Oqsaroy qoşida
Oqsaroy qoşiga borganim çoği
Gunohkor bandaday titrayman neçun?
Naqşlarda porlar asrlar doği,
Ranglardan saçraydi turfa tus uçqun.
Haşamdor dunyoga böylayman göyo,
Har bir ğişt qatidan tökiladi roz.
Şovqinu suronlar tölqini aro
Temur naʼrasini eşitaman boz.
Zamin qalqib tuşar, titraydi Osmon,
Kengliklar şovuri quyilar nurday.
Qaddini qaytadan rostlaydi Turon,
Köksimda entikiş çaqnaydi qörday.
Hisor qalʼasidan soqçilar emas,
Qölini duoga oçadi pirlar.
Borliğim çulğaydi iliq bir nafas,
Onamday silaydi yelkamni nurlar.
Gunohing tökilar – Oqsaroyga boq,
Hayot çertkisidan yorilmay qoşing.
Kaftingga olasan ilk bora şu çoq
Ming bir tiğdan omon qolgan bu boşing…
Navoiy
Xudoning yerdagi uluğ tilmoçi
Ulkan xonaqohda öltirar yolğiz.
Dunyo ham körmagan hali yuz oçib,
Bunday yolğizlikning sultonin hargiz.
Sözin şiviridan qoraygan gavhar
Uvalanib ketar hurligidan boz.
Hayot – işqdir, deb u qöygaç sarlavha,
Toğlar qanot boğlab qiladi parvoz.
Ozodlikka çiqqan mahbusday, yo Rab,
Quyoş töyib hidlar osmon köksini.
Boladek jilmayar va unga qarab
Keçirdi özining yolğizligini…
Iftixor
Qozoq şoirasi
Suluvxon Mingboyevaga
Biz bitta elatmiz, biz bitta jonmiz,
Abut-Turkdan qolgan tuğli bir şonmiz.
Beşigimiz bitta, qöşiğimiz bir,
Mamlakatlar içra mulki Turonmiz.
Bobolar çalolgan Işqning nayini,
Şundan kötarolgan Şarq tanglayini.
Hatto yerimizga har tong quvonib,
Dastavval urgaydir Kun manglayini.
Beruniy, Forobiy yoqqan maşʼala
Sayyoralar aro taratgay şuʼla.
Dunyo ham ilk harfni bizda topolgan,
Mixxat yozuvlari – tilsimli qalʼa.
Navoiy, Abayni bilmagan har kas,
U qozoq emasdir, u özbek emas.
Ularni anglolgan tanir Turonni,
Ota-onasini, yöqsa, tanimas.
Oğamiz, singilmiz – birdir qonimiz,
Kengliklar havosin simirgan jonmiz.
Mangulik qöşiğin kuylaşga qodir,
Dunyoda ot surgan yovqur Turonmiz…
Niqob bazmi
Hamma niqob kiygan – niqoblar sayli,
Hali çoşgoh bölmay qizğin pallada.
Zebra yörtib borar, lapanglar ayiq,
Siçqon kalamuşga öqir ballada.
Şoqol tortib olib qunduzning xumin,
Çiptasiga yutuq çiqqanday şodmon.
Tulki yulib qoçar şaytonning dumin,
Kör şerni masxara qiladi quyon.
Bir çetda böriga: – Sensan muttaham, –
Deya şoxin niqtab qöçqor urar döq.
Tomoşa körsatur tomoşabin ham,
Ular orasida faqat odam yöq.
Javob
Bobo va nabira qurardi suhbat,
Ovçilik bobida boboga gap yöq.
Bu hol nabirada uyğotar rağbat,
Kökdagi burgutga tekkizganday öq.
– Bilaman, börining jağin uzgansiz,
Öldirmay şilgansiz tulki terisin.
Şerning uyqusini tunda buzgansiz,
Olişuvda yengib öygansiz közin.
Siz ham qörqqanmisiz biror jondordan?
– Odamdan qörqaman, odamdan, bolam.
