Bir kuni eşak quduqqa tuşib ketdi va yordam sörab hangray boşladi. Uning ovozini eşitib egasi keldi va vaziyat bilan tanişgaç, noiloj yelkasini qisib qöydi – eşakni quduqdan çiqarib olişning heçam iloji yöq edi. «Eşagim qarib qolgan, hademay özi ölar edi, baribir boşqa, yoşroq eşak sotib olişim kerak. Bu quduq ham suvsizlanib, qurib qolayozdi, baribir yangisini qazişim lozim. Şunday ekan, bir öq bilan ikki quyonni urganim maʼqul: quduqqa qöşib biratöla eşakni ham kömib yuboraman», deb öyladi sohib va tezda qöni-qöşnilarini haşarga çaqirdi. Ular qöllariga kurak olib, birgalikda quduqqa tuproq taşlay boşlaşdi. Eşak odamlarning niyatini darrov ilğadi va yana bor ovozi bilan hangraşga tuşdi. Odamlar uning fiğoniga eʼtibor ham qilişmadi. Oxiri eşak ham jimib qoldi. Ança tuproq taşlangaç, sohib sekin quduqqa qaradi va şu manzarani kördi: eşak tepadan kelayotgan tuproğu kesaklarni oyoği bilan qabul qilgança tözğitib yuborar, natijada tuproq uning ustiga emas, ostiga tuşar, quduq borgan sari sayozlaşib, tubi kötarilib borar edi. Köp ötmasdan, hammani hayron qoldirganiça, eşak tepaga çiqib oldi va quduqdan sakrab çiqib, bandilikdan xalos böldi.
“Yoşlik” jurnaliga obuna böling · indeks 822
Obuna haqida


