5 daqiqada öqiladi

312 marta körilgan

Mansuralar

Rauf Subhon

TILAK

Parvona böldingiz, devona döning,

Sözlarni yamlamang, çala çaynamang.

Biroz oğir böling, tuproqday oğir,

Tölqinday çorasiz bölmang! Bu — jabr!

Nelarni yozdim men, neni yozmadim.

Yozganlarim, yutganlarim — tölqinlar…

Yurtga muhabbatim, kattakon sabr.

Adaşib ketmaslik tilayman Sizga!

QORONĞUDA ADAŞGAN ODAM

Çordevorlar toğlar qoşida ayğoqçilar kabi turişar. Qoronğuda yöllar yoğduga zor, esayotgan yellar ham urinib-surinib, yiqilar qoronğulikka. Qoronğuning yelkalari, tirsaklari vahimali körinar mijja qoqmay tuni böyi tentirab çiqqan odamga. Tongda tungi vahimaning hammasi yaltanglab turar, adaşgan odamning aldangan közlari kabi. Mana endi, hasrat bilan, balki, nafrat bilan tungi qora közlari bilan: “suringanim toşmidi?!” deb ortga qarab-qarab qöyadi.

GULLAR

Bu soğlom yurakka soğlom dard tölgan. Yuragimning özi töq, közi oçdir. Öz közim özimni köp bor aldagan. Gulim, aldamaydi seni heç qaçon. Sen menga qayrilib boqma, mayliga. Gullar boş kötarsa, boşingni egma, şabbodada birga-birga tebrangin.

Bu gullarning bari Senga atalgan,

Bu gullar aslida mening sözlarim…

HAYOT ERTAGI

Sevgilim, kam emas, mana, öttiz yil ertaklar tingladim, angladim… bugun seni topdim. Sen oq köylakda, yana öşa ertakdagiday. Yöq, yöq, yanglişmading, tuşolmasman, bolalikdan kelgan Otimdan. Tuşolmasman hattoki, Sen bilan uşbu majnuntolning tagida, uşbu örindiqda ötirgani ham.

SÖZLARIM

Sözlarim — döstlarim-ey, şumi sizdan kutganlarim:

Sevgiyu Sadoqat kelişmas emiş,

Yaxşining ortidan Yomon yurarmiş,

Soğlar ham qoronğuda topişar emiş.

Ey, mening döstlarim-ey, qanday boş kötarib yurayin. Baʼzan şu ahvolda qolib, ot oğziga suvliq solib, yuganidan tortib-tortib, yomonlarning orasidan “soy”lab, “soy”lab va “irmoq”lab, baʼzingizni “qöştirnoq”lab, goh hovuçlab, goh “qavs”lab omon-omon olib ötaman.

VATAN

Yoz keçasi. Osmon-falakda

Kunduzning kitobi öqildi.

R.Parfi

Oftob öqir Zamin kitobin. Varaqlaydi Umr şamoli. Unda takror Inson xitobi. Va ibrat bölgulik amoli… Osmon köz yumsa gar aylanar, oq belboğlik kök-yaşil rangga. Sirli keça, kök yulduzlari esa bayroq Özbekistonda.

Demak, kök tuş körar bizlarni. Sahifada Vatan tasviri. Mustaqil, hur yigit-qizlarni, körar u jannatning aksini. Tongi otgaç, sahifa titgan Oftob topmas boşqa öxşaşlik. Dunyo gözalligin his etgan taqdirlarni öqiydi şoşib…

TANIŞ IBORALAR

Ötmişda aytganlar bugunga töğri kelmas. Bugunning gapi ham keçadan özgaçaroq. Bunday xalq naqlidin yomonlik uqib bölmas. Iqbolim deb yongan taqdirlar özi şundoq… Fikrni uqsang-u, tiyilsang yaxşi odat. Gapni çuvalatmoq ojiz odamning işi. Jasorat qiliçin sindirgan jangçi nahot, maydonda surar ot, u özi qandoq kişi… Özini qayerga qöyarin bilmas kimsa, sahnada tomoşa körsatişi şart emas. Tevarak nazarin xöp örgangan bölsa ham, aqoidi töğri-yu, amalda mard bölmas…

KUNDALIK ODAM

Kundalik yozmoqda kundalik Odam,

Körganlarin yozar, bilganin yozar.

Bilmaganin taxmin — başorat qilar,

Özini donolar safiga qöşar.

Baʼzan oşar, baʼzida jöşar,

Barmoğin uçida körar u Xalqni.

Bilmaydi, oyoğin tagida yer aylanişin,

Yurganida zamin ortga oğişin.

Köpda u başorat qilib yanglişar,

Kundalik yozadi kundalik odam.

Xuddi darboz kabi yurar, tekis yöllarda,

Bir yuzida quvonç, bir yuzida ğam.

Yuzida posangi buzilgan.

Kunda… kundalik yozar.

