5 daqiqada öqiladi

517 marta körilgan

Nur istab ruhimning isyoni tinmas

Zebo Mirzo

 ODAMTOŞLAR

Bu yer ummon bölgan bir vaqtlar…

Keyin kötarilgan

                   ulkan toşlari.

Keyin suv qurigan

                   va çökkan…

                   Toğlar –

Yerning qotib qolgan metin yoşlari.

Endi Koinotning

                   köm-kök dengizi

Sirli jilvasiga bölganiça ğarq,

Şundoq yulduzlarning

                   közi öngida –

Oçilib yotibdi

                   million yillik Vaqt!..

Soçilib yotibdi

                   oşkor va pinhon

Izlar…

Tarix özi buyuk xattotdir.

Toşlar – asli toşmas, ummon tubida

Balki yaşab ötgan Odamizotdir?

Balki ulkan toşlar –

                   ulkan odamlar –

Qotgan yuragiga kömib sirini,

Evrilib kelsa ham qança odamlar

Heç kimga bermagan ona yerini.

 

Yo körgan ming marta kattaroq Oyni?

Yoki uçib olis sayyoralardan,

Balki olib kelgan eng gözal joyni,

Hali biz bilmagan tayyoralarda?

Ular körgan

       Qanday möjizalarni

Sözsiz nimalarga qilar işorat?

Suyanib bir-birin yelkalariga

Yoki…

       Kutayotir qanday başorat?

Yöq,

       ular suvsagan…

taşna qalbiga

Musaffo ruhiga yetmagan havo!

Ular uçib ketgan

       Vujudin taşlab,

Çunki torlik qilgan köksiga maʼvo!

 

Yöq,

                   ular kömilgan öz vujudiga,

Bu toşlar –

       Mangulik qabrtoşlari.

Şu sabab yiğlaşar içi-içidan,

Buloqlar – toğlarning aççiq yoşlari…

Bu toşlar,

uluğvor bu xarsang toşlar,

Mayda odamlarning ustidan kulib,

Olis yulduzlarga

                   közni tikkança

Tizilib turişar

       Jangçilar bölib.

Töxtab qolgan kabi

       Bu yerlarda Vaqt

Imillab ötadi…

       Hattoki Quyoş,

metin tanasini tilib ketadi,

Çaqmoqlar… yomğirlar,

                    Böron-sangtaroş.

Payqamay ötarsiz goho yonidan,

Sezmaysiz, yuraklar bölsa-da qodir.

Kim u ketayotgan?

                    Bizmi, yo ular?

Dunyo sarhadidan kim ötayotir?

Ularni toş demang,

                    Ular ham odam,

Içiga yaşirgan ingroqlarini,

Qölingizni asta qöying qöliga

Tinglaysiz zalvorli titroqlarini…

U şunday, balki işq,

                     Balki ğam bilan,

Bitta baxt qoldirib Odamiyatga,

Olis Koinotning

                    Olis yölidan

Ular ketib borar ABADIYATga!

               

 

            EʼTIKOF

Men – Bibi Oyişa emasman,

Hazrati Xadiça ham emas, ammo

yuragimda bitta Odam bor,

Rasulday sevimli,

Xudoday tanho!

Xudoyo, men Oyşa emasman, nega?

Neçun yuragimda sevgi bu qadar?

Kimning qayğusi bu –

                   Bir işq beega,

Qoronğu umrimga soladi xatar?

Tanlanmadim, bir oliy şaraf,

Yoki mahrami xos buyuk zot uçun.

Ammo suyagimni ötlarga qalab,

Jannatiy bir sevgi yonadi neçun?

Oydin tuşlarimda olma tişladim,

Boşlarim aylanar sevgi isidan!

Xudoyim, Xudoyim,

                   jismimni qadim

Yaratding, ayt, kimning qobirğasidan?

Şu qadar mahrumman, ki yetmas kuçim,

Nur istab ruhimning isyoni tinmas,

Gunohlarin Rasul sörab berguvçi,

Men, axir, Hazrati Oyişa emas!

Qalbni barbod etgan işq bilan, nega,

Arşingga gunohkor qöyaman qadam?

Bu olov umrimga bölgani ega,

Nahot, topilmadi bir yoruğ Odam?!

Oydin tuşlarimda olma tişladim,

Boşlarim aylanar sevgi isidan!

Xudoyim, Xudoyim, jismimni qadim

Yaratding, ayt, kimning qobirğasidan?!..

     SAMARQAND VA HIROT…

Şundoq Registonning yonboşidagi

Uzun, tor yöllardan tentirab ketib,

Qanday kelib qoldim, bila olmayman,

Hirotga – Boyqaro qasriga yetib?..

Kimdir dedi: «Qaytar tarixni ortga,

Mömin Mirzo sendan kutmoqda panoh.

Lek mendan oldinroq ölim xatiga

Muhrini bosadi ğaflat bosgan şoh!

Osmon çarxpalagi ortga ketmoqda,

Qaylarda qoldingiz, Şoiri zamon?

Hirotni bir qora quyun yutmoqda,

Dunyo borayotir qiyomat tomon.

«Uyğoning, xoinlar, ölim qasdida,

Şohim, jonriştangiz uzayotgan kim?

Sohibqiron bergan qiliç dastidan

Torting qölingizni, Xadiçabegim!

