* * *
Bu boğlar xazon sari
Borganmi heç ilgari,
Nega umrimning bari
Kuz va eski xotirlar
Taraf ketayotirlar!
Bu suvlar heç şarqirab
(Xuddi qiliç yarqirab!)
Oqqanmikan hayqirib?
Jim-jim ötayotirlar
Va hayf ketayotirlar.
Bu bahorlar avval ham
Elga bölganmi malham?
Tumandek vaznsiz ğam –
Köksimdagi botirlar
Saf-saf ketayotirlar.
Yo Haq, deyman, uyğot bir,
Nahot, manglayda xat bir,
Zarur paytda hayhot bir
Haq söz uçun qodirlar
Benaf ketayotirlar.
* * *
Sahro kengaydimi, toğlar ösdimi,
Qudrat kasb etdimi dunyo bu qadar,
Hayot menga qarşi tartib tuzdimi –
Nega ruhim bunça kiçrayib borar!
Köksimda qorişdi isyon-nido ham,
Tomirlarim aro horğinlik kezdi.
Axir osmondan toş yoqqanida ham
Çökmagan yelkamni mayda ğam ezdi.
Yolğiz özing qolding axir işongan,
Meni tik yurişdan toldirma, Xudo.
Qaçondir faqat öt çaqnatib yongan
Közimga közyoşlar töldirma, Xudo!
Nega ruhim bunça kiçrayib borar!
Tarixning xatosi
Börilar “uv” tortar ğururi lat yeb,
Hamon ololmasdan nomusning öçin.
Olis bir ötmişda qorin ğami deb,
It bölişga köngan ajdodi uçun.
* * *
Ikki quloç iş stolimning
Ustidagi ming qavat darddan
Sening isming qalqib çiqqanda,
Eng pokiza öy-xayolimning
Tub-tubidan, ehtiyot şartdan,
“Xayr!” sözi qaytib çiqqanda,
Sening emas, köngling oldida
Şafqat sörab, boş egib turgan
Maysalardek jim qoldim, keçir,
Maysalardek xoksor holida
Yuragingga sal tegib turgan
Bölsa bordir bu qalbim, keçir!
* * *
Hayot – sipo, dunyo – pörim. Va şundoq
Men ruhimdan keçib, yaşay boşladim.
Bunça mahzun termilasiz, Boburşoh,
Siz nimadan bezovtasiz, Maşrabim!
Meni ojiz qilgan işqmi? Va şundoq
Könglim oğriği deb közim yoşladim?!
Nega bunça jim turibsiz, Boburşoh,
Siz ne uçun xörsinasiz, Maşrabim?!
Öylanaman: nima topdim? Va şundoq
Alloh tölgan qalbni qayga taşladim!
Siz qay sori ketardingiz, Boburşoh,
Qaysi dorga yurardingiz, Maşrabim?
Farroş ayolning tanbehi
Özingni soçqilab senga ne foyda,
Yiğib ol yöllardan parçalaringni.
Bir yilda tört fasl, ön ikki oyda
Xazon bölaverib çarçamadingmi?..
* * *
Axill, senga keladi rahmim:
Nayza zarbin, qiliç yarasin
Oğriğini qilgança taxmin
Mavhum ölim tomon borasan.
Uçlariga zahar surtilgan
Öqlar tegsa köksingga, heçdir.
Axir, axir ötmas sirtingga
Nayzadir yo paykon, qiliçdir…
Sovut şartmas jangçisan, garçi,
Dubulğalar kiymaysan boşga,
Öqdan, tiğdan qirilsa barça,
Yana sening taqdiring boşqa.
Axill, senga rahmim keladi:
Ölgunça ming ölib-tirilgan
Menday odam yaxşi biladi –
Ölim asli baxtdek berilgan.
Goh jon berdim xiyonat sabab,
Yaʼni, öqlar yurakka tekkan…
Boşim dard-u ğamlarni sanab,
Ming bor dorda azoblar çekkan.