Kundalik odam… kunda… kundalik…

DARÇADAN BOŞLANGAN HAYOT

Hali sevib-sevilmagan yigitni, tun qöynida bir quçoq nur qarşilar. Tong sahar miltillab turgan umidni, oşiq nigohidan kunduz öçirar. U hayot neligin anglay boşlaydi. Tuyğular takrorlar qalb haroratin. Yolğizoyoq yölni körsa, yumşaydi. Farqlaydi hazilni, kek, malomatni. Umrning keçişi tezlaşib ketar. “Hayotmi… eh!” — deya aşʼorlar bitar. Şunday ulğayarkan odam, tinglasam: bir kuni ölimdan sözlaşib ketar…

BEMORLIKDA TUN MANZARASI

Tun qoronğu, köçada qator kömilgan tösinlar çiroqsiz. Sening farqing — vujuding yonar, serrayib turibsan keraksiz… Jim turib qolasan, yuzingda hayotning kesişgan izlari. Vujuding qoplaydi bir zumda, yolğonning yaşagan kezlari… Merosin yaşaydi har odam, nafasin rostlaydi jumla dun. Qöşiq aytmas ekan quşlar ham, çaroğon bölsa ham garçi tun.

Tunning yorilganin bilsang-da, kunduzdan yamaysan köksiga. Bu seni ovutgan bölsa-da, körmasang-da işqning aksini…

ILM ISTAGI

Yomonlik qölingdan kelmas, bu aniq. Yaxşilik tugundir, şunday yeçilmas. Bilganing qulf ekan barça eşiklar. Qöl çözib borsang ham kunday oçilmas.

Sen tikka yurmading, aylanib yurding. Neki aylanadir bari mukammal. Oyoğing yerdamas, asli osmonda, şu sabab çorlaydi kökka bor amal.

Tong ottirgan xöroz uça bilmasa… Ot yetaklar odam… otga minmasa… Içingda ğiybatlar bir zum tinmasa, ularni sirtingda oşkor qilmaysan…

Uçsa köngil uçar, yana ruh uçar, uçgan odam qaytib yerga qönmaydi…

* * *

Yerdan olib yerga uydik… Bor-boriça… köp

bölmadi. Oz-oz yedik, nafsga yöydik,

sörayverdik töq bölmadik. Ğamginlikning

sababi ne, oqar suvdek şöx bölmadik.

Umr öşa, hayot öşa… Noşukrlik yöq

bölmadi. Maʼnan töqmiz, qalban töqmiz,

har narsaga öq bölmadik. Taş guliston,

iç zimiston bölsa ham “oh-voh” bölmadik.

YANTOQLAR

(Mahmud Saʼdiy baʼzilarni “Yantoq”

deguvçi)

Bizni yantoq dedingiz (balki uluğladingiz…).

Sözga yöqmiz, şu sababdan tikonimiz köp.

Taningizga kirsa, dardingizga davo bölamiz.

Tomirimiz suvga yetgan-da… Tarixdan töyinamiz, gullaymiz, suyunamiz. Bizdan bahra olganlar allaqaçon “tuya”lar böldi. Yemay, içmay ötgan kunlarin bizlarga işora qildilar. Vatan, deb jöşdilar bosgan izlarin. Böyimizga eʼtibor qilmang, şoximizga eʼtibor qilmang. Sizni kötaramiz qiyomatgaça. Yelkamizdan tuşmang, gunohingiz sörayvering biz bilan birga!..

QULOQ XABARLAR

Sigirning quloği… Hökizning quloği…

Eşakning quloği… Pişakning quloği…

Filning quloği… Tulning quloği…

Bemorniki… Devorniki…

Yana qança… körmaganim, eşitmaganim…

INTIZORLIK

Sen bir dengiz kabi tölğonadursan, men bir dengiz kabi uyğonadurman. Bu aylana Yerda bizga qirğoq yöq, ne bölsin, dunyoni şundoq bermoq yöq… Birgamiz… örtada qança parda bor, yoruğlikning özi senga intizor. Men tamom… Qalbingga kira olmasman, özdan çiqib, çora köra olmasman… Bu rostlikni senga isbot qilolmam, zanjirim nurdandir, isnod bilolmam. Meni kim desang de, aytaverasan, ufqqa boş urib qaytaverasan… “Heç kim emasdurman!” — meni öldirar, faqat şu muhabbat qalbim töldirar. Bağrimda bölsang-da, nedan ajrimmiz. Dunyoni töldirar bizning hajrimiz. Biz faqat porlanib ketsak böladi, biz faqat zorlanib ötsak böladi. Sening harorating boşqa, boşqaça… Sening tarovating boşqa, boşqaça…

Sen bir dengiz kabi tölğonadursan, men bir dengiz kabi uyğonadurman. Bu aylana Yerda bizga qirğoq yöq, ne bölsin, dunyoni şundoq bermoq yöq.

QUDRATLI YURTDA

Kökrak samolarni surar nariga… Bu qudrat ruhimni bezovta qilar. Qöl siltab ketolmam rizqning bariga, har tongda köksimni bir yulduz tilar…

Bu rizqning barisi musofirniki. Musofirdan musofirga qolar omonat. Oçunda mehmonman, neni qöriyman?.. Köksimga tuyoğin bosganday bir ot… Kahrabo tölqinlar umidbaxş ötday… Umrim ötayapti xizmatçilikda. Mehnatim tunni-yu ğamni aritgay. Kibr bor aslida izzatçilikda.

Har doim şukrimni bildirib qöyib, yaşayapman pokiza yurtda, vatanda. Takrorlayman har kun farzandligimni, bağişlab borimni Özbekistonga!

 

Rauf SUBHON

“Yoşlik” 2010/1

“Yoşlik” jurnaliga obuna böling · indeks 822

Obuna haqida

Izohlar

Hozirça izoh yöq. Birinçi bölib fikringizni yozing.

Siz nima deysiz?

Izoh tahririyat körib çiqqaç, eʼlon qilinadi.

Şu ruknda köp öqilganlar

Barçasi (375)