Senga öxşagim keladi, bahor
Qalbimda oçildi göyo bir tilsim,
Sirlaring mahzani ado bölmasdek.
Oppoq orzularga töldi bu köksim
Ruhimni osmonga olib uçgandek.
Bunçalar fusunkor bölmasang, bahor,
Men senga öxşagim keladi takror!
Meni ham sen kabi kutişarmikan
Yöllarimga bölib zor-zor, intizor.
Qani, gözal bölsa şeʼrlarim sendek,
Ildizlari teran, sehrli gulzor.
Bunçalar fusunkor bölmasang, bahor,
Men senga öxşagim keladi takror!
Xuşböy gullaringga bağrimni tutdim,
O, mavjlanib ketdi hislar ziloli.
Dilbar kunlar aro özni unutdim,
Allalading meni gödak misoli.
Bunçalar fusunkor bölmasang, bahor,
Men senga öxşagim keladi takror!
Ahd
Közlarimga bermadim ruxsat,
Irmoqlarin berkitib qöydim.
Qay ğörligim tutgan bir fursat,
“Yiğlamayman”, deb söz berib qöydim.
O, hayotning töfonlariga
Otilişim qaydan bilibman.
Maşʼal tutib ahd qöllariga
Mağrur turib faqat kulibman.
Tortib oldi yaqinlarimni,
Taqdir butun sabrimni sördi.
Özi öksik, yarim könglimni
Ötgan-ketgan bir çertib kördi.
Ortda qolgan kunlarim – ögit,
Ozorlar yaşaşni örgatdi.
Yuragimga degandim “unut!”
Köksin oçib çandiq körsatdi.
Içga yutgan yoşlarim – oğu,
Alamini yuzimdan oldi.
Har bir tomçi qasdma-qasdiga
Soçlarimga öz rangin soldi.
Ğam noçordek körinib yupun,
Atrofimda turardi sergak.
Gohi qaddim kötarmoq uçun
Kerak böldi birgina tirgak.
Ilinj keldi holim söroqlab,
Mörtligimdan ahdimni buzdim.
Yuragimni mahkam quçoqlab,
Neça yillik ğuborni yuvdim…
Bildirmadim, sezdirmayin jim,
Qalbdan közga oçdim bir yölak.
Köz yoşimni körmaydi heç kim,
Faqat yolğiz Tangrimdan bölak!
Ilinj
Sönggi umid, eng sönggi ilinj,
Bir söz bilan uzildi bari.
Qölga ketiş çiptasin tutib,
Kor qilmasdan heç qanday ötinç
Hayot qildi özidan nari.
Qotib qolgan nigohni körib,
Iztirob ham söraydi uzr.
Qani, bari bekor bölsa-yu,
Zalolatning bağridan yulib
Olgan tojin kiygizsa huzur.
Qarorlarga imzo qöyar payt
Sendan köngil söramas taqdir.
Ildiz otgan sabringni körib,
Armonlarni etgança payvand
Istehzo-la qiladi tahqir.
Iymoningni kötarib baland,
Vijdoningga yuqtirmayin gard.
Endi ğamni quvdim deganda,
Vujudingni etganiça band,
Orsizlarça yopişarkan dard.
Kundan-kunga yemrilar sabr,
Vaqt yurakka ilgandek ilmoq.
Tutib turar yolğiz iroda,
Kimga hikmat, kimgadir jabr
Köksingga ğururni qadamoq.
Taskin topar nogoh şuuring,
Orom berar Haqni öylamoq.
Oğir, oğir, qançalar oğir,
Tomirlari uzilgan umring
Ozligini sezib yaşamoq…
Adolat, deb hayqirar yurak,
Umidlarin uzyapti tilak.
Heç odillik qila olmasang,
Sönggi sözga faqat rostin ayt:
Hayot! Senga özi ne kerak?!
Negadir…
Negadir keçirgim kelmaydi,
Garçi oğir emas gunohi.
Ne öylov,
Ne qirov,
Ne sinov
Boşimdan ötganin bilmaydi,
Iztirobim böldi guvohi.
Yuragim ruxsatsiz kiritmas,
Ğamlar xijolatdan suzilar.
Har kun,
Har oy,
Har yili
Dilimda men uçun qiymatsiz
Ming bitta ozorlar yuvilar.
Yolğonning pardasin yopolmay
Kulgan baxt ayyordek tuyular.
Ilojsiz,
Imkonsiz,
Makonsiz,
Ming yillik taskinni topolmay,
Yolğizlik könglimga quyular.
Hadikda yöl, dilim yorolmay,
Qalbda qörquv bölganda soya.
Xaloskor,
Najotkor,
Bir-u bor
Heç minnatga kunim qoldirmay,
Tangrim Özi qildi himoya.
Ilinjga suyanib kutarkan şafqat
Işonganim u – xudbin qoya.
Ğör dunyo,
Kör dunyo,
Ayt, dunyo,
Endi unga faqat va faqat
Tazarru, tazarru kifoya.
Negadir keçirgim kelmaydi,
Garçi oğir emas gunohi…
Nilufar Jabborova
1982-yili tuğilgan.
Özbekiston Milliy universitetining jurnalistika fakultetida tahsil olgan.
“Vatan, men bağringda bir gul böloyin” nomli şeʼrlar, “Oqibat devorlari nuramasin” nomli publitsistik maqolalar, “Osmondan yoğilgan yonğoqlar” nomli bolalarga atalgan hikoyalar töplamlari çop etilgan.
2021/5
“Yoşlik” jurnaliga obuna böling · indeks 822
Obuna haqida