* * *
Anglanişga muhtojman, Robbim!
Havoda ham maʼyuslik kezar.
Yöqlik tomon ketarkan qalbim,
Endi heç kimligim anglam, sezam…
Kunlar göyo sabodek kezar
Yaşamoqqa topolmam çora.
Mayda taşvişlarda yamlanib ketar –
Sen bergan qalbingni asrolmam, qara…
Sen borsan, mangusan, iltijo etgum –
Menga söz ber: yangroq, barhayot…
Axir, şu söz ila köngilga yetgum,
Axir, şu söz ila bölgum barhayot.
* * *
Fasllar oralab sayr etib yurgan
Ruhimning qaytişin jim jit kutaman.
Na seni, na meni yod etgan, kutgan
Beşinçi faslni intiq kutaman.
Ğalati sarsonlik, ğalat taşvişlar,
Fikringni, fikrimni band etgan, qöymas.
Közimga çizilgan siniq kulişlar –
Yodimdan çiqmaydi, çiqmoqqa könmas…
Hayot şu, siltaysan qölingni nogoh
Özingça falsafa öqiysan Özga.
Yodimga tuşadi bir ğamgin nigoh,
Özingni nahotki asrading, Kuzga?!
* * *
Jiyanim Ozodbekning yorqin xotirasiga bağişlayman
Keskir olmos – iztirob,
Ötkir olmos – iztirob,
Iztirob, iztirob, iztirob…
Göyo kuldek körinar,
Bir zarradek tuyular
Sassizgina dil tilar
Keskir olmos – iztirob.
Qanday qilib keçasan,
Qanday qilib ketasan,
Jim, jim yurib yutasan
Ötkir olmos – iztirob.
Quyoşingni tafti yöq,
Hatto kunning rangi yöq,
Darding – mudom yangi öq
Yovqur olmos – iztirob.
Diydor yöq maşhar qadar,
Biroq közim yöl qarar,
Soyang ortimdan yurar,
Iztirob, iztirob, iztirob.
* * *
Qarşijon – bağringda dardlarim yaşar,
U meni unutdi, qayğuni emas.
Közlarini bir bor körmoq istadim –
Yuragimning ilk armoniga qarab.
U meni unutdi, öylamas hamon,
Bilmaydi ortida ovvora qoldi.
Uni körgim kelar, sevgim kelmaydi,
Tangri yuragimni bardoşga belar.
Kimningdir siriman, asraydi mangu,
Kimgadir armon ham qildimku tortiq.
Biroq hamon taʼqib qilar bir tuyğu –
Farişta bölolsam Vafo ismli…
* * *
Endi bu yölakda haqqing qolmadi,
Mensiz seni yonga olmadi.
Bilaman, ortimdan yurar xayoling
Senga-çi nonuşta tutar ayoling.
Içganing çoy emas, öylov böladi
Non emas, hasratni yutasan sekin.
Menga atalmagaç baxt ham söladi
Seni tuşunmaydi afsuski heç kim.
Örgimçak tör solgan öjar xayol
Seni olib ketar allaqaylarga.
Dunyolar boradi rang aliştirib
Seni rangsiz armon turadi kutib.
Uyingdan çiqasan to metro qadar
Çuvalgan xayolim borasan yeçib.
Poyezd ham keladi eng sönggi vagon
Seni olib ketar, könglingdan keçib.
Metroda naqşinkor, bahaybat bekat
Mudom ğujğon öynar unda odamlar.
Oxirgi ustunga suyanib toqat.
Taşrifim kutadi:balki kepqolar…
Adaşma, yöllarim senga bormaydi,
Lahzalarni qöyvor, ötaverişsin.
Ey dunyoning bisyor baxtsiz odami,
Sen emas, armonlar hasrat çekişsin!
Yaşil
Yam-yaşil xayollar oqsa qalbingdan,
Yam-yaşil hislarni yetalab yursang,
Yam-yaşil tuyğuga bergança erkni,
Eng yaşil bir işqni erkalab, sevsang…
Hayoting hamişa yaşillik içra –
Yaşil sabolar-la keçsa baxtiyor.
Yurak öşal işqni qultumlab içsa,
Umr öz sarhadidan ildamlab ketsa…
Qiziği qolmasa kunni, lahzani
Yaşillik içida tölğonsa bu qalb.
Samolar yaratgan rango-rang qadah
Yam-yaşil bir işqqa tölsaydi faqat!
* * *
Dunyoni şamollar bosdiyu birdan
Gullagan boğimni ayladi payxon.
Bilmayman, nimadir tuşdimi kökdan,
Zaminlar sukutda, yuraklar hayron.
Asli taqdirimning bir çeti kemtik,
Bunda dunyolarni ayblaş ne darkor?
Özimni tutsam-da baxtiyot, tetik
Pajmurda ruhimda unga söroq bor.
Könglimning kökini qiymalab sotib –
Qalbimdan, umrimdan umidni otdi.
Kun bölib çiqmadi, tun bölib botib –
Vaqtning diyorida ğam yangliğ qotdi.
Endi armon bölar, ğam bölar tağin –
Soatning millari şunday nom olar.
Könglimni ruhiga öragança jim –
Otam nigohlari muallaq qolar.
Guli NIGOR,
Zulfiya nomidagi Davlat mukofoti sohibasi.
1988-yili tuğilgan. Özbekiston davlat jahon tillari universiteti Xalqaro jurnalistika fakultetini tamomlagan. “Uyğon, köngil”, “Saodatga yöllovçi maskan”, “Hurligimni kuylayman”, “Tong çorlovi”, “Gulning ertagi” nomli şeʼriy, badiiy-publitsistik kitoblari çop etilgan.
“Yoşlik” jurnaliga obuna böling · indeks 822
Obuna haqida