* * *
Isming yoruğida yongan yildirim –
Tilimda aylangan vido – qatma-qat.
Köksim olovida işqing tindirib,
Tunga uzataman aşʼori hasrat.
Yölimdan ozdirgan butkul labi laʼl,
Moviy qaraşidan dardi muztarim.
Ketmam, unutmagin, şuni heç mahal,
Ketişim haqida xulyo istarim.
Bostirib kelarmi beayov töram,
Sertaşviş kunlarning umriga rafiq.
Osiy yuraklardan manzilim sörab,
Qaylarda yuribsan, soğinçi – tavfiq?
Qayğu fitnasida jon talaşgan, jon,
Közlari ruhimga mangu bistarim.
Söyla, kelasanmi?
Kelasan qaçon?
Könglimdan köngliga dunyo istarim.
Kelsang.
Visolingdan ihrab yuborsam,
Şodlik olovida dod aylasam, dod.
Senga talpinguvçi lahzama-lahza,
Bir oşiq bandaman, işqi munojot.
* * *
Sen yolğiz yaşaysan olis şaharda,
Balki, poying uzra dengiz şovullar,
Balki, boşing uzra gullaydi osmon.
Köksingni öylasam, köksim lovullar,
Joningni öylasam, eziladi jon.
Sen holsiz yaşaysan olis şaharda,
Ruhingga bir quvvat topolmaysan sen.
Hamdam bölmoq istar, balki, allakim…
Ruhingni allalar, ehtimol, Şopen,
Çapani könglini bilmas Parij, Rim.
Sen kuzsiz yaşaysan olis şaharda,
Taşrif yöllarini yöqotgan bahor,
Közini suzmay yot panjaralarga,
Eşigingga boqib köçang boşidan
Befasl qismatlar ötadi qator.
Köçada dard kezar oyoq uçida,
Bir narsa ayondir öylagan damim:
Men qolgan şaharda – yaşaydi sitam,
Men qolgan şaharda – yaşaydi ğaming.
Men – arosat içra gangigan bir quş,
Tört tomon – sukunat. Kunlarim – xarob.
Bundan ketmoq esa, bir umrlik tuş,
U olis şaharlar sarobdir, sarob.
Аksingni tiklayman, bir söngan çiroq
Lipillab turar bu daqiqalarda.
Birgina sen meni öylaysan uzoq –
Sen olis yaşaysan olis şaharda.
Oq ot va otboqar haqida ballada
Oppoq otlar boqaman,
Suv tutaman kaftimda.
Yollarini silayman
Yuragimning tafti-la.
Bugun uning egasi
Kelolmaydi aftidan…
Mana, neça sayyora
Boş uzra aylanadi.
Fazoning-da bağri keng –
Darddan bezib ulgurar,
Yomğir ezib ulgurar,
Bulutlar jim möltirar,
Egasi keç qolmoqda,
Ot ham sezib ulgurar…
Аxiyri toqatlarning
Toq böladi toqati.
Ot va mening közimdan
Qonli yoşlar oqadi.
Eşik ilkis oçilar,
Usti-boşi bölib höl,
Yomğirpöşin yiğgança,
Taşlagança jim qadam,
Yurib kelar ohista
Rözğor taşvişlari möl,
Yöq-yöq, şahzoda emas,
Şunçaki oddiy odam.
Kiyimin yeçar, undan
Аvtobusning çiptasi,
Kredit qoğozi va
Çeklar tuşar sirğalib.
Biz ham uni anglaymiz,
Ötirmaymiz heç nolib.
Çunki barin unutgan,
Işq va biz çetda qolib –
Divanga jim çökadi,
Аxir vaʼda bermagan.
Internetin yoqadi –
Hayotning bir ermagi…
Endi esa adirlar,
Boğlar qolar huvillab.
Dilmas, faqat öçoqlar
Yonar gurlab, lovullab.
Soğinişga qurğurning,
Sira-sira vaqti yöq.
Yana bir malikaning,
Mana, endi baxti yöq…
Qizğonmaydi heç köngil,
Tonmaydi heç bir yurak.
Men sadoqat örniga,
Qidiraman yem-haşak.
Çunki, otni asraşim,
Otni boqişim kerak!
Ot egasi uxlaydi,
Men tunlari yiğlayman.
Kiçkina könglim bilan
Keng xonamga siğmayman.
Uqtiraşar odamlar:
“Sevgi – yolğon aqida”.
Endi faqat yozişar
Maşinalar haqida…
Lekin bilaman, albat,
Orzulari uşalib,
Yorlar kutsa, yöliga
Oltin soçi töşalib,
Mehrga tölar har qalb,
Quvonç dilni yoradi.
Boqqan otimda ular
Yor qoşiga boradi.
Umrlarni bezaydi,
Sevgi – gözal aqida.
Söng yozişar şahzoda,
Malikalar haqida.
Oppoq otlar boqaman,
Suv tutaman kaftimda.
Tuşlarim ham öngidan
Kelayotir aftidan…
Balki, meni odamlar
Ötib ketsam, yod qilmas.
Lekin, ular biladi
Şahzodasiz muhabbat,
Oppoq otsiz şahzoda,
Otboqarsiz ot bölmas.
Bugun qörqmay aytaman,
Köngil baland toğ bölsin.
Şahzoda, malikamas,
Otboqarlar soğ bölsin!
Rahmat Bobojon
1998-yili tuğilgan. Аlişer Navoiy nomidagi Toşkent davlat özbek tili va adabiyoti universiteti talabasi.
“Iztirob şiviri” nomli kitobi naşr qilingan.
2023/8
“Yoşlik” jurnaliga obuna böling · indeks 822
Obuna haqida