79 marta körilgan

Suvlarning zarbida qayralar toşlar…

Hijroningda dunyo zaʼfaron

* * *

Bu boğlar xazon sari

Borganmi heç ilgari,

Nega umrimning bari

Kuz va eski xotirlar

Taraf ketayotirlar!

Bu suvlar heç şarqirab

(Xuddi qiliç yarqirab!)

Oqqanmikan hayqirib?

Jim-jim ötayotirlar

Va hayf ketayotirlar.

Bu bahorlar avval ham

Elga bölganmi malham?

Tumandek vaznsiz ğam –

Köksimdagi botirlar

Saf-saf ketayotirlar.

Yo Haq, deyman, uyğot bir,

Nahot, manglayda xat bir,

Zarur paytda hayhot bir

Haq söz uçun qodirlar

Benaf ketayotirlar.

* * *

Sahro kengaydimi, toğlar ösdimi,

Qudrat kasb etdimi dunyo bu qadar,

Hayot menga qarşi tartib tuzdimi –

Nega ruhim bunça kiçrayib borar!

Köksimda qorişdi isyon-nido ham,

Tomirlarim aro horğinlik kezdi.

Axir osmondan toş yoqqanida ham

Çökmagan yelkamni mayda ğam ezdi.

Yolğiz özing qolding axir işongan,

Meni tik yurişdan toldirma, Xudo.

Qaçondir faqat öt çaqnatib yongan

Közimga közyoşlar töldirma, Xudo!

Nega ruhim bunça kiçrayib borar!

Tarixning xatosi

Börilar “uv” tortar ğururi lat yeb,

Hamon ololmasdan nomusning öçin.

Olis bir ötmişda qorin ğami deb,

It bölişga köngan ajdodi uçun.

* * *

Ikki quloç iş stolimning

Ustidagi ming qavat darddan

Sening isming qalqib çiqqanda,

Eng pokiza öy-xayolimning

Tub-tubidan, ehtiyot şartdan,

“Xayr!” sözi qaytib çiqqanda,

Sening emas, köngling oldida

Şafqat sörab, boş egib turgan

Maysalardek jim qoldim, keçir,

Maysalardek xoksor holida

Yuragingga sal tegib turgan

Bölsa bordir bu qalbim, keçir!

* * *

Hayot – sipo, dunyo – pörim. Va şundoq

Men ruhimdan keçib, yaşay boşladim.

Bunça mahzun termilasiz, Boburşoh,

Siz nimadan bezovtasiz, Maşrabim!

Meni ojiz qilgan işqmi? Va şundoq

Könglim oğriği deb közim yoşladim?!

Nega bunça jim turibsiz, Boburşoh,

Siz ne uçun xörsinasiz, Maşrabim?!

Öylanaman: nima topdim? Va şundoq

Alloh tölgan qalbni qayga taşladim!

Siz qay sori ketardingiz, Boburşoh,

Qaysi dorga yurardingiz, Maşrabim?

Farroş ayolning tanbehi

Özingni soçqilab senga ne foyda,

Yiğib ol yöllardan parçalaringni.

Bir yilda tört fasl, ön ikki oyda

Xazon bölaverib çarçamadingmi?..

* * *

Axill, senga keladi rahmim:

Nayza zarbin, qiliç yarasin

Oğriğini qilgança taxmin

Mavhum ölim tomon borasan.

Uçlariga zahar surtilgan

Öqlar tegsa köksingga, heçdir.

Axir, axir ötmas sirtingga

Nayzadir yo paykon, qiliçdir…

Sovut şartmas jangçisan, garçi,

Dubulğalar kiymaysan boşga,

Öqdan, tiğdan qirilsa barça,

Yana sening taqdiring boşqa.

Axill, senga rahmim keladi:

Ölgunça ming ölib-tirilgan

Menday odam yaxşi biladi –

Ölim asli baxtdek berilgan.

Goh jon berdim xiyonat sabab,

Yaʼni, öqlar yurakka tekkan…

Boşim dard-u ğamlarni sanab,

Ming bor dorda azoblar çekkan.

Eslolmayman döst-yor qölidan

Neça marta oğu totganman,

Ötarkanman işqning yölidan

Takror-takror ölim topganman.

Axill, rahmim keladi senga:

Sen ajaldan qörqding bir umr,

Öq yetgunça to tovoningga,

Yaʼni, Tangri qilgunça amr.

