Kuz va men
Yerni şarillatib öqidi yomğir,
Gullarning labidan çöqidi yomğir.
Bu dunyoning bor-u yöğini yomğir
Soğinç ranglariga köçirdi yana.
Parvozi osmonga siğmagan quşlar,
Dengizning ustida yiğlagan quşlar,
Hali qanotini yiğmagan quşlar
Xayolimni kökka uçirdi yana.
Bariga qöl siltab öynadi şamol,
Boğlarning boliga töymadi şamol,
Mezonning ingiçka böynida şamol
Kuzning havosini içirdi yana.
Keça yaşnab yotgan daraxtlar – şörlik,
Bugun qadariga könikkan quldek.
Faqat men xazonlar oldidan guldek
Ötib ketayapman, keçirgin yana…
Ayol
Bir quçoq gul bölar aslida ayol,
Kaftida tutguçi toğlar oldida.
Dunyo gözalligi nuqtaga dönar
Yuzlariga tuşgan doğlar oldida.
Köksiga bosgani muz kerak unga,
Tonglardek pokiza his kerak unga.
Öğil kerak unga, qiz kerak unga,
Şovullasin yaşil boğlar oldida.
Qudratli bölmasin, nafis bölsin u,
Atirgul bölsin u, nargis bölsin u.
Non kabi tabarruk, aziz bölsin u,
Osmonga aylansin zoğlar oldida.
Qöying izzatini joyiga uning,
Zuvalasi mehr loyidan uning.
Kimlar tiz çökmagan poyiga uning,
Hattoki, egilgan şohlar oldida.
Kimxob bermang, mayli, böz bering unga,
Faqat baxt degan rizq-röz bering unga.
“Taşlab ketmayman”, deb söz bering unga
Yölin poylab yotgan çohlar oldida.
Köçalar
Hey tuproq köçalar, hey toş köçalar,
Tandiridan çiqqan quyoş, köçalar.
Köp soğinib keldim olis yöllardan,
Poyingizga urgali boş, köçalar.
Yomğirga qöşilib yoqqan kezlarim,
Muhabbat selida oqqan kezlarim,
Bitta nigohidan yuragim töxtab,
Suyaklarim tolqon-tolqon kezlarim.
Otam qadamidan pişgan tuproqlar,
Yoşligim yiqilib tuşgan tuproqlar,
Oltmişga kirsa ham, yuzga kirsa ham,
Onamni böşatmas işdan tuproqlar.
Saflaşib qarşilar tollaringizdan,
Peşonamga tomgan bollaringizdan.
Ninaçilar tişlab ketgan yalpizgul –
Ariq labidagi xollaringizdan.
Yolğiz ketgan edim, tört bölib keldim,
Yölingizda közi tört bölib keldim.
Çarsillay boşladi içimda gulxan,
Qoşingizga olov-öt bölib keldim.
Olmalari muştday-muştday köçalar,
Jonim hapqiradi quşday, köçalar.
Ön sakkiz yoşimga qaytarib yana
Meni ayiradi huşdan köçalar.
Bolaligim kelsa közi qizarib,
Men özimni qanday uşlay, köçalar?!
* * *
Qirmizi lolalar olovdek gurlab,
Oçilib yotganda qorning betida,
Uzmoqqa heç kimsa qilmadi jurʼat,
Axir u toğlarning mulki edi-da.
Menga ham kuzlarning yetmadi haddi,
Sarğarmay, battarroq qizardi yuzim.
Oçilmoğim uçun lolalar kabi,
Mudom köksingni toğ qilding, azizim.
* * *
Soylar pastga qarab oqqani kabi,
Qoşingga köklardan tuşib kelgandim.
Yulduzlar saçragan kokillarimni
Moviy dengizlarga pişib kelgandim.
Şamolni xirgoyi qilardim tinmay,
Lablarini tişlab oy bölardi jör.
Söng osmonga siğmay qoldim butunlay,
Qalbingga çaqmoqday urildim bazör.
Şunday olis ketdim özimdan mangu,
Samoviy erkimni aylading qaram.
Ozodlik deb boş kötaray deyman-u,
Köksingdan boşimni kötarolmayman!!!
Javzo
Ozod şamollarning böğzidan olib,
Boğlarni istilo qilayotir yoz.
Mevalari larzon bölgan daraxtlar
Bellari toliqib yiqilar gurros.
Dimiqqan kunlarning qaytadi dami,
Uzumlar özini osar işkomga.
Paxsa devorlardan örmalab çiqib,
Öriklar yayratib qöyilar tomga.
Sarğaygan dalalar dodlab boradir,
Buğdoylar boşidan etilgan judo.
Şunça voqealar bölmoqda sodir,
Jimgina kuzatib turibman, Xudo.
Gözaloy OXUNOVA
1993-yili Farğona viloyatida tuğilgan. Farğona davlat universiteti va Özbekiston Milliy universitetida tahsil olgan. Hozirda Farğona davlat universitetining mustaqil izlanuvçisi.
“Yoşlik” / 2025 / 9
“Yoşlik” jurnaliga obuna böling · indeks 822
Obuna haqida