Manzara
Tong quyoşi taratadi nur,
Şivirlaydi yaproqlar şodon.
Mayin sabo – köngilga huzur,
Şoşiladi işga olomon…
… Bolasini yetaklab asta
Uydan kulib çiqadi juvon.
Quçoğida katta guldasta,
Çehrasida baxt porlar çunon…
Hovlidagi gulzordan hadya,
Gul öpadi qirmiz yanoğin.
Gulzor emas, ul yordan hadya –
Yonib turar doim nigohi.
Bola qölin u mahkam tutar,
Munis ona – sarişta beka.
Ayol köngli töq bölsa, yetar,
Aslo hayot körinmas bekam.
Suv sepilgan, köça orasta…
Şoşiladi işga olomon.
Bolasini yetaklab asta
Uydan kulib çiqadi juvon…
Birinçi parta
Sinfxonadagi birinçi parta,
Orzular kemasi edi u göyo.
Eslasam, qalbimda hayajon ortar,
Beğubor ekan-da öşa dam dunyo.
Qarşimda ötirgan muallim kabi
Ravşan körinardi kelajagim ham.
Sinf tor edi-yu, qalbim matlabi –
Muhabbatim kabi sarhadsiz olam.
Yonimda közlari moviy dilrabo,
Işqda köp ekan-da siru sinoat.
Tanaffus. Saboqlar özgarar, ammo
Men uçun muhabbat darsi har soat.
Kitobimni uyda qoldirib atay,
Uning kitobiga termulaman jim.
Söng izn beradi, bir zum ham ötmay,
Qirmizi yuzida yonar tabassum.
Yana çulğanadi olam ranglarga,
Maktab quçoğida lahzalar totli.
Har kun tahsin aytib oppoq tonglarga,
Nurday sizib kirar qalbimga şodlik.
Sinfxonadagi birinçi parta –
Muhabbat köşki bu, işqim qörğoni.
Yodga olaman-u, közimda qatra
Yoş paydo böladi, örtanar jonim…
O sen, yuragimning qaysi qatida
Yaşaysan muhabbat qöşiği bölib.
Meni dunyolarga körmaysan ravo,
Meni dunyolardan olasan uzib.
Sinfxonadagi birinçi parta…
Çillak
Çillak otdim,
Devoringdan oşib ketdi.
Hayajondan terga botdim,
Şoşib ketdim.
Boray desam,
Böysunmaydi oyoğim-a,
Uyaltirib qöydi
Çillak tayoğim-a.
Devoringdan möralayman,
Jonim halak.
Körinasan
Gul hovlida, xuşröy malak.
Kapalakdek raqs tuşasan
Kuylab qöşiq.
Har satrida
Men dallining ismin qöşib.
Soddaman-a, savlati bor,
Surʼati yöq.
Fahmi kalta, bir çöpçalik
Jurʼati yöq.
Çillak sabab, bildim,
Köngling mendaligin.
Isming yozib töldiraman
Kundaligim…
Daryo dunyo
Daryo içidaman, köksimda mavji,
Tovonim qitiqlar qum zarralari.
Soçimga ilinar tomçilar sapçib,
Maysalarga qöngan şabnam singari.
Dunyo içidaman, köksimda olov,
Yonib yaşayapman – quyoşga taqlid.
O, mening yuragim sevişga qodir,
Ey, mening yuragim sevişga haqli…
Qalamtaroş
Qoşni qaro qilgan qalamga rahmat,
Tunning böyoğidan zeb berar qoşga.
Töqmoqni ignaday yöngan vallomat,
Nahot, heç vaqo yöq qalamtaroşga?!
Men-ku, unutmayman aytmoqni tahsin,
Töxtamagunça to köksimda dukur:
Özimni anglatgan ozorlar uçun
Yaratgan Egamga ming bora şukur!
Suratkaş
Kapalak ğunçaga qönadi nafis,
Muhabbat vasfini etar ifoda.
Suratkaş gulzorda çökkalaydi tiz,
Ilhom baxş etadi söngsiz iroda.
Tongga qadaladi uning nigohi,
Söng quyoş taftidan harorat olar.
Bunçalar rang-barang olam böyoği,
Bir butun hayotga tatir lahzalar.
Aslida tabiat ulkan musavvir,
Beizn tuşmagay manglayga çiziq.
Yillar çehramizga solgan bu tasvir –
Hayot daraxtining şonli ildizi.
Baʼzan unutamiz şukurni beiz,
Tavbalar qilmaymiz gunohimizga.
Ğaflat uyqusini muhrlaymiz biz
Mudrab borayotgan nigohimizga.
Faxriddin HAYIT
1980-yili tuğilgan. Özbekiston Milliy universitetining jurnalistika fakultetini tugatgan. “Ilinj” (2004), “Har yurakda bir Vatan” (2009) nomli şeʼriy töplamlari çop etilgan.
“Yoşlik” jurnaliga obuna böling · indeks 822
Obuna haqida