Na ruhingni, na-da vujudni

Ulgurmading toblab ölimga,

Tovoningga boğliq umidni

Körsatdilar poylab ölimga.

Mana, mening köksim yalang va

Boşim mağrur, har nega şayman.

Axir mening har kunim jang va

Har kuni ming ölib yaşayman.

Çölpon. xx asr

Tulporlar unutdi tulporligini,

Qiliçlar mudraydi moziygohlarda,

Hayotda bir qutluğ yöl borligini

Botirlar öylamay qöygan çoğlarda.

Qarsakdan kaftlari qavarar elning

Sahnaga çiqqanda sur bilan sulloh,

Nima farqi qolar böy bilan enning,

Boş bilan oyoqning, astağfirulloh!

Faqat ikki holda közlari bilan

Sözlaşa boşlaydi yurtda odamlar,

Biri – ilm ortsa, uyğonsa millat,

Biri – zulm ortsa, ulğaysa ğamlar.

Şamol çayir qilar nihol boğlarni,

Suvlarning zarbida qayralar toşlar.

Tomoğim kuydirib ötgan ohlarning

Ötidan şeʼrlarim gurullay boşlar.

Men ham kelajakka bormoq istardim,

Ey, Vatan oldida hozirjavoblar,

Sizlarga ulkanlik qiladi dardim,

Meni maʼzur tuting, janoblar!

Gunohkorning tavbasi

Qonimni va feʼlimni

                        buzgan bozor – bu olam,

Könglimni asrolmadim

                        jilvagar tijoratdan.

Faqat Yaratganning va

                        özimning oldimda ham

Didimni ötmas qilgan

                        “işq”lardan xijolatman.

* * *

Mana, misol uçun tuvakdagi gul

Oyoğini loydan çiqarmoq bölib

Özini tepaga tortgani-tortgan.

Ammo bilmaydiki, qutulmoq tugul

Har kun takror-takror sazasi ölib

Beligaça suvga botgani-botgan.

Naqşinkor deraza – qalin oynadan

Yam-yaşil boğlarga boqqan çoğida

Bandi-bandigaça ketar örtanib.

Biroq heç jilgisi kelmas örnidan

(Garçi orzu qilar buni gohida!)

U şu zax idişga qolgan örganib.

* * *

Çarm kresloga vujudim botib,

Oq, yengil qanotlar haqda öylayman.

Heç qaçon qöymagan aqlin yöqotib

Va qalbi hayotlar haqda öylayman.

Jangovar ruhimni mute va siniq

Qilmoqqa uringan işlar öldirdi!

Garçi nihoyasi dard va xörsiniq,

Yurakda öynagan işqlar öldirdi!

Bu hasrat yöqmidi mendan oldin ham,

Ming yillik faryodlar haqda öylayman.

Umrimni yutqazib boryapman men ham,

Haq oldida motlar haqda öylayman.

Hayotga nima ğam – u öz holiça

Boğlarni bahor-u gullarga kömdi.

Olam yaşnayotgan şunday bir keça

Onam noçor, unsiz nuraşga köndi.

Tavba-yu, ohlarim yetmasmikin deb,

Kelmagan imdodlar haqda öylayman.

Közimdan tirqirab ketmasmikin deb,

Köksimdagi dodlar haqda öylayman.

Nosirjon JÖRAYEV

 

1984-yili tuğilgan. Özbekiston Milliy universitetining jurnalistika fakultetini tugatgan. “Ulğayiş kunlari”, “Muhabbatdan söng…”, “Eng qudratli zarra”, “Şarh”, “Aksinça” (şeʼrlar), “Noyabr kuyi” (qissa va hikoyalar) nomli kitoblari çop etilgan.

 

2023/5

“Yoşlik” jurnaliga obuna böling · indeks 822

Obuna haqida

Izohlar

Hozirça izoh yöq. Birinçi bölib fikringizni yozing.

Siz nima deysiz?

Izoh tahririyat körib çiqqaç, eʼlon qilinadi.

Şu ruknda köp öqilganlar

Barçasi (325)

Ayol

Yigitlar maktubin bitganda qondan,
Kelinlar firoqdan çekkanda yohu,
Uning ham panohi qaytmadi jangdan,
Ön töqqiz yoşida beva qoldi u.