Yoqimtoy şamol
Yaşnoq dalalarda yoqimtoy şamol,
Yaşnagisi kelar samo tagida,
Yaşnagisi kelar yana haligi
Momo Havolarning
belançagida.
Yaşnoq dalalarda yoqimtoy şamol,
Parçalanib ketar, turtinib toşga,
Va tiklay boşlaydi özini
Tomçiday soçilib, tözğirlar – boşqa.
Yaşnoq dalalarda yoqimtoy şamol,
Yoqilgisi kelar saraton taftga,
Yoqilgisi kelar hatto malaklar
Yuziga yuzlatgan hafifa kaftga.
Yaşnoq dalalarda hafifa şamol…
Kapalak
Kapalak.
Bir tutam umrimga –
Umringning lahzasi barobar,
Zarradek şodliging qoşida
Ğamangiz yillarim sarosar.
Masxara qilarsan, kularsan,
Bir parça umringdan nolişsak,
Umrning qop-qora ridosin
Tortqilab, barida qolişsak.
Rostdanam daydi bir mohiyat
Siğmaydi dunyoning feʼliga,
Qanday ham tillaşging kelsin-a
Dunyoning dunyoviy feʼliga?!
Kapalak …
Çinnigul
Çinnigul,
Çiroying çiningmi,
Parilar uxlarmiş bargingda,
Halovat tuymagan çumoli
Çilimin tortadi dardingda.
Tölğonsa Mahşarda nayiston,
Boşlansa boyquşlar söroği,
Diyonat qayda u, diyonat?!
Toğlarni titratar salmoği.
Çinnigul, tikilsam tin bergin,
Mahşaring aritsin dardimni,
Subhday çorlagin, çorlagin,
Olaçöğ qalbimni!!!
Baxt, nimasan?!
Baxt, özing nimasan, şakling qanaqa?!
Qanoting mavjudmi kapalakmisol?!
Qiyofang hilolni eslatar, balki,
Balki, kamalaksan,
balki, betimsol?!
Baxt, özing nimasan, şakling qanaqa?!
Közga ilinmaysan,
şaffofmisan, bol?!
Magar siyohingga böyoq yetmasa,
Mening qonimdagi qirmizini ol!
Baxt, özing nimasan, şakling qanaqa?!
Hurquş kabi kökni sevasanmi yo?
Yoxud buvaklarning kulgisidasan?
Yoxud sening asling bemavjud röyo?!
Bilmadim.
Bilmadim.
Bilmoğim duşvor,
“Hulvolar hamalni emgan lahzalar”
Ruhim osmonini momaqaldiroq,
Söngsiz savol bilan larzalar.
* * *
Qumsoat qulasa bastin yöqotib,
Butun zarralari tökilsa duvlab,
Vaqt odimlasa poyma-poyiga,
Xotirlar tödasin suruvlab.
Oq-qora keçmişlar izğiy boşlarsiz,
Tiyramoh bağrida tumanlab,
Sizni qalam tutgan qöllarim haqqi,
Soniyalar haqqi qöysam kişanlab.
Xudo keçirsin-u qora çimmatli,
Qoramtir keçmişlar domangir,
Qumsoat qulaşin istasam, tamom,
Vaqt şarob sarxuşday gangir.
Jonlanib ketsa gar ötmiş daqiqa,
Azozil nafasi ketsa lovullab,
Armon jandasiga alanga qöysam,
Qolmasdi heç yurak huvullab.
Azizim
Mana yurak,
mana şu titroq
Dudoğimda kezinar sözdek,
Kavkab edim, kökdan nuradim,
Yuragim-çi, bamisli muzdek.
Ufq yolğon, şafaği yolğon,
Qiyoqlarda qalqmiş qoraçöğ,
Bisotimda soğinç sarğayib,
Hislarimdan tikar olaçöğ.
Muhabbatda kuzning kölkasi,
Tiyramohning töfoni beğam,
Tovuşingiz parçasin eltar,
Şivirlaysiz, söng bor, “Azizam”.
Tiklamoqqa boşlaydi ruhim
Tumandayin bölaklarini.
O, azizim, sabosi bölsam
Qalbingizning yölaklarini.
Mana yurak,
mana şu titroq …
* * *
Morday söqmoqlarga yölimni boşlab,
Boşlab olisdagi soyning labiga,
Sira yöl topmadim biror qiyoqning
Yaşirin, yaşiltob qalbiga,
Sira yöl topmadim…
Tölqinlar – billura tomçilar,
Suvpari çorlovi bilinmas,
Xayolim – kissavur ololgan
Sariq bir çaqaga ilinmas,
Xayolim ilinmas…
Dilimni sipqormang sabolar,
Bardoşlar yetmas-ov taftimga,
Manglayim bitigi naysonday
Tökilar kaftimga!
Kaftimga…
Munira MUHIDDIN
1981-yili tuğilgan.
Özbekiston Milliy universitetining Biologiya fakultetida tahsil olgan.
“Men işqning bolasi”, “Oq kapalak” şeʼriy töplamlari naşr etilgan.
2022/3
“Yoşlik” jurnaliga obuna böling · indeks 822
Obuna haqida