Xotira
Xayr, agar sizni boşqa körmasam,
Söng bor qölingizni qölimga qöying.
Ölsam, gunohimdan keçing, ölmasam,
Öşa gunohimni böynimga qöying.
Agar kömgan bölsam sizni ozorga,
Köz yoşingiz yangliğ ketay tökilib.
Ölsam, kömilişim tayin mozorga,
Ölmasam, xayolga yotay kömilib.
Javob topolmadim bitta jumboqqa…
Meni öşal bitta nodonga yöying.
Ölsam, qöying, mayli, qora tuproqqa,
Ölmasam, meni öz holimga qöying…
* * *
Oyoğimdan ğam çalar edi,
Bolalikda yiqilsam har dam.
Meni yerdan kötarar edi
Onaginam, beçora onam.
Endi esa… Endi odamlar
Yiqilsam ham parvo qilmaydi.
Endi esa… Endi u damlar
Yodimdan heç kötarilmaydi.
Oyoğimdan çalib ketsa ğam,
Kötarmagil, könglimni ovut.
Men bilaman, endi yiqilsam,
Meni yerdan kötarar tobut.
* * *
Dilingda bir ökinç singrab-siqtaydi,
Sabringga kuşoyiş izlar taʼqibdan.
Iqroring yodimdan hargiz çiqmaydi,
Çiqmagani kabi quyoş Mağribdan.
Köngil könmas pand-u nasihatlarga,
Qayda bor kör yölin yoritgan çiroq?..
Bir tunda dil yetgan haqiqatlarga
Aqling yuz yilda ham yetolmas, biroq
Ajratiş maholdir oqni qoradan –
Tun kunduz böğziga tiqar kallasin.
Izlaysan könglingdan – ölikxonadan
Aybingga xaridor tole tavbasin.
Yor bilan – poygohlar kelmaydi malol…
Umid uzilsa ham, uzolmas közin.
Töringda yonboşlar tuban bir xayol,
Görda tik turişga köndirib özin.
Kişanlar yolvorib qölingni sörar,
Karnay çalib ötar suyagingdan ğam.
Kunlar seni odam örnida körar,
Bir odam singari kun körmasang ham…
Netay, köz öngimdan ötarsan har kun,
Isming – tört faslimda gullagan daraxt.
Tobutdan qölini çiqarib beun
Şivirlar könglimdan ötayotgan Vaqt…
* * *
Közlaring çöğiga berolmasman doş,
Zorim yetar, ammo yetmaydi zörim.
Agar odam bölsam, qolarman beboş,
Agar oşiq bölsam, quriydi şörim.
Közlaring çöğidan yorişar ğuluv,
Közingda aks etar yorişgan samo.
Nomahram öt bilan öynaşadi suv,
Tirik tuproq bilan olişar havo.
Közlaring çöğida yelpinadi tong,
Olaçipor tunlar sudralar bazör.
Şunday yaraqlaydi tandan çiqsa jon,
Şunday çaraqlaydi nurga tölsa gör.
Ertak
Görning azobiday qayğular uzun,
Tong otmay uzilar umid ertagi.
Qayğu-alamlardan qölimni yuvdim,
Ammo ğamning doği dildan ketmadi.
Bobolardan qolgan mehr buloğin
Bulğab ötib ketar keça-kunduzlar.
Avliyolar mingan xaçir tuyoğin
Iziday kömilib ketar yulduzlar.
Ertak davomidan tonar keçalar,
Garçand yolğon – udum, buyuk anʼana.
Işonç daraxtlari qoldi besamar,
Yovuzlik qilganda, tağin, tantana.
Tilla baliqlarning sehrli sözin
Aytgan qurbaqalar sözdan adaşdi.
Baxtli bölgin, deya şanğillar, közin
Yiltiratib boqqan badbaxt alvasti…
Murodbaxş ertaklar söngiga yetdim,
Ellik yil behuda ötkazib vaqtni.
Karaxtligi uçun qayğudan keçdim,
Badbaxtligi uçun keçirdim baxtni…
Ertagimga jinlar quloq solmadi,
Bir töq köngilni köp kördi harislar.
