335 marta körilgan

Isming aytsam, sadolarga töladi sözim

Isming aytsam, sadolarga töladi sözim

Yoşlik

Yöl çetida,

Daryo böyida,

Turar edim aso tayanib.

Hayot isin tuymoq öyida,

Dunyolarga boqsam, deb qonib.

Öşa mahal uzoq-uzoqdan

Körindi-ku bir guruh şodmon.

Kelmoqdaydi yoşlar u yoqdan,

Öyin-kulgi avjida çunon.

Ötişdilar, guvohdir közim,

Meni soğinç tuyğusi yengdi.

Qoldimmikan tumanda özim,

Yoki ular tumanga singdi.

Hayotni sev

Hayotni sev,

Borligiça sev,

Bir yon kulba, bir yon qalʼalar.

Osmonlarning darğasiman, deb

Uçib yurar loçin, qarğalar.

Hayotni sev,

Şodlik, kulfatda,

Bir yon oğu, bir yonda tabib.

Bir yoningda ğanim, albatta,

Bir yoningda döstlar bor, habib.

Hayotni sev,

Yozmi, qahraton,

Har lahzada şukronalar ayt.

Hatto Hajga borgin-u, şu on

Sovimagan töşagingga qayt.

Hayotni sev,

Töyib va töyib,

Ota-onang, farzanding qadar.

Desinlarki, sen köngil qöyib,

Söng özing ham bölding mötabar.

Hayotni sev,

Boğlagin qanot,

Fazoga ham uçgin tavakkal.

Qattiqroq sev, seni şul hayot

Yomon körib qolmasdan avval…

Aprel

Borliq kiyib olgan moviy bir libos,

Yel esar – bahorning pildiroqlari.

Qalbingda uyğotar ajib ehtiros,

Aprel osmonining qaldiroqlari.

Yomğir taraladi köm-kök adirda,

Uzoq qirda esa yaltirar quyoş.

Bunday nafislik yöq heç bir atirda,

Ruhingni yayratar havo, toğu toş.

Qofiya yiğişar şeʼrga – nazmga

Jajji jilğalarning şildiroqlari.

Atrofni çaqirar yaşil bazmga

Aprel osmonining qaldiroqlari.

Toyçoq va öğlon

Toyçoğingni avaylagin,

          Aziz yilqibon,

U tulporga aylanadi,

          Vaqt ötib hali.

Minglab odam oyoğiga

          Qalqar begumon,

Maydonlarda kelbatini

          Körgan mahali.

Ota, sen ham duolar qil

          Öğloning uçun,

Bolang balki öspirindir,

          Balki juda yoş.

Ehtimol, u yurt söraydi,

          Ulğayib bir kun,

Valloh, sening özingga ham

          Bölğusidir boş.

Agar sensiz…

Quyoş çiqib çaraqlaydi tengsiz bu olam,

Quşlar sayrar, esar tongning şamollari ham.

Bamisoli qayta boşdan tuğilgay odam,

Agar sensiz ötar bölsa, onlarim bekor,

Tandagi bu jonim bekor, şonlarim bekor.

Oy balqadi, billur kökni şuʼlaga çayqab,

Ol şafaqni simiradi bulutlar çanqab.

Yulduzlar ham raqsga tuşar, nenidir payqab,

Agar sensiz ötar bölsa, onlarim bekor,

Tandagi bu jonim bekor, şonlarim bekor.

Bitta sen, deb bu dunyoda yurgan men özim,

Gardlaringni tötiyolar aylagay közim.

Isming aytsam, sadolarga töladi sözim,

Agar sensiz ötar bölsa, onlarim bekor,

Tandagi bu jonim bekor, şonlarim bekor.

Men oşiqman, mehr körgaz, nazarga ilgil,

Sendan özga qiblam yöqdir olamda, bilgil.

Azal kasbing rahmdilsan, rahmlar qilgil,

Agar sensiz ötar bölsa, onlarim bekor,

Tandagi bu jonim bekor, şonlarim bekor.

Umid yorkim, faqat sensan oy va quyoşim,

Mahşargaça tik boqolmas egilgan boşim.

Saqlan, jonim, to tutmasin közdagi yoşim,

Agar sensiz ötar bölsa, onlarim bekor,

Tandagi bu jonim bekor, şonlarim bekor.

Falaklarning salomiga çiqqin sen kulib,

Bahra olsin zamin, osmon şavqlarga tölib.

Ostonangda turibman men, Abdullo bölib,

Agar sensiz ötar bölsa, onlarim bekor,

Tandagi bu jonim bekor, şonlarim bekor.

Ğalati odamlar

Şunday odamlar bor,

Yurmaslar töğri,

Albatta, gapida bor çimdim zahar.

Deydilar: – Falonçi naynovning öğli

Falon idoraga bölibdi rahbar.

Birov töy ötkazar yiğinib, terib,

Mehmon qilsam, deya mahalla-köyni.

Kimdir kamsitadi oşin yeb turib:

 – Senga kim qöyibdi karnayli töyni.

