257 marta körilgan

Jumagul Suvonova. Yuragimda sözlar jarangi

* * *

Közlarim…

Közingga adaşib,

Tutaşgan manzillar yiroqmi?..

Söqmoqqa sirğalib tökilgan,

Yaproqmi,

Nigohmi,

Saboqmi?..

Fasllar maşqingdek, qaroqçi –

Gulğunça tugunin çöqilar.

Könglimning qip-qizil köylagi,

Tomçilab tuproqqa tökilar.

Ötinçim şafaqqa ergaşar,

Tugagan şamdek bir çoraman.

Men bugun umrimning uyidan

Ökinçlar tergilab boraman.

* * *

Tabiat tönini teskari kiygan,

Bulutning köz yoşi tomçilayapti.

Kim quyoşga intiq, kim suvga taşna

Yoz. Yomğir boğlarni qamçilayapti.

Odamzod qiziq-da,

Quvnab yaşamay

Mazmunsiz umrin ham

Şukurga yöyar.

Har kuni

Tonglarning yuzini yuvib,

Vaqtning qöltiğiga qistirib qöyar.

* * *

Men yiroqlab ketdim hayotdan,

Yaşamadim, kulmadim illo –

Xilvatlarga badarğa etib,

Meni hadsiz sinadi Xudo.

Men yiroqlab ketdim hayotdan,

Quyun edi, tört tomonim. O-o-o!..

Közlarimni tun bilan boğlab,

Mendan tongni yaşirdi dunyo.

Men hayotdan butkul uzildim,

Qop-qora tus oldi bu olam.

Qöllarimga kitob tutqazib,

Yöl körsatib borardi otam.

O-o-o!.. Onamning iztiroblari,

Men heç nima tuşunmas edim.

Bu dunyoning bor zulmatini

Şu bir tomçi işq bilan yengdim.

Işq edi, ha, yoruğ işq edi,

Padarim va volidam tutgan –

Men qop-qora nihollar ekib,

Quyoş terib olardim undan.

Yarim asr quvonçdan keçib,

Tatib aççiq alamli totni.

Hanuz unga qayta olmayman,

Sözlariga könib hayotni.

Men

Hayotdan

Yiroqlab ketdim…

* * *

Tirikmanmi,

Bormanmi men ham,

Tilsiz toşga öxşamaymanmi?..

Özi bilan özi ovvora

Bir telbadek yaşamaymanmi?..

Kim şodumon hayotidan mast,

Kim muhabbat köşkida tanho.

Kimni tirik maʼbuda etib,

Ğam uyiga ötqizgan Xudo.

Men malomat qilmayman, axir

Şivirlarim rahmat tilagay.

Qimir etsam, samovotdanmas,

Közlarimdan osmon qulagay.

Sukunatlar, aşklarga guvoh

Bu yöllarning zaboni jim-jit.

Çuçmomalar, yalpizlar hidi,

Uyğotmoqçi böladi umid.

Lek, rost gapi arzon dunyoda

Qadr tursa tutdek tökilib.

Körpaçada ötirsa yolğon,

Fahş va riyo yaşasa kulib.

Men quyoşga boqib, sörayman

Tirikmanmi…

Bormanmi, sen ayt?!..

Mavjud bölsam, nega ölmayman…

Tiriklar, jim yaşayotgan payt?!..

DARAXT

Çorboğimga gard tegmasin deb,

Zarbalardan bölmayin karaxt.

Nihollarin böron, dovuldan

Pana qilib yaşaydi daraxt.

Yuksaladi tonglar çöqqida,

Quyoş kabi yaltiragan şahd.

Ayozlardan, qordan çöçimas,

Zafar quçib gullagan daraxt.

Qöl uzatgan yaxşi-yomonga,

Yoqsa larzon mevasin toti.

Yaproqlari yaproqmas – burgut,

Butalari bölar Ğiroti.

Bir laşkardek töplanadi u,

Kuz tökilib, qişda tönmaydi.

Har butayu şoxi qöllasa,

Bu daraxtni yengib bölmaydi.

