Ölja
Röbarö kelganda oçlar, taşnalar,
Suqlanib yoningdan ötsa yölovçi.
Çumoli iniga tormoqçi bölar,
Öljasan, öljasan, qolganlar ovçi.
Göştxörlarga göştsan, ayiqqa asal,
Muşukka siçqonsan, ilonga tuxum.
Ozuqa zanjiri sendan boşlanar
Va senda tugaydi boşlangan udum.
Miq etmay yaşaşga vijdoning oğrir,
Çurq etsang, boşingda töqmoq sinadi.
Yutib yuboradi qimirlasang bas,
Qarmoqqa sixlangan çuvalçang kabi.
…ga
Biz hamon baxtlimiz tuşlarimizda,
Ammo tun yarmida deraza tomon,
Termulib aksingni axtargan közni
Bulutlar ortiga tikkaning yomon.
Uyingda osuda nay çalar jimlik,
Sen hamon deraza ortida xomuş.
Kundalik titkilab ötmoqda tuning,
Kun şiddat yelar-u, tun oğir yumuş.
Közyoşing silagan siyoh rangidek
Zulmat asovini yeldirar jadal.
Sarğaygan qoğozga mitti barmoğing,
Bir surat orqali tölaydi badal.
Yetar, bas, qizargan közlaringni yum,
Birga işq qasrini qilaylik barpo.
Huvullab qolmas heç to tongga qadar,
Oşiqqa limmo-lim bu yolğon dunyo.
Uyğoqlar tiğlarin qayragan mahal,
Töldirar yöllarni qismat otgan öq.
Biroq biz baxtlimiz tuşlarimizda,
Biz körgan tuşlarning nihoyasi yöq.
Izoh
Til yopişgan tanglayimga.
Söz yopişgan manglayimga.
Bir bor izn bersa koşki,
Bir bor seni anglaşimga.
Dod solardim, biroq jimman!
Miq etmas bir munajjimman!
Loş kemirar qurt-qumursqa,
Soya arang çiqar tundan…
Anglanmadi hali jumboq,
Savol bisyor, javob urfoq.
Kundan horib tunga kirsam,
Kungaça yöl ulkan söroq(?)
Orzu – sarob, sözdan özga,
Haqiqat yöq közdan özga,
Öz holimdan bexabarman,
Xavotirman sözga, sözga!
Uşalsaydi yakto tilak,
Bardoşimning boşin silab,
Söz simirsam qonib-qonib,
Muğanniyga bardoş tilab.
Qadah bölsa soqiy özim,
Sipqoraman bermay tözim,
Şeʼrdan boşqa hammasi rost!
Yolğon – oçiq turgan közim!
Hazm böldi içgan qasam.
Bosilmasdan sönggi qadam,
Manglayimga tuz sepib qöy
Tangri, seni anglamasam!
Nihoya
U dastlab dökonda işlagan,
Nam va qoronğuda ötgan yoz-qişi.
Xöjayin oldida tilni tişlagan,
Söngra uyga qaytgan oğrib, engaşib.
“Bir kuni hammasi iziga tuşar” –
Şirin orzu bilan xayolga botgan.
“Bu olim böladi, unisi hokim”,
degan orzu bilan tonglari otgan.
Tağin ertalabdan işga jönagan,
Har kungi yumuşni ado etgani.
Baʼzan keçga qolib, zaxda tunagan,
Baʼzan bilmaganman kelib-ketganin.
Mudhiş davriylikdan çiqmagan aslo,
Borib kelavergan oğriqli yöldan.
Sanoğini bilmas qança devorning
Ajinlari silliq çiqqan qölidan.
Ammo, orzulari çinga dönmadi,
Alam neça bora tildi jonini.
Hamon tili qisiq, egik qomati,
Bu gardun beayov içdi qonini.
U yuzma-yuz turar yöqçilik bilan,
Hasrati, oğriği nigohida jo.
Ikki tomon ketgan ikki öğli ham,
Birisi toşbağir, biri besado.
Unga dunyo haqda ortiq söylamang,
Dunyo tarjimasi ölik siyratning.
Öğli hokim böldi sözga, qayğuga,
Olimi ham böldi mağlubiyatning.
Sanjar TOŞBEKOV
1999-yili Samarqand viloyati Bulunğur tumanida tuğilgan. Samarqand davlat universitetida tahsil olgan. Respublika yoş ijodkorlarining anʼanaviy zomin seminari iştirokçisi (2023). “Birinçi kitobim” loyihasi doirasida “Xirgoyi” nomli şeʼriy töplami naşr etilgan. “Mard öğlon” davlat mukofoti sohibi.
2025/5
“Yoşlik” jurnaliga obuna böling · indeks 822
Obuna haqida