Toşkent köçalarini kezar ekansiz, aksar tadbirkorlik foaliyatini olib boruvçi binolar nomi yoki eʼlonlarni körib, davlat tilining holiga açinadi. Agar özga sayyoradan kimdir kelib qolsa, bu yurtda asosan rus va inglizlar yaşar ekan, deya tortinmay ayta oladi. Çunki bu vaqtda köçada özbek nomi ostida rusgami yoki boşqa millat vakiliga öşa tilda yaltoqlanayotgan böladi-da. Töğri, bu muammolarning ğozi ança yengil bölib qolganga öxşayapti. Har safar şu muammolarni eşitaverib quloq ham bunga moslaşdi, umuman eʼtibor bermas darajaga keldik. Axir, biz özbek tilini örganib nima qilamiz, biron joyga iş sörab borsak, rus tilini bilişimizni sörayapti, çetga çiqiş uçun ingliz tili kerak, çunki yaxşi yaşaş kerak, deya har safar özimizni oqlaymiz, ammo…
Bobomiz sovet davrida yaşab doston aytdi – sof özbek tilida, momomiz çöpçak aytdi – sof özbekçada, otamiz kolxozda traktor haydadi, ammo u-da özbekça qöşiq aytdi, onamiz alla aytdi – özbekçada. Biz-çi?! Bugun yurtda xoinlar yuribdi. Ular öz tarixining, kelajagining xoinlari, yomoni – öz tilining xoinlari!
Töğri, tilimiz deya köp kerildik, qator-qator qarorlar çiqdi, til ravnaqi uçun, kitoblar yozildi til haqida jild-jild. Biz tilimizni keragidan ortiq darajada isloh qildik. Ammo…
Biz bu tilni sevişni örganmadik…
Fayoz AHMEDOV,
Toşkent davlat şarqşunoslik
universiteti talabasi
2021/9
“Yoşlik” jurnaliga obuna böling · indeks 822
Obuna haqida