Yon berdim, yonimda heç kim qolmadi,
Jon bersam, xavotir olmang, azizlar!..
* * *
Şaffof suvga çökkan quyqaday
Közlaringga çökdim tah-batah.
Vujudimni butkul çulğagay
Közlaringda köz oçgan farah.
Tökilaman, kiprik qoqmaysan,
Şam yolqini titraydi kamgap.
Yoqimlisan, yoqib-yoqmaysan,
Yonib ado bölmagan şamga.
Hayqiriğim taşlaydi kömib,
Ohlaringni, jimliginggaça.
Osmon kabi ketarman tölib,
Kiprigingdan kipriginggaça.
Tökilaman tun böyi, tongda
Vujudimdan qolmaydi nişon.
Bu xilqatdan, bu tegirmondan
Faqat, faqat… butun çiqar jon.
* * *
Mana öşa eşik, öşa ostona,
Qönğiroq tugmasin paypaslayman jim.
Nogoh yorişganday böladi xona,
Nogoh jaranglaydi bitta savol: “Kim?..”
“Kim?..”
Mendan domangir xomuş bir balo,
“Kim?..”
Mening qarşimda dözaxiy oğuş,
Özga olamdagi ozurda arvoh
Nolasiday çaqnar edi bu tovuş.
“Kim?..”
Sönggi nafasday oğir va öjar,
Öziday özgadan bexabar sado.
Hayotim töxtamay bejavob ötar,
Xuddi etmagandek öz qarzin ado.
“Kim?..”
Töxtov bilmasdan jaranglar ovoz,
Men esa tasqara misoli jimman.
Faqat kimligimni bilmayman, xolos,
Faqat ğöldirayman, xolos: “Men kimman?..”
Anduh
Ötib ketdi qança qadrning tuni
ğurbatdagi ğarib şodligi misol.
Men daʼvat ayladim buyuk qayğuni,
Yöqotib-topganim şudir, ehtimol.
Haqning xalifasi yaraldi ğamdan,
Yaraldi harom-u harişdan hazar.
Jonsiz jasadimga boqdi, odamdan
Yuzini ögirgan ul fariştalar.
Özimdan özimni izlayman hanuz,
Özimdan özimga qaytaman hamon.
Balçiqning qaʼridan boqardi maʼyus,
Allohning ruhidan ato bölgan jon.
Aybim ovozadir yetti iqlimga,
Savobim yuqidan topolmas xabar,
Vujudim loyida ungan fikrimga
Bir payt sajda qilgan maloyik magar!
Halollik yoşiday bölmaydi tamom,
Boş ustimdan dölday yoğilgan taʼna.
Kibrdan lol – Odam alayhissalom,
Kibrdan mast – Iblis alayhilaʼna.
Valangor yurakda tentiraydi jon,
Uyasi buzilgan quşday tinimsiz.
Vujudim xokiga keltirmas imon,
ğazabim ötidan yaralgan Iblis.
Qarğa öligiday, yurak qaʼrida,
Qolib ketdi Qobil qilmişidan doğ.
Töydim jom uzatgan jonning zahriga,
Yoruğ dunyo mendan yuz ögirgan çoğ…
Onam qazo qildi, meros qoldi ğam,
Otam ötgandan söng yöqlab keldi ruh.
Akamning arvohi yangliğ xotirjam,
ğarib şomlarimda yor böldi anduh…
Yetib keldim yurak janozasiga,
Ötib ketdi qança qadrning tuni.
Men köngil mulkining xarobasiga
Daʼvat etayapman buyuk qayğuni…
Odil Ikrom
1960-yili tuğilgan. Xöjand davlat universitetining Tarix-filologiya fakulteti, özbek tili va adabiyoti bölimida tahsil olgan. “Ufq daraxti”, “Tahajjud”, “Uzlat”, “Tahammul” kabi şeʼriy hamda Jaloliddin Rumiyning “Maʼnaviy masnaviy”, Zahiriy Samarqandiyning “Makrulniso” asarini özbek tiliga tarjima qilgan.
2023/7
“Yoşlik” jurnaliga obuna böling · indeks 822
Obuna haqida