* * *
Loqaydlarça odimlaydi vaqt
Tungi qişloq sukunatida.
Şivirlagan har barg, har daraxt
Seskanadi yel qanotidan.
Yaproqlarga quloq tutarman,
Bunda menman erkidan foriğ.
Xayolimda qayta jonlanar
Odamzotga evrilgan tarix.
Ortga boqsam, tinmagan yomğir,
Ortga boqsam, kuzakning böyi.
Ortga boqsam, titroq yelkamda
Öynayotir tomçilar öyin.
Nigohimda zabun ayriliq,
Özim bilan xayrlaşdim jim.
Xotiramning burçida mangu
Tözğigan uy kabi ötmişim.
* * *
Aka, soğinasanmi sen ham
qişloqning qişi,
sovuqdan qoçgan taftlarning sandal atrofiga yiğilişi,
dadamning somon hidi anqigan bolişi?
Faqat, faqat dadam yotar edi öz joyida –
öz karavotida.
Balki sovqatmagan,
Balki öt öynagan haroratida.
Aka, soğinasanmi yana
ayvondagi musiçaning tovşin,
Ayamning yomğir suviga kir yuvişin?
Qança çumolini kömar edik
ostona tuproqlarini öyib.
Ustiga gullar qadab qöyardik.
Opam çarçamasdi bizlarni koyib.
Bugun tarqab ketdik, tözğib ketdik.
Qaraşlar, qariçlar özgardi ança.
Yuzlarni yoruğ,
yuzlarni oq qiliş uçun yölga çiqqanmiz.
Faqat, faqat öylayman öşa
yomğir yuvgan loyqa devorni,
Şam qoraytgan uyning burçini
qaçon ohlab qöyamiz, aka,
qaçon oqlab qöyamiz, aka?!
Sen bilmaysan kuzatganimni
yiğlaganing pana-panada.
Muşt ursa muştçalik çiqmagan,
Moviy hislarini yiqmagan
yuragimiz qaysi tanada?!
* * *
Bu bahor havosi titroqqa tölgan,
Zangori boğlarda kuzgi ğariblik.
Har bulut qöynida turfa xil yoğiş
Va har bir lahzaning azobi bölak.
Bu kenglik haybati bosar yelkangdan,
Jimirlab körinar daştning etagi.
Ortda qolgan vaqtning söqmoqlaridan
Sekin tinglagaysan moziy ertagin.
Qirlarning bağriga şönğidim uzoq,
Köksimda toş bosgan işq bilan yolğiz.
Qay osmon qöynida çaqnading porloq,
Menga baxt keltirgan,
ey, bebaxt yulduz?
Bu şom huvillagan kuz siyratida,
Seni quçoğimdan yulqiydi hali.
Va yana qaytasan
intiq közlarim.
Yelkangga jimgina qöngan mahali.
Ungaça
men bilan tungi namxuşlik,
Ungaça
men bilan yerning ğubori.
Va yana bir senga baxş etib özni,
Bu çirkin dunyodan bölurman holi.
Qirlarning bağriga şönğidim uzoq
Köksimda toş bosgan işq bilan yolğiz…
* * *
Titragan dudoqlar – behalovat quş,
Böğzimda qaynagan hovurlar – samum.
Sen surat çizasan, tökilar honiş,
Yançilgan yaproqlar yiğlaydi yum-yum.
Tunning ohorlari ketib boradir,
Mavjlangan ruhimda qolmişdir quroq.
Içimda bir isyon zanglagan oxir,
Sening suratingda yaşilman biroq.
Sen surat çizasan, tinglaysan, sim-sim,
Yurakni çayqatar samoviy lazzat.
Közimni kuydirar ranglari tilsim
Qalamdan tökilib turgan safohat.
Sen surat çizasan…
* * *
Bu menman –
Kuzakning yuksiz boğida
Ruhin sudrayotgan moziy şarpasi.
O, ruhki, zildayin böşliq qaʼridan
Jurʼatsiz farah-la olgay nafasin.
Va kördim dunyoning poydevorini –
Ehtiros tomardi sinçlari aro.
Taşnadek talpindim, bildim sönggi dam:
Har ölim oromga qilmas röbarö.
Pajmurda ruh ila topindim,
Oxir
Çorlamas na ölim, na Haq yolqini.
Yutoqib silayman bağrimni, axir,
Neçun kor qilmadi kuzning salqini?
Bu menman –
kuzakning yuksiz boğida
Ruhin sudrayotgan moziy şarpasi…
Gulhayo Anorova
1998-yili Samarqand viloyatida tuğilgan. Alişer Navoiy nomidagi özbek tili va adabiyoti universitetini tamomlagan. “Aks sado” va “Avron” nomli şeʼriy töplamlari çop etilgan. Respublika yoş ijodkorlarining Zomin seminari iştirokçisi (2019).
2024/11
“Yoşlik” jurnaliga obuna böling · indeks 822
Obuna haqida