75 marta körilgan

Bizga baxt berdilar könglimiz buzib…

Dilşod Şukur

Ummondagi gul

Turlangan dunyoda daydi kemadek,

Taqdir tölqiniga ergaşardim jim.

Nega yöllarimdan çiqding, sen ey gul,

Çeksiz ummonlarga uzib otmiş kim?

Nega sohilingdan bunçalar yiroq,

Suzib borayapsan ufqqa yakkaş?

Balki ilk sevgidan qolgani firoq,

Yolğonçi dunyoda kezasan sarkaş?!

Nega yuksaklarga yöllamas ummon,

Axir u samoga tutaşgan, yaqin?!

Nega işq yölida qurbonsan hamon,

Baxtli bölmoqlikka yöqmidi haqqing?!

Yo Robbim, çarçadim javoblar kutib,

Nega gulşan aro şu gul saylanmiş?

Nega işq köşkida bir boğlam maktub,

Bir siqim kuyuk dil – gulga aylanmiş?

Şafaq girdobida çökib borar kun,

Nurlarini çözib kutadi najot.

U sönar, ammo oy yoğdu soçib tun,

Gulni tebratadi, mavjlarda hayot.

Şunday aylanadi borliq – çarxpalak,

Sen ey, gul, suzyapsan, aytgin, qay tomon?

Turlangan dunyoda daydi kemadek,

Ortingdan ergaşib yuribman hamon.

Maktub

Hovlimda atirgul ösardi,

Oçilsa yurakka öxşagan.

Bevafo bir qizça uzardi,

Yuqori qavatda yaşagan.

Gul emas, bitilgan aslida,

Sevgimning javobsiz maktubi.

Çekilgan azoblar qasdida,

Qonimga böyardim men uni.

Qiz esa şunçaki varaqlab,

Hislarim ustidan kulardi.

“Sevadi, sevmaydi?” – söroqlab,

Dilimning bandlarin yulardi.

Samoga soçardi maydalab,

Köksimni çirmagan hislarim.

Özgardi bir neça qaytalab,

Yuragim manzilin izladim.

Kunlar ham almaşib yillarga,

Olisga çorladi taqdir – yöl,

Maktublar keladi qaydandir

Içida öralgan atirgul.

Öqiyman deyman-u, netaman,

Özgaga baxtini tutgan dil.

Maktubin olovga otaman,

Samoga soçilar atirgul.

Yolqin

Gugurt çöplariga öxşaysan, Inson,

Ildizin unutib kökka şaylangan.

Boşingga ursalar kötarib isyon,

Olovga aylangan, ötga aylangan.

Gugurt çöplariga öxşaysan, Inson,

Kuraşlar izmida ötar fursat, dam.

Könglingda mavjlanib tursa-da ummon,

Yaşaysan, bir tomçi yoşing körsatmay.

Gugurt çöplariga öxşaysan, Inson,

Gohida sinovlar sindirib körar.

Bir yolqin tuyğuni yaşirib pinhon,

Qalbingda toğdayin çöğlaring turar.

Gugurt çöplariga öxşaysan, Inson,

Ustun bölaman deb qilmagin nido.

Dunyo bir kiçkina gugurt qutisi,

Gugurt çöpin yoqar va taşlar Xudo.

Gugurt çöplariga öxşaysan, Inson…

Laylim

Körsam közlarimga botdi bu toğlar,

Soylarga jonimni oqizsam mayli.

Yurakni allalab uxlatgan çoğlar

Nega soğinçingni qaytarding, Laylim?!

Mayli, dunyosining hukmini qilmay

Toştösiq yöllarda yurak qonasin,

Kel, kel, ayriliqning taʼmini bilmay,

Yaratib könglimiz qöriqxonasin

Yaşaylik taqdirning tomirin uzib,

Yillarga otaylik dil toşlarimiz.

Bizga baxt berdilar könglimiz buzib,

Körsatmay yiğlaylik köz yoşlarimiz.

Kel! Meni sevgingla öldirib ketgin,

Soçlaring dilimga dor bölsin mayli.

Yana dunyoyingga asirlar etgin,

Qalbingga kömilmoq şarafdir, Laylim!

Tuş

Falak tegirmoni, yançmagin dilim,

Uyğot, bu tuşlaring körmayin, hayhot!

Bir qölim bobolar tutmiş, bir qölim –

Tamom özligini unutgan avlod.

Bosib kelayapti xavotir, hadik,

Hezlar – qotilyurak, xudbinlar – jallod.

Sizdan qanday asray bolamni, ayting,

Non-u tuzliğini unutgan avlod?!

Şaytoniy nigohlar, iblis kulgular,

Dars ötar donoga çalajon savod.

Eh, siz, mansabparast, xudparast dillar,

Jigarsözligini unutgan avlod.

Sinsin, tişin-tişga bosgunça tişim,

Eranlar jim qarab tökadi savlat.

Sizmi tobutkaşim, ey, teng-u töşim,

Teran izligini unutgan avlod?!

Gulgun çehralarga tortilmiş siyoh,

Goho tiynatini unutgan valad,

Nomusi sotilgan zaharli giyoh –

Yoruğ yuzligini unutgan avlod.

Qörqib uyğonaman, ingranib sahar,

Xayriyat! Tuş ekan, şunçaki ğaflat –

Afsus, tuşlarimga kirar har safar,

Oçiq közligini unutgan avlod.

Falak tegirmoni, yançmagin dilim,

Uyğot, bu tuşingni körmayin, Mavlo.

Ketyapman

Könglim mening darz ketgan köza,

Vujudimga bormoqda singib.

Soxta hislar, körmagin buza,

Yaşay bir kun toşlarni yengib.

“U” bağrimga singsin bemalol,

Erta sölgan çoğlari bilan.

Tökilmagan ğurur bemajol –

Egilmagan toğlari bilan.

Toş şaharni baxtga töydirdim,

Toş yurakli qizlarni suyib.

Keçsalarki keçmay kuydirdim,

Dilsimobga anduhlar quyib.

Ketay endi boş kenti qursin,

Dil közasin darzlarin yamab.

Şahari ham soğinsin, kuysin,

Yuragiga qişloqni qamab.

Dilşod ŞUKUR

 

1984-yili tuğilgan.

Özbekiston davlat sanʼat institutining sanʼatşunoslik jurnalistikasi fakulteti bakalavr va magistratura bosqiçlarini tamomlagan. ÖzR FA Sanʼatşunoslik ilmiy tadqiqot instituti aspiranturasida tahsil olgan.

2023/9

“Yoşlik” jurnaliga obuna böling · indeks 822

Obuna haqida

Izohlar

Hozirça izoh yöq. Birinçi bölib fikringizni yozing.

Siz nima deysiz?

Izoh tahririyat körib çiqqaç, eʼlon qilinadi.

Şu ruknda köp öqilganlar

Barçasi (325)

Ayol

Yigitlar maktubin bitganda qondan,
Kelinlar firoqdan çekkanda yohu,
Uning ham panohi qaytmadi jangdan,
Ön töqqiz yoşida beva qoldi u.