(Turkum)
1
Uy qulfin oçayotgan odamning
yuragi hapriqar,
entikar qattiq.
Uy içida ne bor?
Ehtimol,
Kezib yurgandir Onasin ruhi…
2
Mavhum dunyo.
Yaşayotirman.
Tuşlarim,
yumuşlarim,
öylarim,
ertam,
bugunim öşandoq mavhum.
Naqadar ğaroyib bu dunyo.
3
Men uning holiga yondim,
bözladim.
U esa
şiftga termilganiça
dunyoni masxara qilar
maymundek.
4
Qadringga yetolmadim men,
ey şirin söz,
sipo döstim.
Ne qilay?
Sözga ğarib,
notavon bölsam.
5
Men boşda satrlarimni
yozaman erinmay havoga.
Mabodo,
öçirib taşlamasa osmon
tökaman qoğozga şeʼrimni.
6
Ehtimol, yoningga boraman, Gulim,
kuzgi daraxtlardek titrab
ham qaqşab.
Ehtimol, kelasan bahordek yaşnab,
taqdirimga mening taqarsan gul.
Ehtimol…
7
Bir söz bilan ruhim qaldirğoçi
xilqat sari etadi parvoz.
Bir söz bilan ruhim qaldirğoçi
ölayotib beradi ovoz.
Bir söz bilan…
8
Ne desang deyaver sen,
gözal tuyğularim,
yoniq hislarim
çökmas suvga,
kuymas ötda.
Şundoq,
men sevgiman
dalli-devona.
9
Seni sevdim,
yuragimda özgaça muhabbat birlan.
Heç kimsa yurmagan yöldan
boryapman qoşingga entikib,
qöllaringdan mangu tutgali qattiq.
10
Ehtimol, sevmasman seni,
Sevaman telbadek, ehtimol.
Közing dengiziga çöksam,
mayliga, ğarq ketay tamom,
öldirsa öldirar sevgi!
11
Yöq, senga öxşaşni istamayman men,
temir yöldan borasan, poyezddek tölğanib,
çayqalib,
egilib,
buralib.
Öz yölimda men –
quyoşga tik boqayotgan odam.
12
Osmon xayol kabi yuksakdir,
talpinaman
onasiga intilgan gödakdek.
Men oşiqman, axir,
osmonga.
13
Sevib qoldim seni,
notaniş ayol,
izlaringdan yugurdim,
yeldim.
Adaştirib ketding sen.
Çorrahada turibman parişon,
adaşgan odamga ne çora?..
Aytsang-çi!
14
Faryoding eşityapman, ey quş,
kelgin,
ruhimdan madad ol.
Biz axir
faqirmiz bu oçun aro.
15
Özini unutib qöygan kimsalarga
talpinaman yonib,
entikib.
Ne ajab,
Tomirimda darveş qoni oqsa!..
16
Ğamgin-muztar közlarga qarayman,
suvga çökayotgandek,
ötda yonayotgandek.
Ne qilay?
Yuragim şoirdir, ehtimol.
17
Tilimni tişladim qattiq,
oğzim töla qon.
Ey voh,
Qonga öxşamagan
ğaroyib bir qon.
18
Xato qilsang, çeksang dard,
qanday gözal
alam-la yaşaş.
Zero,
iztirob tantanasi emasmikan bu?!
19
Yöl bölsin,
Qayga ketayapsan, çumoli?
Qayda bölsa don, kut,
öşa yoqlarga.
Axir, vatan ne keçar?
Yer osti-ku menga boşpana!
20
Yolğizlikda tölib oçaman könglimni.
Ne hol?
Ruhimda sokinlik,
rubobdek kuylatar
yurak çiltorin.
21
Hayqirib uzatdim qölimni,
Va lek tortib oldim dafʼatan.
O, sening uzun barmoqlaring
pat kabi havoda muallaq.
Dunyo yana sirga kömildi.
22
Öqir edim “Inson manzaralari”n,
Bir quşça yelkamga qöndi-ku.
Sayradi töliqib,
yonib.
Yo falak,
bu quşmi yoxud ruhmidi?
Har holda tuş emas, bu holat!
23
Baxtli edi keça çumoli…
Bugun-çi, yukin zinğitolmay
qurib borar tobora holi.
Kunbotar qizarmoqda tinmay,
Qanday esar erta şamoli?!
* * *
Hali qora oqşom çökkaniça yöq,
oftob yotoğiga şoşayotgan dam
maysazor hovlim uzra, o, neçoğ,
bir gala qaldirğoç
çarx urdi birdan.
Raqqosadek turfa işvalar etdi,
yer böylab uçişdi,
nafasin tuydim.
Yer isin yutoqib suvdek simirdi,
“vijir-vijir” zangor saslarin suydim.
Quyoş nurlarida qora töşlari,
tözğigan patlari çiroy etdi baxş.
Yoniq kuylayotgan
dil qöşiqlari,
yuragimga çizdi adabiy naqş.
Hovlim öşa kezdan ğamgin huvullar,
o, qadrdon quşlar,
mehr hovuçlab,
xayrlaşgan ekan bahorga qadar,
Oqibat mehrini tuydim vo ajab.
Tursun Ali
1952-yili tuğilgan. Toşkent davlat universiteti (hozirgi ÖzMU)ning Özbek filologiyasi fakultetini tamomlagan.
“Zangori ovoza”, “Yurakdagi sözlar”, “Yoruğ kunlar”, “Iztirob ostonasi”, “Tun tovuşi”, “Yolğizim”, “Uyğoq sukunat”, “Tuyğular rangi”, “Saylanma”, “Sokin hayqiriq”, “Oy yaproği”, “Gullayotgan yurak” nomli şeʼriy töplamlari naşr qilingan.
“Yoşlik” / 2024 / 9
“Yoşlik” jurnaliga obuna böling · indeks 822
Obuna haqida