112 marta körilgan

 Olov yonar qiş yuragida

Ikrom Iskandar

* * *

Gohi qurşab qoronğu öylar,

goh köngilni yoritib nurlar,

oqarişgan somon yölida

xasday tözğib borar umrlar.

Uçraganga hatto qöl silkib

qöymoqning ham topmay ilojin,

ne makon-u zamonlar oşa

oşiqadi qayga bu oçun?

Yonib turgan yulduzlar aro

tin bilmasdan, bilmam, qay sori

aravaday tortib yer şarin,

yelib borar Vaqtning tulpori…

             * * *

Aşulamas, şuʼlamas –

Bu şam tökkan közyoşdir.

Yoruğ olam, aslida,

Lov-lov yongan quyoşdir.

Nur demagil moziydan

Köringanni yaraqlab…

Oçsang ötmiş kitobin,

Yonayotir varaqlar.

             * * *

Olis toğ-u örmonlar oşib,

yöl yursa ham möl yurib,

şaydo

yuragidan soğinçi toshib,

huzuringda böldi u paydo –

dam girdingda kezar parvona,

dam şiddati qözib tobora

ostonangga milliard dona

gullarini soçib yuborar,

dam osuda, oppoq taranib

derazangdan qarar mahliyo,

lekin menga boqmaganingdek,

unga ham bir boqmaysan qiyo,

beparvosan, hislaring maysa

kabi yaşrin qorning tagida…

Peçkaga jim ötin taşlaysan –

olov yonar qiş yuragida,

olovlanar işq yuragida.

            * * *

Yo seni körib kelay,

yoki senga körinib,

deya möl-köl yöl bosdim,

qiş – olti oy urinib.

Yuragimni zimiston

ayriliq egallagan,

hatto quyoş yuzini

körmagan bir pallada

umidlarim çeçakday

qişdan bus-butun çiqdi,

uzoqdan oqarişib

körinding-u kun çiqdi –

köz oldimdan tumanlar

tarqab ketdi jimirlab,

köksimdagi ming yillik

muzlar eridi birdan,

ayriliqqa xotima

yozib ketmoqda ayoz,

yaqin qoldim men senga,

yaqin qoldi menga yoz…

Körişganda bir oğiz

ne böldi deb suriştir,

köksimda köp köhna jang:

yoz qiş bilan urişdi.

Yaproqlar sarğayar…

Tuşunaman, şartmas, albatta, afsus,

öz vaqti-soati bor-ku har damning…

Faqat… nega bunça şoşib kelar kuz,

nega bunça yöli uzoq köklamning?

                        * * *

Nega havas qilmay sobitligingga,

Har bahor qaytadan gullay olmoq – baxt…

Har neçuk, zaminda qadamlarimdan

Sening ildizlaring mustahkam, daraxt.

Bahor benefisi

Yo ilohiy ilhom, yo çöng iztirob

alangasi çulğab boşdin-ayoğin,

sahnaga çiqadi Quyoş – maestro

va öynata boşlar nurli tayoğin.

Şabboda ğunçalar çokini sitib,

gullar yuzin oçar va yangroq ohor –

çamanga rangorang notalar bitib,

xuşböy kuylarini bastalar bahor.

Boşlanadi orkestrning konserti,

navo avjin olar bulbul basma-bas,

çumçuqlar jör bölar çolğusin çertib,

goh-goh musiçalar unga hamnafas.

Ulkan tomoşagoh nafasin yuta,

şuurga muhrlab har soniyasin,

jon halpida1 tinglar mumtoz syuita –

quşlarning sahargi simfoniyasin.

Boğ butkul hayratga kömilib yotar,

mutaassir muxlis suvratiga boq:

şinavanda osmon tamom lol qotar,

daraxtlar tik turib olqişlar uzoq.

                        * * *

Oçilib bu zarrin gul qopqasi,

taralar xuş isli qahqahasi,

tong bila uyğongan nozin köring,

bong ila uyğun bu sozin köring –

bulbulni kuylatgan ham öşadir,

köngilni söylatgan ham öşadir –

oşkora etibman suyganimni,

işqida öt-otaş kuyganimni,

közimni yölida naqş etganim,

jonimni köyida baxş etganim,

vale bir dod-fiğon etmaganim,

vale bir vasliga yetmaganim,

dilimning qatiga kömganlarim

söylabman, sel bölib ömganlarim,

oçilar qaçon, deb, darvozasi,

kelar, deb, ğunçaday ovozasi –

dardimga malhamday emiş şunça,

tong çoği oçilgan kumuş ğunça.

