* * *
Qiyin operatsiya
böldi, örtoqlar,
Katta amaldorning
qornini yorib,
içiga insof ekdik,
unsa deb zora…
Lekin bu bemorning
içgani – qasam,
yegani – pora.
Foydali qazilmalar
çiqdi qornidan:
oltin, gaz,
hatto elektr toki,
qavat-qavat asfalt…
qolibdi bökib.
Nogironlarga berilgan pullar,
keksalarga berilgan pullar,
bayramga ajratilgan pullarni
çaynamasdan tiqqan
oçofat.
Kördim demagan, faqat
negadir
özini yemagan.
Yeganlarin
heç kim bilmagan.
Endi esa insof ekdik
uning qorniga.
Insofni kötarib yuriş –
azob!
Manzara
Oppoq qizdek erindi tong ham,
Yomğir yuvib qöydi betini.
Kir bulutlar etgandek karam,
Yoğaverdi bilmasdan tinim.
Osmon qornin qisdi kamalak,
Tuğilganda quyoş – çaqaloq.
Şamol har yon yugurdi halak,
Bulutlarni qilgança taloq.
Kuz çizgisi.
Xastalangan, sarğaygan bargga
Şamol kelib çilyosin öqir.
Qizil rangda bezatgan arkin,
Daraxtlar jim turarlar – söqir.
Yomğir yoğar xazonrez boqqa –
Yölaklarda tanovar raqsi.
Sigaramni tutgança qölga,
Ötiribman közyoşim taqçil…
* * *
Quşça, yerga qönma, iltimos, ketgin!
Axir bir qanoting yarador uçding.
Quşça, heçqursa sen orzungga yetgin.
Ovçilar pusarlar, miltiği – ajal,
Yotar ikki boşli ilon daraxtda,
Uçgin, heç ölmagin, topmagin zavol.
Quşça, manam quşman, tutqun, qafasda,
Ozodlik izlaydir mubham közlarim,
Çöçib yaşayapman har qanday sasdan.
Uçgin, qanotlaring sinsa ham, uçgin!
Tiriklik kuraşdir, ozodlik – kuraş,
Qanot qoqqaningda saçrasin uçqun.
Quşça…
* * *
Sahro qizib borar, sukutga çömib,
Bir ilon sudranar qumtoğlar aro.
Izlarin şamollar ketmoqda kömib.
Dengizning mavjlari suzar havoda,
Osmonda toşbaqa – quyoş, imillar.
Könib yaşayverar sahroyi odam…
Xarita
Xatarlarga duç keldim köp bor,
Yöllar bosdim, umrim qarita.
Lek qarşimdan çiqmading, dildor,
Samovotda yulduz – xarita.
Bir kun senga duç keldim nogoh,
Qalqidi jon qalbim sasidan.
Netay har gal adaşsam şundoq,
Moviy közing xaritasida…
Nodirani öylab
Botqoqda yaşaydi – nafis nilufar,
Botqoqda yaşaydi – eng nozik çiroy.
Faqat bu botqoqda men yaşolmayman,
Botqoq – qölansalar makon topgan joy.
Oppoq orzularin kiygan, gul – zebo,
Şul joyda gullamiş, şu joyda ölmiş.
Qara yaratiğing tolesin Xudo
Quyoşga kulgusin ulaşib ötmiş.
Nahot, gözallikni qadrlamas yer?
Kim ham eşitardi bir gulning zorin…
Yuragim ezilar, afsus, nilufar
Bir umr botqoqqa soçar iforin.
Lirika maşqi
Xirom aylar keça şamol kuyida,
Raqqosa barglar, öyinlari şod.
Yulduzlar birma-bir yonib öçarlar,
Boşim çiroq kabi söraydir imdod.
Xirom aylar keça şamol kuyida,
Dengiz laşkarlarin uyğotadir tun.
Ayovsiz jang borar qirğoq böyida,
Tölqinmi, sohilmi, kim ğolib bugun?
Xirom aylar keça şamol kuyida,
Şoir yuragini tökar qoğozga.
Tun bilan olişar, matonat, ilhom,
Çiroq öçar, orzu yangliğ bexosdan.
Bir oqşom şoirga aylanar şamol…
Umid Qodir
2002-yili Jizzax viloyati Arnasoy tumanida tuğilgan. Toşkent davlat Pedagogika universitening magistratura bölimida Pedagogika nazariyasi va tarixi mutaxassisligi magistranti. “Mard öğlon” davlat mukofoti sohibi.
2024/12
“Yoşlik” jurnaliga obuna böling · indeks 822
Obuna haqida