* * *
bahor takrorlanmas – har yili özga,
sevilgan köngilday injiq va sarsar.
atirgul boşqaça gullaydi. közga
boşqaça körinar binafşa, safsar.
bulturgi sayroğin öğirlamaydi –
yangitdan bastalar bulbul navosin.
yaproqlar şitirin töğrilamaydi –
boriça esadi köklam havosi.
ötgan yil bodomning şoxida kelgan
yalpiz hidi bilan kiradi bahor
otamning boğiga – taşrifin elga
sanduvoç joriya qiladi nahor.
maysadan naf olar har kasning joni,
umid almaştirar jomakorini.
faqat yangilanmas gulning armoni,
faqat kurab bölmas soçning qorini…
vaqt
vaqt çekkada yurmaydi zinhor,
sahrolarga ketmaydi daydib.
oykezarday noxos va pinhon
pas-qamlarda kezmas tun payti.
u dangalçi – murosa qilmas,
na yuzxotir qilar, na kutar.
u qil emas, şafqatni bilmas,
töppa-töğri oradan ötar.
döst
bozor aylanaman bekorçilikdan
qandolat rastalari oralab
birdan közim tuşar peştaxtadagi
ulkan novvot bölagiday kristallanib
turgan özimga
asta bolğa bilan uşatib
va tarozi pallasiga taşlab
qaytib olib ortiqçasini
sotar bir döstim meni
çakana narxda
şukr
xaridorim bor ekan
mening ham
şaffof
harir va şaffof köngil
qoplab vujudingni
boşingdan oyoq
endi
sen köngilni kiyib yurasan
körgazmaga qöyilgan
kuşon davlatining tangalariday
keçinmalar körinib turar
köngil ostidan
bunisi sevgi
bunisi nafrat
bunisi
izdihomni suymagan jining
mana bunisi esa
langar zanjiriday qalin bir arqon
boğlab turar dunyoga
kusuf bölgan oy kabi
qoq ikkiga bölingan yurak
örtada quturgan hislar daryosi
narigi qirğoqda elas közga taşlanar
hali istak bölib şakllanmagan
taqvo umidi
söz
sen bilan men
örtamizda bitta söz faqat
istehkom yangliğ
sen bilan meni
ajratib turadi bittagina söz
sözning sen yoqdagi maʼnisin
men körmayman
oyning orqa sirtiday
uning sen yoqdagi maʼnisi
menga qoronği
oramizni tösib turar bittagina söz
ikki yuzli söz
***
kunlar hali isimay
kamarlardan qoçib-pusib kelgan bahorni
bodom gullab qöyar oğzidan
ayamajuzga
nihollarni siypalab
kurtaklarni börttirar yellar
quyoş öyinqaroq şumtakadayin
tortar maysalarning soçidan
jilğalar çuldirar
hali tili çiqmagan
qizaloqning tilida
yomon tuş körib
köngli xijil bölgan oşiqday
maysalarga botmay turar
xarsanglar
köklam gandiraklar navröz kunlari
qayon yurmoğini bilmasdan
endi oyoqlangan qulunday
saraton
jazillaydi yozning çillasi.
jizlovuqlar jizillaydi betinim,
lohas qilib qöyar saraton
har nimarsani.
masalan,
sohildagi soyabonlarday
daraxtlarni yerga qoqib,
soyasida dam oladi tun
kunbotişga yetib olgunça.
daraxt ostiga tuşgan
oftob tangalarini birma-bir terib
çöntagiga solib qöyadi
keçalari osmonga
soçmoqqa yulduz qilib.
masalan,
quşlarning erinçoq sayroqlari
kapalak bölib
söliyotgan karnaygulga qönib turar omonat.
masalan,
suvi qoçgan mehr oftobda
quriy-quriy toşga aylanadi oxiri.
masalan,
suv içişga soyga engan
poda tuyoğidan kötarilgan çang
havoda muallaq turib qoladi
ayol körgan vahimali tuşdan keyingi
ğaşlikday.
masalan,
havo langillaydi tandirday,
römolini yuzga örab, ğöza çopiq qiladi
qoq tuş çoği muqanna qizlar.
Masalan…
***
derazasi oçiq uy yangliğ
esib ötar sendan yelvizak.
umid kabi gohida yangliş,
oğriq kabi goho çin sizar.
bod singari qözğaydi armon –
köngil vujud ğamini yemas.
ne darddir u, ne hukmfarmo,
hamon zulmi qutaray demas?
adirlarga har kuni, har tong
soçiladi qizğaldoq bölib
xotiralar alvon, navqiron,
ufq misoli qonlarga tölib.
bahor oğir keladi har yil,
közda yoşing bilan kuldirar.
köngilga ham bitar endi til,
ariqçalar bölib çuldirar
soyadan ham battar hamrohing:
öşal gulning yodini bir-bir,
bulutlarga çirmaşar ohing –
quş tilida aytilgan bu sir.
yomğir qilib dardingni elar
bahor boğlariga bu nayson.
ne quvonçki, qayğudan kelar,
ne sitamki, baxş etadi jon?
Faxriyor
1963-yili tuğilgan. Samarqand davlat universitetining özbek filologiyasi fakultetini tugatgan. “Dardning şakli” (1987), “Ayolğu” (2000), “Geometrik bahor” (2004) şeʼriy töplamlari, “Yangilaniş anʼanalari” (1988) publitsistik maqolalar töplami naşr etilgan.
“Yoşlik” jurnaliga obuna böling · indeks 822
Obuna haqida