“Uyğoq tuşlar” turkumidan
I
Qayda edim,
bilmaysanmi?
Közgularga qarab turib,
neça asr ötganini anglolmadim.
Jimligini yelkasida kötargança,
neça yöllar ötganini tan olmadi,
bu kuzgaça…
Qay kunlarni yaşab ötdik,
qay tunlarda tuşlarimiz uyğoq qoldi,
Yo bizgaça
bu tuproqda kimdir erkni tuyganmidi –
yillar toldi…
Yoritmasa endi quyoş
qarolarga böyalgan bu borliğingni,
Köksingni oç, heç yöq ötmiş izlaridan,
sezib tursa, o, kimlardir borligingni,
borligimni!
II
Yelkam uzra ulkan toğlar ösaverdi,
Suyanganim ular böldi qaçon desang.
“tört qariç yer,
törtta devor –
közingga surt, bular bari
sening uçun vatan”, desang,
Öz dunyomni dengizlarga uloqtirdim…
III
…Qayda edim,
bilmaysanmi?
Men bilganim peşonamga
ostonangni bosib ötmoq çizilmagan.
Axir men ham ayol edim,
boş qöymoqqa maskan izlab,
sovuq yegan oyoqlarim izillagan.
Tuşimda ham
tunlarimni
oqqa örab yaşab ötdim.
Ammo bu kun bir hovuç suv tutolmading
öçirmoqqa vujudimni yoqqan ötni…
qayda eding?..
* * *
Men yölning boşida,
kaftimda
böğizlangan gulning yaproqlari jonsiz.
Dunyo ham bu keça aftidan,
ufqlarga qadar tomonsiz.
Töxtagan hattoki qölimda soat,
na yulduzga qarab, na oyga yolvorib,
bilolmam neçani körsatmoqda vaqt.
Boğlarda egila boşlaydi şoxlar,
Men esa
tortilgan dorlardan, uzundan uzun,
yiğaman tanasiz özimni özim.
Öngimni tuşimda soylarga aytib
Qaytsam… daryoga aylanib –
özanlarga solmoq kimning istagi?
O, yölim tomonsiz, bori imkon deb,
Ming yilki özimga qanot izladim.
Izladim,
topmoqlik ilinji bilan,
ohanglar oqizib ketgan yöllarni.
Taskinim, öşanda ruhimni heç yöq,
tutib qololmasdi sening qöllaring. . .
* * *
Tun qay tomon oğib borar,
tong qadarmi
şom qadarmi?..
Kökka boqsam yulduzlari körinmas-u,
Ammo nurlar oqib borar…
Qarşimdagi yo xatarmi?
Közlarimni uzolmadim ufqlardan –
Şarq-u Ğarbning manglayiga qon yugurar.
Mudrayotgan yillarini uyğotolmay
bir ölkaning boşi uzra
asrlarki
tong yugurar.
O, bir tongki,
suvlar bosdi kelayotgan yöllarini,
şamollardan boğlar bir-bir qulayverdi.
. . . Ostonangga yetolmagan nurlarini
içga yutib,
kökda quyoş nurayverdi.
Nima desam uyğonasan tuşlaringdan,
Nima desam önglanadi javoblaring?
Parçalangan közgularga közim tuşgan,
asrolmadim…
Sovurgança havolarni,
yellar keldi tört tomondan.
Yöllar qayga oğib borar,
Peşonamga bitilgan bu saratonda
Yuragimga bir yomğirlar yoğib borar…
O, bir tongki,
tunlar tösdi kelayotgan yöllarini…
* * *
Böm-böş köçalarda
şamollar kezinar,
maysalar unar,
yovvoyi gullarning oçilar çiroyi.
Xayolan uzooqqa otlanib,
Sen sevgan tuşuniksiz tilda
boşlayman xirgoyi.
Ufqlar tomonga közlarim tiksam,
Maysalar labiga qadasam yoşlar,
Muallaq dunyoning bir çekkasida,
Mening derazamni poylaydi quşlar.
O, maʼsum quşlar ham közyoşlarini
hovuçimga tökar, heç yöq şu bilan
tuşlarim yuvilib ötar suv bilan…
…Böm-böş köçalarda,
Qonlar keçib kelar
beayov şomlar,
ğamgin soyalarni töşagan kökning
kengliklari aro tağin kimgadir,
bir nafaslik havo qiladi yöqlik.
Bu gal oçilmagan namozşomgullar,
Poyiga yiqilar birma-bir tunning.
Kimlardir yangidan ertaklar aytar,
Kimlardir yangidan boşlaydi kunni. . .
Men esa,
gardlarin yuvgança derazalarning,
sen sevgan tuşuniksiz tilda,
boşlayman xirgoyi,
Barini unutib heç yöq şu bilan,
baxtli köra olsak edi dunyoni. . .
Zulxumor Orifjonova
1997-yili tuğilgan.
Toşkent davlat özbek tili va adabiyoti universitetining Oliy adabiyot kursi tinglovçisi.
Özbekiston Yozuvçilar uyuşmasi tomonidan
“Birinçi kitobim” ruknida “Soğinç suvratlari” maqolalar töplami naşr etilgan.
2021/9
“Yoşlik” jurnaliga obuna böling · indeks 822
Obuna haqida