Hayot darsu saboğin berib,

Yuragiga tugib ulkan ahd.

Şamollarga köksini kerib,

Savlat tökib yaşaydi daraxt.

* * *

Dengiz…

Suvga termulaman jim,

Jimir-jimir qiladi

Dunyo.

Bir beköngil

Köngil sörasa

Qanday javob qilasan,

Xudo?!..

Marhamating

Himmating çeksiz,

Tilimdan söz terib ötirma.

Nima bersam olar ekan deb,

Böm-böş yurak berib ötirma!..

* * *

Behalovat tunlardan bugun,

Halovatlar tilanib, ingrab

Dunyo işqdek mahzun dardini,

Adoğiga yetarmi tinglab.

Qoraygandan qorayib, öksib,

Soçlarini tarasa oqşom.

Tong otar çoğ yuzidan öpib,

Yanoğida uxlasa orom.

Yuragini yuvib şabnamda,

Dimoğida binafşa atri,

Muhabbatni bağriga bosib,

Tökilarmi dunyoning dardi?..

* * *

Juda kiçkinadek

Tuyular bugun,

Menga bu dunyoning

Har bir qadami.

Axir qanday qilib

Berkitib yurdim,

Içimdagi

Ulkan odamni?!

Bugun u tan olmayin

Qarşiliklarni,

Şamol, dovullarda

Ketib bormoqda.

Qitʼayu dengizlar

Qölini boğlab.

Bitta barmoğida

Tutib bormoqda.

Balki bunga ğaşi kelar

Şamolning,

Yo çaqmoq çinqirar

Qilganiça or.

Lek uning dilida

Qudrat timsoli,

INSON degan buyuk,

Bir tuşunça bor!..

* * *

Bilmadim…

Qançaga yetadi umrim,

Yo qança çidayman

Bitta kulmasdan.

Tişlarim sindirib

Yubormay tilim,

Odam bölamanmi,

Şoir bölmasdan?!

* * *

Meni oppoq tonglar

Qiladi taʼqib,

Qayerga boraman

Özimdan qoçib.

Oxirgi dalani

Kesib ötgunça,

Yaşay olamanmi

Közimni oçib?!..

Pand berar

Havolar saboqlarimga,

Meni imlagan tun

Egni jiqqa höl.

Dam badam oldimga

Çiqib, depsinar,

Poyimga sapçilab

Borayotgan yöl.

Meni oppoq tonglar

Qiladi taʼqib…

Bardoşim yetarmi

Tundan ötişga.

Toğni kesib çiqib,

Osmonni tutib,

Jonimni tonglarga

Nisor etişga…

Meni oppoq tonglar

Qiladi taʼqib…

* * *

Tun yorişar –

Dard öta boşlar,

Tugar tilsiz

Jaranglar jangi.

Sukut jonga

Burov solsa ham,

Yuragimda sözlar

Jarangi.

Izillaydi

Ovozsiz sado,

Goh zaminga,

Goh kökka boqar.

Kim biladi,

Balki

Unga ham,

Mening şunday

Yaşaşim yoqar.

Jumagul Suvonova – 1961-yilda Urgut tumanining Rahmatobod qişloğida tavallud topgan. Samarqand Davlat universitetining filologiya fakultetida tahsil olgan. “Tillaqoş”, “Yiğlayotgan ohu”, “Men siğmagan dunyo”, “Olovli fasl”, “Umr karvoni”, “Odamquş qöşiği” kabi şeʼriy töplamlar muallifi. Özbekiston Yozuvçilar uyuşmasi aʼzosi.

“Yoşlik” jurnaliga obuna böling · indeks 822

Obuna haqida

Izohlar

Hozirça izoh yöq. Birinçi bölib fikringizni yozing.

Siz nima deysiz?

Izoh tahririyat körib çiqqaç, eʼlon qilinadi.

Şu ruknda köp öqilganlar

Barçasi (325)

Ayol

Yigitlar maktubin bitganda qondan,
Kelinlar firoqdan çekkanda yohu,
Uning ham panohi qaytmadi jangdan,
Ön töqqiz yoşida beva qoldi u.