Avval çoy tutadi, söng uzatar qand,
Ovlamasdan turib öldiradi ham…
Eski sevgi
Mudroq tuyğularga tutgali otaş,
O, yana qoşimda paydo bölding sen.
Olis yillarimga xayoliy dardkaş,
Judolik damlarda berguvçi taskin.
Zulfing oqarmişdir, közlar kirtaygan,
Hatto husningga ham tuşibdi ajin.
Tişsiz oğzim oçib kuldim jörttaga,
– Bizni qay örada çalib ketgan jin.
Jonga mil tortguvçi kiprik tökilgan,
Xörsiniqdan labing titradi nogoh.
Borliğing çulğadi qörğoşin tuman,
Közlaringdan uçdi izhorsiz bir oh.
Nega eslamadik sen qölrömolu
Men gul tutgan zavqli damlarni, esiz.
Farzandlarim tinçi – baxtim, deyolding,
Men ham şundan ortiq topolmadim söz.
Xotiralar lavhin yuva olmagay
Közdan oqqan qaynoq jolalarimiz.
Sevgimiz yurakda mangu topişgan,
Afsus, begonadir bolalarimiz…
Qutlov
Onasi öpmagan qizdayin hursiz,
Yel öpiç olmagan dudoğingizdan.
Atir böyin tuygum dimoğingizdan,
Parilar qavmidan farişta – nursiz.
Hali qöl tegmagan marvarid, dursiz,
Kibr tökiladir qoboğingizdan.
Bir umr suvlansam buloğingizdan,
Yonmas toşim şamday yoqquvçi qörsiz.
Öldirmay öldirar bu jodu nigoh,
Işq oyati porlar közingizdan boz.
Falak ham qaldirab çuqur tortgay oh,
Ummon-ku gunglanar aytolmayin roz.
Tangrining mahridir – ilohiy kalom,
Men sizni qutlayman, Hayot! Assalom.
Sörov
Nabirang közingga boqib turgan dam
Yaşaging keladi uzundan uzoq.
Inja diydor öti tutganda malham,
Özingga ham boqmay qöygung tuzukroq.
Könglingda bir hadik uçsa tölğonib,
Bir ilinj ortidan umring porlarmi?
Biz-ku ular uçun yaşadik yonib,
Ular bizlar uçun yaşay olarmi?
Çol tavallosi
Tişing tökilarkan keksayganing çoğ,
Soçing oqarişi bu ham turgan gap.
Toğlar-ku körinmas, quyoş mitti doğ,
Közing xira tortsa kun sayin, yo Rab!
Keçgan daryolaring şovqini tinar,
Farqlolmassan quşu xöroz ovozin.
Tandan mador qoçib çöğing ham sönar,
Har ne körgilikka bölgungdir rozi.
Eskiday tuyular har yangi narsa,
Faqat bir tuyğudan yaşnagung şaksiz.
Muhabbatdan qayta tuğilgan damda,
Kampiring közingga körinarkan qiz…
Quyoş
Çodir tiksa oltin yoğdudan,
Yer entikkay öspirin misol.
Uyğonadi olam uyqudan,
Qoşi bölib zarlanar hilol.
Taxmoniga örin yiğar Kök,
Çöng qoyalar közin yoşlaydi.
Huşi uçib qoşida mangu
Sayyoralar soya taşlaydi.
Fariştalar nur arqoğidan
Qanot boğlab biçadi köylak.
Oçqiç tutmay, peşvoz çiqib – şaʼn,
Darvozasin oçadi Falak.
Öroz HAYDAR
1957-yili tuğilgan. Toşkent davlat universiteti(hozirgi ÖzMU)ning geografiya fakultetini tamomlagan. “Quyoş ötovi”, “Kuylovçi toşlar”, “Oq soya”, “Vaqt iztirobi”, “Ruhafzo”, “Keçikkan fasl”, “101 sonet”, “Falak favvorasi” kabi kitoblari çop etilgan.
“Yoşlik” jurnaliga obuna böling · indeks 822
Obuna haqida