Sevgi punktuatsiyasi
Undab ötding har kun sevişni,
– Hayotingni rangga böya! – deb.
Beadabday jimjit turişim
sözlaringga nuqta qöyadi.
Va har safar senga sezdirmay
fiğonim öt, holatim mulzam.
Yuragingni ezmaydimi, ayt,
Men tomonda qolgan köp nuqta?
Sening esa saboting metin,
Dadil hali bosar qadaming.
Hayotimni munavvar etib,
Yöllarimga gullar qadading.
Kim öylardi, kimlarga kerak
Menday bitta dağal, töpori?
Bilasanmi, kunda kun ora
Söroqlarim borar yöqolib.
Işonçim haq, iymonim komil,
Seni menga yuborgan ufqdan.
Sezamanki, sen kelmagan kun
Hayotimga qöyilgay nuqta.
Xirgoyi
Böy çözib, köklarga ösişidan oldin,
Jizğanak nurlarni tösişidan oldin,
Hali yaşnamasdan bitta niholning
Tomirini kesiş bizga yaraşmas!
Ajrata olmayin yaxşi-yomonni,
Unutib Haq bergan Asr-u A’molni,
Böron kabi yelmay, subhiy şamolday
Göyo yöqday esiş bizga yaraşmas!
Kunda köriş uçun karaşmalarni,
Odat qilib ahvol söraşmalarni,
Daryo böladurğon sof çaşmalarning
Yöllarini tösiş bizga yaraşmas!
Bas, endi yaşnamoq zamoni yetdi!
Yangi kun boşlamoq zamoni yetdi!
Tokim bu olamga kelib bir çetdan,
Yana şunday ketiş bizga yaraşmas!
* * *
Ari uyasidek tözitib,
şamol “gij-gij”laydi bulutni.
Qöşnim boqayotgan tozisi
keçalar buzadi sukutni.
Hamma jim – uxlagan. Uyquda
hadik ezğilaydi tanimni.
Yaxşiyam akillab behuda,
itlar uxlatmaydi zaminni.
Tarjimayi holim
Xudo menga qismat yaratgan paytda
Özgaça qormişdir feʼl-u taʼbimni.
Özi yuragimga bir sözni aytib
Va unga joylamiş qutluğ kaʼbamni.
Köçalar çangitib, daydib, tentirab,
Şundan buyon kezib yurgum olamni.
Öşa köksimdagi jumlani tilab
Kezdim. Qolganlari bari aldamçi.
Siz ham köp qatori odatiy banda,
Botin nigohidan mosuvo dilsiz
Va Haqning oldida bölib şarmanda
Mahkumsiz avf sörab turmoqqa tilsiz.
Şunda U aytarki, “Ey bandayi göl”,
Sinovli dunyoda bölmading komil.
Bir bandam borganda körsating deb yöl,
Sendan topmiş faqat azob – zil-zambil.
Men esa Kaʼbamni axtarib dalli
Qança sözlar aytdim yurakdan xoli.
Bildim bu dunyoda yuragimdagi
Sözimni topmasam, tutgay uvoli.
Bilaman, mendagi bu feʼl-atvorim
Sizga ançagina keltirgan taşviş.
Çunki mening işim Haqqa yolvorib,
Bir Uni deyiş-u, bir sizni Seviş!
* * *
Kimki bir köngilni yarimjon qilgay
va bundan na puşmon, na armon qilgay,
bas, Robbim bilgaydir, bir farmon bilan
Ul kasning bahorin nafarmon qilgay!
Rost, bu holatlardan xolimasdirman,
Biroq berganiga nolimasdirman.
Özi ne atabdir, sarosar etmay
Sartosar dardimni saranjom qilgay!
Muhabbat bobida noqisman garçi,
Yor deb borim bersam, yo qisman, garçi,
Döstni duşman qilib, raqibni yaqin,
Yöldan ozmasmi deb imtihon qilgay!
* * *
Ğoyat töğri sözladingiz, şubham yöq,
Kuygan dilga darddan özga malham yöq.
Ne qilayki, oşiqlikka – mubhamlik,
Sizga esa alvonranglik yaraşgay.
Şamollarga beturğunlik oddiy hol,
Yaproq borki, rangi bölgay xafahol.
Jilğalarga quvlik mosdir ehtimol,
Lek toğlarga xotirjamlik yaraşgay.
* * *
“Men sening köyingda telbadan battar”
Yolğizlikni sevadigan şoirman.
Şu köyim sen tomon ostona hatlab
Ötolmasam, nima degan şoirman?
Yöq! Aksi, taşlasam qadamlarim sust,
Yoki sening har bir şiddating keskir.
Mening qaroğimning sarhadida kuz –
qaroğingning soqçisi sezgir.
Anvar Botir
1995-yili tuğilgan. Farğona davlat universiteti Filologiya fakulteti hamda Alişer Navoiy nomidagi ToşDÖTAU Oliy adabiyot kursini tamomlagan. Özbekiston Yozuvçilar uyuşmasi tomonidan “Birinçi kitobim” ruknida “Ulğayiş” nomli ğazallar töplami çop etilgan.
2022/5
“Yoşlik” jurnaliga obuna böling · indeks 822
Obuna haqida