301 marta körilgan

Közlaringda porlar çaqinlar

Abdumajid Azim

Maktub

Uloqtirdi taqdir uzoqqa,

Hayo-huv, deb olib ketdim boş.

Sen darvozang oldida menga,

Römolingni silkding, qalamqoş.

Qayga soçgan taqdir nasibam,

Endi uni termoğim darkor.

Meni çorla umid-la, erkam,

Eşigingga kelganda bahor.

Çorla meni avji saraton,

Mevalar ğarq pişgan kezlarda.

Yomğirlarin quyganda osmon,

Xazonrezgi zaʼfar kuzlarda.

Dema, qismat hijron ekan-da,

Tuşlarimga tez-tez kirib tur.

Soğinç meni toliqtirganda,

Uzoqlardan, erkam, kulib tur.

Kökragimda sarğaygan surat,

U kunlardan öçmas xotira.

Huzuringga borarman, albat,

Umidingni gullarga öra..

* * *

Avji yigitlik çoğimiz,

Yaşnar çaman gulboğimiz,

Gulga töla söl-soğimiz,

Yöqdir yurakda doğimiz.

Közlar boqar ötli, mağrur,

Qadamimiz şitobi zör,

Lovullaydi kökka gur-gur,

Qörli, qutli öçoğimiz.

Umrning erta, keçida,

Sevgi-muhabbat içida,

Qizlar boqar köz uçida,

Lov-lov yonib yanoğimiz.

Tolemizdan oçib-da fol,

Kulib tursa mudom iqbol,

Öğil-qizlar topib kamol,

Şoxlari larzon boğimiz.

Kunlarning bağri jonfizo,

Har damimiz zavqu safo,

Şamollarni etsak ğizo,

Töyib qorin – qursoğimiz.

Tin bilmaydi umri aziz,

Goh mağrur, goh çökkalab tiz,

Hayot – ahdi yolğonçi qiz,

Tinglamas dilda ohimiz.

Xiralaşsa nigoh – şamlar,

Oh, degaymiz közda namlar,

Şarbatimiz şimib ğamlar,

Otar çetga pöçoğimiz.

Keldi, ketdilar bizgaça,

Xandon kuldilar özgaça,

Yaşnab oçilib kuzgaça,

Söngra fano tuproğimiz…

***

Bir kuni meni yöqlasang, sevgi,

Qanot boylab, ayt, borarmanmi?

Huzuringda qilgan, qilmagan

Gunohlarim men sörarmanmi?

Oyda-yilda kelsam yoningga,

Közlaringda porlar çaqinlar.

Göyo işqning çöng ummonida

Yutar meni asov tölqinlar.

Bir kun meni yöqlasang, sevgi,

Gunohlaring keçirdim, desang.

Közlaringda çaraqlab kulgu,

Eriydimi köksingdagi sang?

Bir kun meni yöqlasang, sevgi,

Qolmasmanmi aqldan ozib?

Oyoğingga boşimni qöysam,

Bölarmanmi senga munosib?

***

Olis masofalar, yillar söngida,

Çehrang nigohimda bölar namoyon.

Bir-bir jonlanadi közim öngida,

Yoşligim boğlari toza, navqiron.

Öçmas xotiramdan nigohing maʼyus,

Savollar çarx urar: nimaga, nega?

Yaşaşga könikdik bir-birdan olis,

Böysunib taqdiri azal izmiga.

Lablaring nenidir piçirlar asta,

Hovlini kezasan çalğitib özing.

Ehtimol, közlarim tuşadi esga,

Iliq haroratdan titraydi köksing.

Bugun örtamizda armonu firoq,

Yillar toqat tilar mening sabrimga.

Sening xayoling-la yaşarman, biroq

Şirin bir tuyğuni bosib bağrimga.

Faqat şu tasalli menga kifoya,

Eşigim ortidan boqayapti kuz.

Mabodo Allohim qilsa inoyat,

Tong-la qiyomatda körişarmiz yuz.

* * *

Beğubor u yoşlik çoğlarda,

Seni kördim Surxon yoqlarda,

Otaş çaqnab pok nigohlarda,

Gullar terdik çaman boğlarda.

Muhabbatning şavqi ila mast,

Kapalakday uçib basma-bas,

Dilni dilga etgança payvast,

Yurganlarim yodimdan çiqmas.

Ohu kabi hurkak va sodda,

Yerga boqqan nigohing yodda,

Sizni deyman faqat hayotda,

Degan, vaʼda, sözlaring yodda.

Gul-gul yaşnab gulgun yanoqlar,

Yolqin soçdi otaş nigohlar,

Qalbda yonib umid çiroqlar,

Bilmas edik hajru firoqlar.

