Eʼtiqod
Tuproq bölib yaşaşni örgan,
Qöşilib ol tört fasl bilan.
Oq tonglardan Xizr tuş körgan
“Vatan” degan bir tuyğu tilan.
Şu daraxtlar tafting oladi,
Yuragi bor har tört tomonning.
Gar qoqilsang, suyab qoladi
Yelkalari zangor osmonning.
Şu zaminda toğlar viqorli,
Şu zaminda şamol mayindir.
Şu zaminda şomlar iforli,
Şukrlaring umr sayindir.
Qöl taşlagan quyoş yelkamga,
Közlarimdan mehr unadi.
“Vatan” desam, dil şu kalomdan
Mehr-muhabbatga qonadi.
Ey vatandoş, inib gullarga,
Egaçingga öxşab qöyaman.
Öğil-qizing yurgan yöllarga
Bor jonimni töşab qöyaman.
Oy tunlarni yoritar atay,
Yöl boşiga sözsizdek borma.
Quloğiga ismingni aytmay,
Kunlaringni qöyib yuborma.
Aylanadi köhna çarxpalak,
Bu umrning yomğirlari bor.
Boşqasining sajdasi bölak,
Özing tomon özingni yubor.
Hovuçimga olaman joylab,
Bir qariçmas dunyoning eni.
Had bilmagan kengliklar böylab
Har tong Vatan uyğotar meni.
Tun
Etakda bir özi turibdi, ana,
Nursiz miltiragan kimning çiroği?
Meni hayajonga soladi yana
Şamolning qöşiği, terak titroği.
Zamin jim uxlaydi, tuşiga kirgan
Oq otli şahzoda qaytar iziga.
Köylagi idragan yuragim bilan
Kim bölib körinsam uning köziga?
Qayda ötiribdi toğ oşgan olam,
Bunda qolgan faqat sado bergani:
Boyquş – karvonidan adaşgan odam,
Çigirtka – keçaning çaqaloqlari…
* * *
Yöllar qiçqiradi şom quçoğida,
Molini yoyadi keça – savdogar.
Qartaygan toğlarning olis yoğida
Qöşiğin boşlaydi uysiz, darbadar.
Tun oyoq qoqmaydi.
Özidan çöçib,
Uyğongan osmonga tikiladi soy.
Közimda çayqalgan daryoni keçib,
Oltin beşigini axtaradi oy.
Kim tikkan kaşta bu ranglarni sirib,
Nimani farqlaydi qizil, qora, oq.
Kelib-ketargaça masofa yurib,
Men ham tilanganim bir hovuç tuproq…
Soğinçday bir bahor yurakda qişlar,
Dunyoning kuzlari bilmaydi nega?
Menga öxşaydimi sen körgan tuşlar,
Umrim öxşab ketdi juda ham senga.
* * *
Uçqunlab tutaşgan öt borasida
Yuragim qizigan bir tandirga teng.
Onam qöli bilan uy orasida
Oyoqyalang çopib non taşiyman men.
Boşimdan qiyqirib turnalar ötar,
Peşonam yarqirab, yölday oşlandi.
Ammo, ammolarni butkul unutar,
Umrning isyoni qaçon boşlandi?
Tutaşgan ötlarni öyin köribman,
Ona, suv urasan tandir, noningga.
Yonginangda men ham yonib turibman,
Rahming kelmaydimi mening jonimga?!
* * *
Quyoşni çorlaydi tonglar oqara,
Toğlarning boşiga bulutlar qönar.
Xudoyim baxtimga qöygan çegara –
Eng yaqin manzildek köngling körinar.
Sukutga tölmasin bu billur saroy,
Ajdarho tişini ekdim atayin.
Eng katta oğriqqa qöşilib olay,
Huzuringga yetgaç yonişim tayin.
Diydorning iziga yöllar begona,
Zamin aylanadi vaqtning izmida.
Keçagi taşvişlar tuğilar yana
Fursatin soğingan bugun yuzida.
Könglini söraşga qöli yetmagan
Ikkita yölçimiz – yöli bir qadam.
Kölga tuşgan toşdek jimib ketmagin,
Dunyoga ikki bor kelmaydi odam.
Erka orzularga yetmasin ozor,
Qizğaldoq bargidek uçadi yodim.
Yöl boşladim – yerdan quyoşgaça bor,
Sening könglinggaça bölgan bir odim.
Nargiza Odinayeva
1988-yili tuğilgan.
“Isteʼdod maktabi”
III respublika yoş ijodkorlar seminari iştirokçisi. “Yöldagi maktublar”, “Tört tomon” nomli şeʼriy töplamlari çop etilgan.
“Yoşlik” jurnaliga obuna böling · indeks 822
Obuna haqida