133 marta körilgan

Mening qovurğamdan qalam yaraldi!..

Şohista Ergaşeva

* * *

“Sen odam emassan!” – dedi ayolga,

Unga sezdirmasdan darz ketdi ayol.

Ilk dafʼa Robbisin tutib savolga,

“Kimman?”, – deb Xudoga arz etdi ayol.

– Ayol kim?

– U kofir, irqini[1]  qirqib,

Joniga qasd qilgan dözaxiy ğilmon.

– Ayol kim?

– U Qodir Xudodan qörqib,

Jimgina ölimin kutgan musulmon!

Zotan, kimga qiziq sening kimliging?

Şu çirkin dunyoga ravosan, ayol.

Sen odam emassan…

Odam emassan!..

Sen, Odam emassan,

Havvosan, ayol!

Uruş ayoliga

Yohu!.. Tuğilgandan beri yaşayman.

Men özi nimaman, men özi kimman?!

Hanuzki vujudim ruhimga duşman,

Magar inson bölsam, nimaga jimman?!

Men bayram qilaman, muşak otaman,

Ovozidan bolam uyğonar çöçib.

Menda muşakbozlik, senda öqbozlik,

Yiğlaysan, çalajon bolangni quçib.

Mehrga töyimsiz, işqqa töyimsiz,

Bedor közlaringdan uyqu oqmoqda.

Közyoşing tugadi eng zarur onda

Dilbanding samoga jonsiz boqmoqda…

Kutma!.. Motam tutib yiğlaşmas heç kim,

Yiğlasa ham sendek bölmaydi xunob.

Dunyo közlaridan oqayotgan suv

Timsoh közyoşidek yolğon va sarob.

E voh! Dunyodoşim, ayri dindoşim!

Ne desam, bu köngling ğamdan tin olar!?

Mening tinç yurtimda, obod yurtimda

Uruş bölmasa ham öldi bolalar…[2]

Bolang jasadidek sovidi könglim,

Dunyo arzirmidi kelib ketgani?

Gunohkor dunyodan begunoh ketdi!

Tuproqni yanada xuşböy etgani!

Majnunimga

Fanoda sanğib yurdim, Tangrim yor qilmagunça,

Gunohkor bölaverdim, gunoh kor qilmagunça,

Yo Ollohim, sörayman, nazarimni töq qilgin,

Toki Majnunim meni nazarga ilmagunça.

Qaraganga qaradim, haqorat oldi közim,

Tangrim bergan darslardan mahorat oldi közim.

Kelganingda yuzingga bir bor termulmoq uçun

Haq yölida yoş tökib, tahorat oldi közim.

Tangrim qaqnusqalb berdi, işqingda kuymoq uçun,

Qoğoz va qalam tutdi, ğiybatdan tiymoq uçun.

Yaratganning işqidan sabab izlamang zinhor,

Robbimga sabab şartmas bandasin suymoq uçun.

Bir kun kelib poyingga yiqilgunça yaşasam,

Ovozlaringda ismim, öqilgunça yaşasam.

Bir qum zarra bölsam-u poyingni tavof etsam,

Tovoningdan to yerga, tökilgunça yaşasam!

Ey işq ahli, mening ham boşimni silab öting,

Şu uzilgan jonimni, joniga ulab öting,

Men işqida ming ölib, ming bor tirilgunimça,

Majnunim kelmas bölsa, ölimim tilab öting!..

Aytimlar

“Yaral!” – dedi Rahmon, Olam yaraldi!

Odam yaralgan kun, alam yaraldi.

Sening qovurğangdan yaratildim men,

Mening qovurğamdan qalam yaraldi!

Ohki, bilmam nening kasridaman men?

E voh, jahannamning qasridaman men.

Bilmay taqiq meva yemiş Odamim,

Hanuz şu gunohning taʼsirdaman men…

Tuproq aro uruğ edim, dönib böldim,

Közyoş bilan suğordilar unib böldim.

Savobimni gunohimdek sevmadi Rab,

Avval gunoh qildim, söngra Munib böldim.

Kuzak yaproğidek ğoyat mört sevgi,

Gunohim poylagan közi tört sevgi,

Mening yuragimni yemirayotir

Ayyubning tanini yegan qurt – sevgi.

Loyqalangan suvlar, tiningiz ortiq,

Darz ketgan köngillar, siningiz ortiq,

Bitmaydi deganim – sevgilar bitdi,

Bitmadimi Sizning xuningiz ortiq?

Irmoqlar dengizga oqib yiğlaydi,

Çeçaklar quyoşga boqib yiğlaydi,

Quyoş ham özini yoqib, yiğlaydi.

Men kimga yiğlayman…

Kimga yiğlayman?!

 

 

Isyon

Men yiğladim, mana, körib qöy,

Közlarimni poylagan eding.

Şu qizçani yiğlataman, deb

Kim bilan bahs boylagan eding?

Ayt, kim eding menga qadar sen,

Ayt, yuraging şunçalar mardmi?

Sendan butkul keçişim uçun,

“Xudo haqqi”, deyişim şartmi?

Bil, guvohman gunohlaringga,

Men haddidan oşgan haddingman.

Ön sakkiz ming olam içinda,

Ön sakkizga kirgan mardingman.

Sening esa keçmişlaring köp,

Bir kuni mendan ham keçasan.

Men sevmadim deyman,

Qasam içaman…

Sen esa içasan…

Keçikkan ham, içikkan ham men,

Sen baloyim, sen mubtaloyim.

Ahding butun bölmadi, ammo

Baxting butun bölsin iloyim.

Baxtli bölgin, mendan baxtli böl,

Gar közlaring özgani körsa.

Nima qilay Qodir Xudoyim,

Meni Senga ilinib tursa…

Men yiğladim, mana körib qöy!..

Anglam

Quldan ziyod qul edim men – taxt çalğitdi,

Yolğizga yor edim – yolğon ahd çalğitdi.

Uçsiz qalam va uçqur dard berdi Xudo,

Yaxşi şoir bölar edim – baxt çalğitdi.

Soçlarim rangini unutsin oçun,

Çalğidim, çalğimay sevganim uçun.

Dini nokomildan ranjiyin neçun?

Ki, Şayx Sanʼonni tarsoyi raxt çalğitdi.

Şohista ERGAŞEVA

1997-yili Sirdaryo viloyati Yangiyer şahrida tuğilgan. Özbekiston davlat sanʼat va madaniyat institutida tahsil olgan. “Birinçi kitobim” loyihasi asosida “Ön sakkizim” nomli şeʼriy töplami çop etilgan. Zulfiya nomidagi Davlat mukofoti sohibasi.

 

2025/3

“Yoşlik” jurnaliga obuna böling · indeks 822

Obuna haqida

Izohlar

Hozirça izoh yöq. Birinçi bölib fikringizni yozing.

Siz nima deysiz?

Izoh tahririyat körib çiqqaç, eʼlon qilinadi.

Şu ruknda köp öqilganlar

Barçasi (325)

Ayol

Yigitlar maktubin bitganda qondan,
Kelinlar firoqdan çekkanda yohu,
Uning ham panohi qaytmadi jangdan,
Ön töqqiz yoşida beva qoldi u.