Falonçi mukofot olibdi keça,

Radio nomini uç bor qaytardi.

Deydilar: – Onasi falonçi çeça

Töyma-töy yurardi, lapar aytardi.

Kibr kuni keça bölmagan paydo,

To abad iğvoning nonin yeyişgan.

Bola Alişerni kamsitib hatto,

Kiçkina Ğiyosning öğli deyişgan.

Köçadan ötadi bir tobut oğir,

Deydilar: – Yetibdi bunga ham navbat.

Tirik yurgan edi azonda, faqir,

Hatto qilgan edik töplanib ğiybat.

Mudom bundaylarga boqdik hayratda,

Ajabo, issiq ham, sovuq ham yoqmas.

Özlarin kimligin bilmas, albatta,

Demak, özgaga ham odamday boqmas…

Bu közlar…

Dunyoda eng noyob, eng tansiq sözdek

Bitta kalomimni aytaman senga.

Özbekiston desam, desam gar özbek,

Ikkita qoraköz körinar menga.

Misoli olovdek ötli bir nigoh,

Asrlar qaʼridan boqar jovdirab.

Körsa, behuş bölib Layli ham nogoh,

Majnun ham ketardi daştga dovdirab.

Bu közlar şodlikdan, ğamdan ziyoda,

Unda pok yuraklar öqurlar vahiy.

Maʼnosiz nazarlar töliq dunyoda

Bu közlar ilohiy, çindan ilohiy.

Rangbaranglik

Zaminga barobar kulfati, baxti,

Majnuntol yonida zaqqum daraxti.

Cahrolar belibos, örmonlar başang,

Delfinning hamrohi odamxör nahang.

Şodlik bir tomonda, bir tomonda ğam,

Ikki xil balodir suv bilan öt ham.

Lekin qozonda suv, tagida çöğdir,

Birovi bölmasa taom ham yöqdir.

Yaxşilar bor joyda yomon ham mavjud,

Bu – qadim bobolar qoldirgan ögit.

Men ham öz fikrimni aytay yakunda:

Qaysiga mansubsan – hamma gap şunda!

Kiyik ovi

Tongda ovçi saydga çiqdi,

Degança, “Yo, Haq!”

Bir kiyikni taʼqib etdi

Qisgança toqqa.

Öqi tegdi öljasining

Quloğiga naq,

Ikkinçisi tekkan edi

Aynan tuyoqqa.

Ovçi rostdan tuşgan edi

Ölja ketiga,

Erinmasdan qarab çiqdi

Yaqin-yiroqni.

Kiyik esa, ola qol, deb

Yölning çetiga

Taşlab ketmiş bir quloğu

Bitta tuyoqni.

Kiyik va toşbaqa

Tiriklikning sirlari köp,

          Kuzatsang agar,

Toqat bilmas, bu dunyoga

          Kelganda inson.

Beşikda ham tinç yotmaydi,

          Ğoyatda öjar,

Kiyik kabi sakraydi söng,

          Tolmas, çopağon.

Yillar ötib, oxirlaydi

          Foniy bu dunyo,

Inson uçun jannatlardan

          Aslo kam emas.

U dunyo gar çorlab qolsa,

          Eşitmas göyo,

Toşbaqadek imillaydi,

          Borgisi kelmas.

Muvofiqlik

Ğoyat rang-barangdir işi olamning,

Muvofiq kelmagay yöq bilan bori.

Juda oğir gapdir, ikki odamning

Gar töğri kelmasa feʼlu atvori.

Birovi issiqqa özini urar,

Lekin şerigiga yoqar qahraton.

Vijdoni qoşida ular teng turar,

Sanar ikkisi ham özin qahramon.

Turfa el bosgandir çeksiz dunyoni,

Unda yolğiz bir kas yurmasligi rost.

Birisi tanganing oldgi tomoni,

Boşqasi öşaning orqasi, xolos.

Iltijo ayladim dunyoga kelib,

Iloyo, bergin sen loyiq suhbatdoş.

Yaşayin har qayda özimni bilib,

Topilsin meni ham anglovçi yöldoş.

Tört qavm tunu kun tortişar, ajab,

Aslida yiğilgan uzum yegani.

Palaxmon otişar yöqlikka qarab,

Aziz-ku eng avval Inson degani.

Tafakkur çiqajak oxiri ğolib,

Örin qolmagaydir nozga, firoqqa.

Faqat, tuşunganlar yörgaklab olib,

Faqat, tuşunganlar qöysin tuproqqa.

“Yoşlik” jurnaliga obuna böling · indeks 822

Obuna haqida

Izohlar

Hozirça izoh yöq. Birinçi bölib fikringizni yozing.

Siz nima deysiz?

Izoh tahririyat körib çiqqaç, eʼlon qilinadi.

Şu ruknda köp öqilganlar

Barçasi (325)

Ayol

Yigitlar maktubin bitganda qondan,
Kelinlar firoqdan çekkanda yohu,
Uning ham panohi qaytmadi jangdan,
Ön töqqiz yoşida beva qoldi u.