* * *
Sözga taʼzimdaman toki jon tanda,
Unga baxşidadir hayotim, mehrim.
Xudo umr bersin, heç bölmaganda,
Yakuniga yetsin boşlagan şeʼrim.
Garçi yölim uzun, maqsad toğdek çöng,
Tangrim, ilhom selin yoğdir beayov.
Axir özbeklarda Abdullodan söng
Şoir çiqmadi, deb quvonmasin yov.
Va mahzun tortmasin döstlar ham aslo,
Quçoq oçay şaraf istiqboliga.
Uyaltirib qöyma meni, yo Olloh,
Solib yuragi yöq toşlar holiga…
Elning mulki bölsin aytgan har sözim,
Har sözki, çöqqidek uluğ, muazzam.
Şeʼrimga munosib bölayin özim,
Özimga yaraşib tursin şeʼrim ham.
Menga qaymoğin ber oliy hislarning,
Har baytim oşiqda uyğotsin ğayrat.
Şeʼrim öqib, uxlab qolgan qizlarning
Tuşlariga kirsin Navoiy Hazrat.
TAASSUF
Xalqim, olislardan izlama yovni,
Ular özingdadur, içingda ular!
Çölponni söndirgan, Usmonni sotgan,
Qodiriyni otgan kazzoblar şular!
Taxt yaraşar senga,
Axir bek nasling!
Boşingga toj kiysang – uzukka közdek!
Sotqin çiqmay tursa, loaqal bir kun,
Dunyoni egallab olarding, Özbek!
“Jaloliddin mening öğlim bölsaydi!”,
Duşman köksin yoqqan şu ötli havas.
Ot bilan daryoga sakratgan asli
Döstlar xiyonati! Çingizxon emas.
Temur desa, zir-zir titrardi olam,
Ona yer körmagan u kabi fotih!
Qay tabib xiyonat qildi-yu, biroq
“Sovuqda öldi” deb yozildi tarix!
Buxoriy, Forobiy, Zamaxşariylar
Yot ellarda topdi şuhrat ila şon.
Heç bir yov quvmagan bolalaringni,
Quvgan içingdagi johil olomon!
Ölimga ham davo topdi-yu, ammo
Dardin içga yutib ketdi sinolar.
Öz öq-u yoyidan yiqildi yerga
Mirzo Uluğbekdek uluğ mirzolar.
Boburni haydagan, Maşrabni osgan,
Öz içingdan çiqqan balolaringdir.
Şeʼrim xasaratlaring sening, jon elim,
Könglim töla mungli navolaringdir.
Kim aytar sotqinlar tuğilmas endi,
Kim aytar ötmişing bölmaydi takror?!
Sen kimni keçirsang, keçir va lekin
Keçirma, keçirma xoinni zinhor!
ŞU TILDA
Örxun Enasoyni yiğlatgan bitik,
Navoiy nazmini etgan şodimon…
Mening ham nafasim, har odimim u
Men şu tilning baxtli zurriyodiman,
Taqdirim, borliğim – unda ifoda!
Ilk bora şu tilda ota deganman,
Ilk bora ona deb aytganim şu til.
Tilingdan aylanay, degan baxt-quvonç,
Boşimni silagan mehribon juft qöl
Ilğatdi bu tilning qaynoq taftini.
Şirin alla bölib singdi qalbimga,
Söngra şuurimga çizdi dunyoni.
Yaşil tabiatning dilbarliklari:
Kapalak, qaldirğoç, yomğir zaboni
Va gullar şiviri – şu tilda gözal!
Sulton Jaloliddin, Temur Köragon,
Şu tilda amr etgan, sözlagan öktam.
Men ham Yurt oldida ona tilimda
Bayroğimiz öpib, içganman qasam.
Qasamki – hayotdan aziz, bebaho!
Sevgi şuʼlasidan qamaşdi közim,
Tilimni kuydirdi otaşin izhor.
Şu tilda xat bitdim uning nomiga
Şu tilda yölladim soğinçdan aşʼor,
Har söz ul gözalning vaslidan baland!
Momo, deb yiğladim vidolaşuv on,
Bobo, deb şu tilda qöydim kuzatib…
Şu tilda sözlaşar farzandlarim ham
Yoruğ istiqbolga qölin uzatib.
Moziy va kelajak köprigi – şu til!
Mangu ravon bölsin, oq bölsin yöli,
Özbekning tili bu – özbekning dili!
* * *
Ilhom seldek toshib kelar baʼzida,
Öpirib ketadi yurak qirğoğin.
Aslo qayğurmayman, bilsang, aslida
Şeʼr bilan çaraqlar köngil çiroği.
Şeʼrsozlar köp bugun çigirtka kabi,
Nazm gulzorini aylamiş vayron.
Ajab, tili burro, nozikdur taʼbi,
Özin kapalak deb öylaşi yomon…
Ular elni aldar yolğonçi, beyuz,
Şoirman, deb oğzin töldirayapti.
Menmi, senmi, umi? Va yoki iblis,
Ayt özing, şeʼrni kim öldirayapti?
Baʼzan peşonamdan çiqar reza ter,
Bormi işq dardida ösgan köngillar?
Bormi sof tuyğular, bormi mard şoir,
Bormikin şeʼr tinglab titrovçi dillar?
Nega yoziş kerak? Har bitta şeʼring
Elning aytar sözi bölib ketmasa?
Şu muşfiq vatanning, şu ona Yerning
Tört tomoni şeʼrga tölib ketmasa?
Şeʼr – hikmat,
Şeʼr – isyon,
Şeʼr – buyuk epkin,
Boş egamas kekkaygan toğlarga aslo.
Haykalingni qöysa, qöysinlar lekin,
Aylanib qolmagin haykalga ammo.
Şoir jim!
Ğanimlar tutinar jöra,
El ham jaholatga botar tobora.
Vazirlar, noiblar, bek, xon-u töra,
Şohni aldaş bilan bölar ovora.
Şoir, sen jim turma, iymanib turma,
Millat uzuk bölsa, sen unga qoş böl.
Zulmatdek oyoqlar ostida yurma,
Elni uyğotguvçi tong böl, quyoş böl.
Kel, şoir, qölingni oçgil duoga
Toki posbon bölib yodingda tursin.
Kim sözni xörlasa, soçsa havoga,
Hazrat Navoiyning arvohi ursin.
Zohidjon Olov
“Yoşlik” jurnaliga obuna böling · indeks 822
Obuna haqida