* * *
Közlarim…
Közingga adaşib,
Tutaşgan manzillar yiroqmi?..
Söqmoqqa sirğalib tökilgan,
Yaproqmi,
Nigohmi,
Saboqmi?..
Fasllar maşqingdek, qaroqçi –
Gulğunça tugunin çöqilar.
Könglimning qip-qizil köylagi,
Tomçilab tuproqqa tökilar.
Ötinçim şafaqqa ergaşar,
Tugagan şamdek bir çoraman.
Men bugun umrimning uyidan
Ökinçlar tergilab boraman.
* * *
Tabiat tönini teskari kiygan,
Bulutning köz yoşi tomçilayapti.
Kim quyoşga intiq, kim suvga taşna
Yoz. Yomğir boğlarni qamçilayapti.
Odamzod qiziq-da,
Quvnab yaşamay
Mazmunsiz umrin ham
Şukurga yöyar.
Har kuni
Tonglarning yuzini yuvib,
Vaqtning qöltiğiga qistirib qöyar.
* * *
Men yiroqlab ketdim hayotdan,
Yaşamadim, kulmadim illo –
Xilvatlarga badarğa etib,
Meni hadsiz sinadi Xudo.
Men yiroqlab ketdim hayotdan,
Quyun edi, tört tomonim. O-o-o!..
Közlarimni tun bilan boğlab,
Mendan tongni yaşirdi dunyo.
Men hayotdan butkul uzildim,
Qop-qora tus oldi bu olam.
Qöllarimga kitob tutqazib,
Yöl körsatib borardi otam.
O-o-o!.. Onamning iztiroblari,
Men heç nima tuşunmas edim.
Bu dunyoning bor zulmatini
Şu bir tomçi işq bilan yengdim.
Işq edi, ha, yoruğ işq edi,
Padarim va volidam tutgan –
Men qop-qora nihollar ekib,
Quyoş terib olardim undan.
Yarim asr quvonçdan keçib,
Tatib aççiq alamli totni.
Hanuz unga qayta olmayman,
Sözlariga könib hayotni.
Men
Hayotdan
Yiroqlab ketdim…
* * *
Tirikmanmi,
Bormanmi men ham,
Tilsiz toşga öxşamaymanmi?..
Özi bilan özi ovvora
Bir telbadek yaşamaymanmi?..
Kim şodumon hayotidan mast,
Kim muhabbat köşkida tanho.
Kimni tirik maʼbuda etib,
Ğam uyiga ötqizgan Xudo.
Men malomat qilmayman, axir
Şivirlarim rahmat tilagay.
Qimir etsam, samovotdanmas,
Közlarimdan osmon qulagay.
Sukunatlar, aşklarga guvoh
Bu yöllarning zaboni jim-jit.
Çuçmomalar, yalpizlar hidi,
Uyğotmoqçi böladi umid.
Lek, rost gapi arzon dunyoda
Qadr tursa tutdek tökilib.
Körpaçada ötirsa yolğon,
Fahş va riyo yaşasa kulib.
Men quyoşga boqib, sörayman
Tirikmanmi…
Bormanmi, sen ayt?!..
Mavjud bölsam, nega ölmayman…
Tiriklar, jim yaşayotgan payt?!..
DARAXT
Çorboğimga gard tegmasin deb,
Zarbalardan bölmayin karaxt.
Nihollarin böron, dovuldan
Pana qilib yaşaydi daraxt.
Yuksaladi tonglar çöqqida,
Quyoş kabi yaltiragan şahd.
Ayozlardan, qordan çöçimas,
Zafar quçib gullagan daraxt.
Qöl uzatgan yaxşi-yomonga,
Yoqsa larzon mevasin toti.
Yaproqlari yaproqmas – burgut,
Butalari bölar Ğiroti.
Bir laşkardek töplanadi u,
Kuz tökilib, qişda tönmaydi.
Har butayu şoxi qöllasa,
Bu daraxtni yengib bölmaydi.
Hayot darsu saboğin berib,
Yuragiga tugib ulkan ahd.
Şamollarga köksini kerib,
Savlat tökib yaşaydi daraxt.
* * *
Dengiz…
Suvga termulaman jim,
Jimir-jimir qiladi
Dunyo.
Bir beköngil
Köngil sörasa
Qanday javob qilasan,
Xudo?!..
Marhamating
Himmating çeksiz,
Tilimdan söz terib ötirma.
Nima bersam olar ekan deb,
Böm-böş yurak berib ötirma!..
* * *
Behalovat tunlardan bugun,
Halovatlar tilanib, ingrab
Dunyo işqdek mahzun dardini,
Adoğiga yetarmi tinglab.
Qoraygandan qorayib, öksib,
Soçlarini tarasa oqşom.
Tong otar çoğ yuzidan öpib,
Yanoğida uxlasa orom.
Yuragini yuvib şabnamda,
Dimoğida binafşa atri,
Muhabbatni bağriga bosib,
Tökilarmi dunyoning dardi?..
* * *
Juda kiçkinadek
Tuyular bugun,
Menga bu dunyoning
Har bir qadami.
Axir qanday qilib
Berkitib yurdim,
Içimdagi
Ulkan odamni?!
Bugun u tan olmayin
Qarşiliklarni,
Şamol, dovullarda
Ketib bormoqda.
Qitʼayu dengizlar
Qölini boğlab.
Bitta barmoğida
Tutib bormoqda.
Balki bunga ğaşi kelar
Şamolning,
Yo çaqmoq çinqirar
Qilganiça or.
Lek uning dilida
Qudrat timsoli,
INSON degan buyuk,
Bir tuşunça bor!..
* * *
Bilmadim…
Qançaga yetadi umrim,
Yo qança çidayman
Bitta kulmasdan.
Tişlarim sindirib
Yubormay tilim,
Odam bölamanmi,
Şoir bölmasdan?!
* * *
Meni oppoq tonglar
Qiladi taʼqib,
Qayerga boraman
Özimdan qoçib.
Oxirgi dalani
Kesib ötgunça,
Yaşay olamanmi
Közimni oçib?!..
Pand berar
Havolar saboqlarimga,
Meni imlagan tun
Egni jiqqa höl.
Dam badam oldimga
Çiqib, depsinar,
Poyimga sapçilab
Borayotgan yöl.
Meni oppoq tonglar
Qiladi taʼqib…
Bardoşim yetarmi
Tundan ötişga.
Toğni kesib çiqib,
Osmonni tutib,
Jonimni tonglarga
Nisor etişga…
Meni oppoq tonglar
Qiladi taʼqib…
* * *
Tun yorişar –
Dard öta boşlar,
Tugar tilsiz
Jaranglar jangi.
Sukut jonga
Burov solsa ham,
Yuragimda sözlar
Jarangi.
Izillaydi
Ovozsiz sado,
Goh zaminga,
Goh kökka boqar.
Kim biladi,
Balki
Unga ham,
Mening şunday
Yaşaşim yoqar.
Jumagul Suvonova – 1961-yilda Urgut tumanining Rahmatobod qişloğida tavallud topgan. Samarqand Davlat universitetining filologiya fakultetida tahsil olgan. “Tillaqoş”, “Yiğlayotgan ohu”, “Men siğmagan dunyo”, “Olovli fasl”, “Umr karvoni”, “Odamquş qöşiği” kabi şeʼriy töplamlar muallifi. Özbekiston Yozuvçilar uyuşmasi aʼzosi.
“Yoşlik” jurnaliga obuna böling · indeks 822
Obuna haqida