

Hijroningda öldim-ay!

Yoşim artsam, yengim qon.

Kimga çöri bölding-ay!

Mungli xonim, Menglixon!

“Dedim: – Endi ketarman

Dedi: – Ketsang – bor omon!”

Qanisan?

Kalta kiyib, lak qöyar dunyo,

Köylagi uzunim, qanisan?

Tillaman deb nak urar kimyo,

Qöllari uzugim, qanisan?

Bir zamon, bir vaqtlar ketgandim,

Qölingni siltablar ketgandim,

Çaqirsang, ildamlab ketgandim,

Ovozi huzunim, qanisan?

Yoş edim, şöx edim, hovliqqan,

Yuragim zöriqqan, zoriqqan.

Yöl qarab közlarim toliqqan,

Közlari suzugim, qanisan?

Köz taşlar döst-duşman nonimga,

Döst-duşman pöst taşlar yonimda,

Hammasi yodimda, yodimda…

Jonimga kuyugim, qanisan?

Kiftimda şaytonmi böylagan?

Kaftida oltinmi öynagan?

Oltinni oldimmi, öylamay?..

Sözlari tuzugim, qanisan?

Hayotim xattingdek qisqadir

Kiprigi uzunim, qanisan?

Odamdek yaşaşni istardim…

Hammadan luzumim, qanisan?

Savol

Yodingdami paxta, Yozyovon?!

Eslaysanmi eski şiyponni?

Ştab, qizlar, qiy-çuv, töpolon,

Dala-daştlar yodingda bormi?

Möyqalamda çizilgan şafaq,

Bilqillagan dala yöllari.

O, öşanday zarif manzara

Hayotimda qaytib körmadim!

Tutqatorlar qolganmi hozir,

Tebranarmi tunda şuvoqlar?

Olis-olis yoqlarda yonib,

Öçarmikan milt-milt çiroqlar?

Esingdami, baloğat fasli,

Qizil boşmoq, sariq köylaging.

Qöytikandan ayiqça yasab,

Etagingga solib qöyganim…

Quvonçimga qorişiq ğussa,

Öttizimda soçim oqardi.

Birov seni uçratdim desa

Işongisi kelmas odamni.

Men nahotki aqldan ozdim,

Haqiqatan bormiding, nigor?!

Öşa kunlar bölganday rostdan

Tuşlarimda şovullar çinor…

 

Jamoliddin Badalov

1989-yili tuğilgan.

Farğona davlat universitetining Özbek filologiyasi fakultetini tamomlagan.

Respublika yoş ijodkorlarining Zomin seminari iştirokçisi.

2021/9

“Yoşlik” jurnaliga obuna böling · indeks 822

Obuna haqida

Izohlar

Hozirça izoh yöq. Birinçi bölib fikringizni yozing.

Siz nima deysiz?

Izoh tahririyat körib çiqqaç, eʼlon qilinadi.

Şu ruknda köp öqilganlar

Barçasi (325)

Ayol

Yigitlar maktubin bitganda qondan,
Kelinlar firoqdan çekkanda yohu,
Uning ham panohi qaytmadi jangdan,
Ön töqqiz yoşida beva qoldi u.