Lek, makkor közlardan uçgan laxça çöğ

Öt qöyar saltanat devorlariga.

Mömin Mirzo boşin kesar bir maxluq,

Qon saçrar Samarqand minorlariga!..

Şahid ketgan Oyning intiqomiga,

Örnidan bir qalqib ketar Göri Mir!

Boyqaro qölini botirib qonga

Jahongir poyiga tuşadi şamşir.

Endi kim yuvadi bu qon yuqini?

Kim uni kötarib qöyar joyiga?

Ötkir ovoz keldi daxmadan: «Kimki

Boşini qöysa, gar, yurtning poyiga!»

Afsuski, tarixga endi tahrir yöq,

Yotibman, ruhimni şu azob yançar.

Sizning köksingizga kelib tekkan öq,

Mening yuragimga urilgan xanjar!

Tursam-u, tuğimni kötarsam, illo,

Dunyoning teng yarmi yukinib kelar.

Meni xavfga solmas özgalar, ammo

Meni qörqitadi özimnikilar!..

Unutmaki, sen ham mening avlodim,

Şiddating köklarga kötargan çoği,

Vatan kabi asra qalbingni, tokim

Zimdan urilmasin fitna piçoği!..»

…Özingni otib toş daxmalar tomon

Ökirib-ökirib yiğlaging kelar.

Axir qanday yomon, qançalar yomon,

Duşmanlaring bölsa – özingnikilar!

Samarqand va Hirot tutaşgan joyda

Sirli bir köprikdan ötib xayoliy,

Boqaman, tunda men tikilgan Oyga

Qarab turgan bölar Hazrat Navoiy!

                TUŞ

Nigohlari yodimda qoldi,

U ğamdan-da edi ğamginroq.

Nimanidir sörmoqçiydim,

Lablarimga bosdi u barmoq.

Yuzimga jim qöyib yuzini

Asta quçdi – olovda kuydim.

Heç umrimda tuymagan bir dard

Bilan, yo Rab, men uni suydim!

U bilardi…

Jonim qaydayu,

Ruhim qayda  qafasligini.

Va nogahon his qildim, közim

Qaytib uni körmasligini!

Meni  bir dam  baxtiyor etib,

Keyin ötli  öylarga taşlab.

Ketdi… oppoq ruhlar bilan U

Közlarini jimgina yoşlab…

Men ortidan uzoq yugurdim,

Osmonlardan izlab izini…

Qaytaray deb,

çaqiray dedim,

Men bilmasdim

Uning ismini!..

 

           TAŞRIF

Men dunyoning eng çekkasiga

Yetib kelgan edim savdoyi,

bir osiyning

marğub sasiga

kirib keldi Hazrat Navoiy.

Asta mendan söradi ahvol,

Holim edi yomondan-yomon.

Yuragimning bir çekkasiga

tegib ketsa,

qulardi osmon…

hasratimning ğam kulbasiga

şamlarini qöyarkan osib,

men yiğladim izdihom yutgan

ğarib könglim holiga boqib…

Atrofimda na döst bor edi,

na bir dildoş,

na bir pok köngil…

Azaldan to oqibat qadar

Ketgan edi qoronğu bir yöl…

Balki, Layli könglim bor edi,

Balki, ruhda Majnunning holi.

Bu dunyoning tor qafasiga

Siğmay öldi işqim xayoli…

Endi mening yölim yöq edi,

Tugagandi sabri qarorim.

Çorasizlik çorasi içra,

Şeʼrim edi yoru ağyorim…

Xayolimni xanjarday tilgan

Qalamimga közini yoşlab,

U jim ketdi,

nadomat bilan

Meni yolğiz Xudoga taşlab.

Nasihatni uqqanlar bilar,

Men ne bilay, oşiq savdoyi.

Ketgim keldi,

biroq siz bilan….

Könglingizni sevib, Navoiy!

 

 

                      * * *

Gözal hislarimiz etdilar barbod,

Ağyorning ozori, döst ağyorligi…

Ammo men uçun – baxt,

Men uçun – hayot,

Bu dunyoda sening sevging borligi…

 

Telefon qizğonar ovozingni ham,

Közingga yetmayman, dil  noçorligi.

Söngsiz iztirobdir,

Söngsiz azob – ğam

Bu dunyoda sening sevging borligi…

 

Ismingni öpaman… Kimga ğalati

Baxtsiz tunlarimning baxtiyorligi.

Xudoning könglimga bergan neʼmati –

Bu dunyoda sening sevging borligi…

 

Balkim unutgansan?… Balkim baribir

Köyingda parişon umrim xorligi.

Ehtimol, bilmassan?..

Ruhimdagi nur –

Bu dunyoda sening sevging borligi…

 

Balkim kimlargadir keladi malol

Ğarib ikki dilning intizorligi…

…Ammo men uçun – tuş,

Men uçun – xayol,

Bu dunyoda sening sevging borligi…

                                           

  

Zebo MIRZO

“Yoşlik” jurnali, 2011-yil 9-son

“Yoşlik” jurnaliga obuna böling · indeks 822

Obuna haqida

Izohlar

Hozirça izoh yöq. Birinçi bölib fikringizni yozing.

Siz nima deysiz?

Izoh tahririyat körib çiqqaç, eʼlon qilinadi.

Şu ruknda köp öqilganlar

Barçasi (375)