Şöx daryoday yugurik, asov,

Toğu daştda yelardik ikkov,

Afsus, hijron berahm va dov,

Ikkimizni ayirdi darrov.

Duç kelmay deb qarğa, zoğlarga,

Kezmam endi çaman boğlarda,

Talpinsam-da yoşlik çoğlarga,

Qaytolmayman Surxon yoqlarga…

Ey birodar

Dunyodagi barça noşukur bandalarga

Ey birodar,

bunça tangu norozisan,

Baxt emasmi, xotiring jam,

joning omon.

Davralarda yigitlarning xörozisan,

Yoru dösting hozir-nozir çorlagan on.

Tiling burro,

qadamlaring şaxdam-şaxdam,

Bilaging zör, hatto filni ağdarasan.

Arpangni xom örgan kabi ahli olam,

Nega bunça aççiq tutun qaytarasan.

Tiriklikning asli özi emasmi baxt,

Jöşib-jöşib qon chopadi tomiringda.

Ayt-çi, özing

ekkanmisan bitta daraxt,

Bir niholga suv quydingmi umringda?

Elu elat dalalarda bel bukkança,

Ter tökadi ertayu keç çekib zahmat,

Şoşa-pişa yuguradi entikkança,

Yoşu yalang maktabiga,

bu ham mehnat.

Bu dunyoning kamu kösti qaçon tölgan,

Tilaklaring ezgulikka öradingmi?

Yaxşi-yomon kunlaringda tirgak bölgan

Xasta qöşning ahvolini söradingmi?

Parvonadir atrofingda qizu öğil,

Işlaring zör,

oşiğing ham doim çikka,

Ey birodar,

ayt-çi, nedan tölmas köngil,

Ayyuhannos soladirsan yeru kökka?

Odam boşi Ollohimning toşi, bilsang,

Tuşar borib, qayga otsa u bexato.

Çoriğingni kötar, jöna, çidamasang,

Çidaganga çiqargandir asli dunyo.

Öz-özingça bölar-bölmas çekib fiğon,

Osmonlarga sapçiganing kimga darkor?

Odamzotga bir kosa suv va burda non

Kifoyadir,

qolganlari bari bekor.

Döst ovozi

Xastahol edim men,

xayol parişon,

Taskin qidirardim borliq, dunyodan,

Hayotdan berarmi, deya bir nişon,

bir söz qidirardim,

olis samodan.

Xastahol edim men,

xazon boğlarga

Boqqança közimdan dumalardi yoş.

Havas-la termulsam bardam, soğlarga,

ular çehrasida körardim quyoş.

Xastahol edim men,

darddan yengilgan,

Yoru döst yöliga mahtal bölardim.

Nasibam uzilgan, paymonam tölgan,

Sahroyi giyohdek

sarğayib sölardim.

Xastahol edim men,

izlab tasallo,

Jovdirab boqardim çor-atrofimga,

Derdim, bu kuningdan ölganing avlo,

keraging qolmabdi endi heç kimga.

Xastahol edim men,

sovuq edi kun,

Sovuq hislarimdan, muzlagan xona.

Telefon simlari esa soqov, gung,

özimni sökişga izlab bahona,

deyardim, bu ham kam senga aslida.

Xastahol edim men,

Ğaribi diydor,

Soatning kapgiri urardi tiq-tiq,

Yöliga köz tikib taşna, intizor,

Kutardim kelişin bir dösti sodiq.

Xastahol edim men,

Pajmurda yurak,

Deyardim, yo Xudo, jonim ol, tezroq.

Şu payt jiringladi nogahon göşak,

Nogoh osmonimda çaqnadi çaqmoq.

Göşakni kötarsam,

Döstimning sasi

Olis-olislardan berardi sado.

Qaynoq kalomida

Hayot nafasi,

Meni yaşamoqqa undardi göyo…

Abdumajid AZIM

1957-yili tuğilgan.

Toşkent davlat universiteti (hozirgi ÖzMU)ning jurnalistika fakultetini tamomlagan. “Qalbimning Vatani”, “Quyoş bolasi”, “Yoruğlik odami”, “Ruhi ravonim”, “Oşiq dilim”, “Umid belançagi” kabi şeʼriy kitoblari çop etilgan.

“Yoşlik” jurnaliga obuna böling · indeks 822

Obuna haqida

Izohlar

Hozirça izoh yöq. Birinçi bölib fikringizni yozing.

Siz nima deysiz?

Izoh tahririyat körib çiqqaç, eʼlon qilinadi.

Şu ruknda köp öqilganlar

Barçasi (325)

Ayol

Yigitlar maktubin bitganda qondan,
Kelinlar firoqdan çekkanda yohu,
Uning ham panohi qaytmadi jangdan,
Ön töqqiz yoşida beva qoldi u.