119 marta körilgan

Boşing uzra gullaydi osmon…

Rahmat Bobojon

* * *

Isming yoruğida yongan yildirim –

Tilimda aylangan vido – qatma-qat.

Köksim olovida işqing tindirib,

Tunga uzataman aşʼori hasrat.

Yölimdan ozdirgan butkul labi laʼl,

Moviy qaraşidan dardi muztarim.

Ketmam, unutmagin, şuni heç mahal,

Ketişim haqida xulyo istarim.

Bostirib kelarmi beayov töram,

Sertaşviş kunlarning umriga rafiq.

Osiy yuraklardan manzilim sörab,

Qaylarda yuribsan, soğinçi – tavfiq?

Qayğu fitnasida jon talaşgan, jon,

Közlari ruhimga mangu bistarim.

Söyla, kelasanmi?

Kelasan qaçon?

Könglimdan köngliga dunyo istarim.

Kelsang.

Visolingdan ihrab yuborsam,

Şodlik olovida dod aylasam, dod.

Senga talpinguvçi lahzama-lahza,

Bir oşiq bandaman, işqi munojot.

* * *

Sen yolğiz yaşaysan olis şaharda,

Balki, poying uzra dengiz şovullar,

Balki, boşing uzra gullaydi osmon.

Köksingni öylasam, köksim lovullar,

Joningni öylasam, eziladi jon.

Sen holsiz yaşaysan olis şaharda,

Ruhingga bir quvvat topolmaysan sen.

Hamdam bölmoq istar, balki, allakim…

Ruhingni allalar, ehtimol, Şopen,

Çapani könglini bilmas Parij, Rim.

Sen kuzsiz yaşaysan olis şaharda,

Taşrif yöllarini yöqotgan bahor,

Közini suzmay yot panjaralarga,

Eşigingga boqib köçang boşidan

Befasl qismatlar ötadi qator.

Köçada dard kezar oyoq uçida,

Bir narsa ayondir öylagan damim:

Men qolgan şaharda – yaşaydi sitam,

Men qolgan şaharda – yaşaydi ğaming.

Men – arosat içra gangigan bir quş,

Tört tomon – sukunat. Kunlarim – xarob.

Bundan ketmoq esa, bir umrlik tuş,

U olis şaharlar sarobdir, sarob.

Аksingni tiklayman, bir söngan çiroq

Lipillab turar bu daqiqalarda.

Birgina sen meni öylaysan uzoq –

Sen olis yaşaysan olis şaharda.

Oq ot va otboqar haqida ballada

Oppoq otlar boqaman,

Suv tutaman kaftimda.

Yollarini silayman

Yuragimning tafti-la.

Bugun uning egasi

Kelolmaydi aftidan…

Mana, neça sayyora

Boş uzra aylanadi.

Fazoning-da bağri keng –

Darddan bezib ulgurar,

Yomğir ezib ulgurar,

Bulutlar jim möltirar,

Egasi keç qolmoqda,

Ot ham sezib ulgurar…

Аxiyri toqatlarning

Toq böladi toqati.

Ot va mening közimdan

Qonli yoşlar oqadi.

Eşik ilkis oçilar,

Usti-boşi bölib höl,

Yomğirpöşin yiğgança,

Taşlagança jim qadam,

Yurib kelar ohista

Rözğor taşvişlari möl,

Yöq-yöq, şahzoda emas,

Şunçaki oddiy odam.

Kiyimin yeçar, undan

Аvtobusning çiptasi,

Kredit qoğozi va

Çeklar tuşar sirğalib.

Biz ham uni anglaymiz,

Ötirmaymiz heç nolib.

Çunki barin unutgan,

Işq va biz çetda qolib –

Divanga jim çökadi,

Аxir vaʼda bermagan.

Internetin yoqadi –

Hayotning bir ermagi…

Endi esa adirlar,

Boğlar qolar huvillab.

Dilmas, faqat öçoqlar

Yonar gurlab, lovullab.

Soğinişga qurğurning,

Sira-sira vaqti yöq.

Yana bir malikaning,

Mana, endi baxti yöq…

Qizğonmaydi heç köngil,

Tonmaydi heç bir yurak.

Men sadoqat örniga,

Qidiraman yem-haşak.

Çunki, otni asraşim,

Otni boqişim kerak!

Ot egasi uxlaydi,

Men tunlari yiğlayman.

Kiçkina könglim bilan

Keng xonamga siğmayman.

Uqtiraşar odamlar:

“Sevgi – yolğon aqida”.

Endi faqat yozişar

Maşinalar haqida…

Lekin bilaman, albat,

Orzulari uşalib,

Yorlar kutsa, yöliga

Oltin soçi töşalib,

Mehrga tölar har qalb,

Quvonç dilni yoradi.

Boqqan otimda ular

Yor qoşiga boradi.

Umrlarni bezaydi,

Sevgi – gözal aqida.

Söng yozişar şahzoda,

Malikalar haqida.

Oppoq otlar boqaman,

Suv tutaman kaftimda.

Tuşlarim ham öngidan

Kelayotir aftidan…

Balki, meni odamlar

Ötib ketsam, yod qilmas.

Lekin, ular biladi

Şahzodasiz muhabbat,

Oppoq otsiz şahzoda,

Otboqarsiz ot bölmas.

Bugun qörqmay aytaman,

Köngil baland toğ bölsin.

Şahzoda, malikamas,

Otboqarlar soğ bölsin!

Rahmat Bobojon

1998-yili tuğilgan. Аlişer Navoiy nomidagi Toşkent davlat özbek tili va adabiyoti universiteti talabasi.

“Iztirob şiviri” nomli kitobi naşr qilingan.

 

2023/8

“Yoşlik” jurnaliga obuna böling · indeks 822

Obuna haqida

Izohlar

Hozirça izoh yöq. Birinçi bölib fikringizni yozing.

Siz nima deysiz?

Izoh tahririyat körib çiqqaç, eʼlon qilinadi.

Şu ruknda köp öqilganlar

Barçasi (325)

Ayol

Yigitlar maktubin bitganda qondan,
Kelinlar firoqdan çekkanda yohu,
Uning ham panohi qaytmadi jangdan,
Ön töqqiz yoşida beva qoldi u.