             * * *

Yoz oqşomi osmonning

oqarişib darasi,

dalalarga quyular

yulduzlar şarşarasi.

Yorişadi könglim ham,

yo şunday tuyuladi,

xayoling yulduzlarday

şovullab quyuladi.

Menga şuning özi bas,

şuning özi baxt kabir,

faqat oqimga qarşi

sakragan baliq kabi

öying bilan qonmagan

soğinç örtar gohida…

Öyinqaroq bir yulduz

sakrar terak şoxida.

Poliz natyurmorti

Bir taraddud kezar polizda.

Garçi hali osmon moviydir,

qaynoq kunlar qolgan olisda –

tarqayotgan tun salqinida

qovunning badani soviydi.

Ötayotgan vaqt talqinida

tasvir topgan qoq qovoqqa boq.

Mana, endi suvlar tinidi,

qanday yetildi u, bir paytlar

handalakdan olgandi saboq.

Quyoş hali öqimay baytlar,

hali qoçmay şudringning nami,

tarvuz tongga salomlar aytar –

tarsillagan tarang tanidan

taraladi tarovat taʼmi.

Manzara

Quyoşning şaşti past

yo bir öyga ğarq,

közin qisib qarar

olamga befarq.

Nima bölyotganin

anglolmay karaxt,

atrofga bezovta

boqar har daraxt.

Şamol esa xuşhol

topganday tilla –

barglarni birma-bir

yulqir bu palla.

Parvoyiga kelmay

şamolning öyi,

işiga qunt bilan

band bölgan köyi,

yaşil yaproqlarga

berib oltin tus,

boğda kezib yurar

alkimyogar kuz.

             * * *

Huzuringga şamolday

şoşilib borajakman,

şovullagan qöşiğim –

senga bitgan qasidam

avjlaridan daraxtlar

larzaga kelar, yakkam

surating köringaydir

şaffof vaqt oynasidan.

Bir zum tin olmoqqa ham

bormidi ixtiyorim,

qaçonki, dilga vasling

istaklari joylanar –

imkonlarni daraxtday

silkitadi qarorim…

Şamolga doş berolmay

tars sinadi oynalar.

Balki…

Qirqma qirq örim soçni,

Qöy, qirqma qirq örimni.

Pörim bölay demagin,

Qiz soç bilan körimli.

Ösma tortma qoşingga,

Qölingga xino qöyma.

Gözal bölay deb yana

Özingga bino qöyma.

Şunday deyman-u, lekin…

Balki, bu pardozmasdir?

Axir sen deb aqlidan

Ozganlar ham ozmasdir.

Balki şudir maqsading –

Oşiq ğamin yegaysan,

Uşşoq uçun soçlarim

Dor bölmasin degaysan.

Upa surtib yuzingga,

Böyarkansan közingni,

Pardoz ortiga, balki,

Yaşirgaysan özingni.

 

Ikrom ISKANDAR

1972-yilda tuğilgan. Özbekiston Milliy universiteti Jurnalistika fakultetini tamomlagan. “Oyning içidagi olam”, “Bahorni izlayman”, “Bir dasta gul”, “Yomğirli fasl”, “Hangoma va naqllar”, “Yaşil xirgoyi”, “Fasllar ohangi”, “Şamol qöşiği”, “Nomaʼlum nomalarim” kabi şeʼriy hamda nasriy töplamlari naşr etilgan.

2023/1

“Yoşlik” jurnaliga obuna böling · indeks 822

Obuna haqida

Izohlar

Hozirça izoh yöq. Birinçi bölib fikringizni yozing.

Siz nima deysiz?

Izoh tahririyat körib çiqqaç, eʼlon qilinadi.

Şu ruknda köp öqilganlar

Barçasi (325)

Ayol

Yigitlar maktubin bitganda qondan,
Kelinlar firoqdan çekkanda yohu,
Uning ham panohi qaytmadi jangdan,
Ön töqqiz yoşida beva qoldi u.