Eslolmayman döst-yor qölidan
Neça marta oğu totganman,
Ötarkanman işqning yölidan
Takror-takror ölim topganman.
Axill, rahmim keladi senga:
Sen ajaldan qörqding bir umr,
Öq yetgunça to tovoningga,
Yaʼni, Tangri qilgunça amr.
Na ruhingni, na-da vujudni
Ulgurmading toblab ölimga,
Tovoningga boğliq umidni
Körsatdilar poylab ölimga.
Mana, mening köksim yalang va
Boşim mağrur, har nega şayman.
Axir mening har kunim jang va
Har kuni ming ölib yaşayman.
Çölpon. xx asr
Tulporlar unutdi tulporligini,
Qiliçlar mudraydi moziygohlarda,
Hayotda bir qutluğ yöl borligini
Botirlar öylamay qöygan çoğlarda.
Qarsakdan kaftlari qavarar elning
Sahnaga çiqqanda sur bilan sulloh,
Nima farqi qolar böy bilan enning,
Boş bilan oyoqning, astağfirulloh!
Faqat ikki holda közlari bilan
Sözlaşa boşlaydi yurtda odamlar,
Biri – ilm ortsa, uyğonsa millat,
Biri – zulm ortsa, ulğaysa ğamlar.
Şamol çayir qilar nihol boğlarni,
Suvlarning zarbida qayralar toşlar.
Tomoğim kuydirib ötgan ohlarning
Ötidan şeʼrlarim gurullay boşlar.
Men ham kelajakka bormoq istardim,
Ey, Vatan oldida hozirjavoblar,
Sizlarga ulkanlik qiladi dardim,
Meni maʼzur tuting, janoblar!
Gunohkorning tavbasi
Qonimni va feʼlimni
buzgan bozor – bu olam,
Könglimni asrolmadim
jilvagar tijoratdan.
Faqat Yaratganning va
özimning oldimda ham
Didimni ötmas qilgan
“işq”lardan xijolatman.
* * *
Mana, misol uçun tuvakdagi gul
Oyoğini loydan çiqarmoq bölib
Özini tepaga tortgani-tortgan.
Ammo bilmaydiki, qutulmoq tugul
Har kun takror-takror sazasi ölib
Beligaça suvga botgani-botgan.
Naqşinkor deraza – qalin oynadan
Yam-yaşil boğlarga boqqan çoğida
Bandi-bandigaça ketar örtanib.
Biroq heç jilgisi kelmas örnidan
(Garçi orzu qilar buni gohida!)
U şu zax idişga qolgan örganib.
* * *
Çarm kresloga vujudim botib,
Oq, yengil qanotlar haqda öylayman.
Heç qaçon qöymagan aqlin yöqotib
Va qalbi hayotlar haqda öylayman.
Jangovar ruhimni mute va siniq
Qilmoqqa uringan işlar öldirdi!
Garçi nihoyasi dard va xörsiniq,
Yurakda öynagan işqlar öldirdi!
Bu hasrat yöqmidi mendan oldin ham,
Ming yillik faryodlar haqda öylayman.
Umrimni yutqazib boryapman men ham,
Haq oldida motlar haqda öylayman.
Hayotga nima ğam – u öz holiça
Boğlarni bahor-u gullarga kömdi.
Olam yaşnayotgan şunday bir keça
Onam noçor, unsiz nuraşga köndi.
Tavba-yu, ohlarim yetmasmikin deb,
Kelmagan imdodlar haqda öylayman.
Közimdan tirqirab ketmasmikin deb,
Köksimdagi dodlar haqda öylayman.
Nosirjon JÖRAYEV
1984-yili tuğilgan. Özbekiston Milliy universitetining jurnalistika fakultetini tugatgan. “Ulğayiş kunlari”, “Muhabbatdan söng…”, “Eng qudratli zarra”, “Şarh”, “Aksinça” (şeʼrlar), “Noyabr kuyi” (qissa va hikoyalar) nomli kitoblari çop etilgan.
2023/5
“Yoşlik” jurnaliga obuna böling · indeks 822
Obuna haqida