* * *
Gohi qurşab qoronğu öylar,
goh köngilni yoritib nurlar,
oqarişgan somon yölida
xasday tözğib borar umrlar.
Uçraganga hatto qöl silkib
qöymoqning ham topmay ilojin,
ne makon-u zamonlar oşa
oşiqadi qayga bu oçun?
Yonib turgan yulduzlar aro
tin bilmasdan, bilmam, qay sori
aravaday tortib yer şarin,
yelib borar Vaqtning tulpori…
* * *
Aşulamas, şuʼlamas –
Bu şam tökkan közyoşdir.
Yoruğ olam, aslida,
Lov-lov yongan quyoşdir.
Nur demagil moziydan
Köringanni yaraqlab…
Oçsang ötmiş kitobin,
Yonayotir varaqlar.
* * *
Olis toğ-u örmonlar oşib,
yöl yursa ham möl yurib,
şaydo
yuragidan soğinçi toshib,
huzuringda böldi u paydo –
dam girdingda kezar parvona,
dam şiddati qözib tobora
ostonangga milliard dona
gullarini soçib yuborar,
dam osuda, oppoq taranib
derazangdan qarar mahliyo,
lekin menga boqmaganingdek,
unga ham bir boqmaysan qiyo,
beparvosan, hislaring maysa
kabi yaşrin qorning tagida…
Peçkaga jim ötin taşlaysan –
olov yonar qiş yuragida,
olovlanar işq yuragida.
* * *
Yo seni körib kelay,
yoki senga körinib,
deya möl-köl yöl bosdim,
qiş – olti oy urinib.
Yuragimni zimiston
ayriliq egallagan,
hatto quyoş yuzini
körmagan bir pallada
umidlarim çeçakday
qişdan bus-butun çiqdi,
uzoqdan oqarişib
körinding-u kun çiqdi –
köz oldimdan tumanlar
tarqab ketdi jimirlab,
köksimdagi ming yillik
muzlar eridi birdan,
ayriliqqa xotima
yozib ketmoqda ayoz,
yaqin qoldim men senga,
yaqin qoldi menga yoz…
Körişganda bir oğiz
ne böldi deb suriştir,
köksimda köp köhna jang:
yoz qiş bilan urişdi.
Yaproqlar sarğayar…
Tuşunaman, şartmas, albatta, afsus,
öz vaqti-soati bor-ku har damning…
Faqat… nega bunça şoşib kelar kuz,
nega bunça yöli uzoq köklamning?
* * *
Nega havas qilmay sobitligingga,
Har bahor qaytadan gullay olmoq – baxt…
Har neçuk, zaminda qadamlarimdan
Sening ildizlaring mustahkam, daraxt.
Bahor benefisi
Yo ilohiy ilhom, yo çöng iztirob
alangasi çulğab boşdin-ayoğin,
sahnaga çiqadi Quyoş – maestro
va öynata boşlar nurli tayoğin.
Şabboda ğunçalar çokini sitib,
gullar yuzin oçar va yangroq ohor –
çamanga rangorang notalar bitib,
xuşböy kuylarini bastalar bahor.
Boşlanadi orkestrning konserti,
navo avjin olar bulbul basma-bas,
çumçuqlar jör bölar çolğusin çertib,
goh-goh musiçalar unga hamnafas.
Ulkan tomoşagoh nafasin yuta,
şuurga muhrlab har soniyasin,
jon halpida1 tinglar mumtoz syuita –
quşlarning sahargi simfoniyasin.
Boğ butkul hayratga kömilib yotar,
mutaassir muxlis suvratiga boq:
şinavanda osmon tamom lol qotar,
daraxtlar tik turib olqişlar uzoq.
* * *
Oçilib bu zarrin gul qopqasi,
taralar xuş isli qahqahasi,
tong bila uyğongan nozin köring,
bong ila uyğun bu sozin köring –
bulbulni kuylatgan ham öşadir,
köngilni söylatgan ham öşadir –
oşkora etibman suyganimni,
işqida öt-otaş kuyganimni,
közimni yölida naqş etganim,
jonimni köyida baxş etganim,
vale bir dod-fiğon etmaganim,
vale bir vasliga yetmaganim,
dilimning qatiga kömganlarim
söylabman, sel bölib ömganlarim,
oçilar qaçon, deb, darvozasi,
kelar, deb, ğunçaday ovozasi –
dardimga malhamday emiş şunça,
tong çoği oçilgan kumuş ğunça.
* * *
Yoz oqşomi osmonning
oqarişib darasi,
dalalarga quyular
yulduzlar şarşarasi.
Yorişadi könglim ham,
yo şunday tuyuladi,
xayoling yulduzlarday
şovullab quyuladi.
Menga şuning özi bas,
şuning özi baxt kabir,
faqat oqimga qarşi
sakragan baliq kabi
öying bilan qonmagan
soğinç örtar gohida…
Öyinqaroq bir yulduz
sakrar terak şoxida.
Poliz natyurmorti
Bir taraddud kezar polizda.
Garçi hali osmon moviydir,
qaynoq kunlar qolgan olisda –
tarqayotgan tun salqinida
qovunning badani soviydi.
Ötayotgan vaqt talqinida
tasvir topgan qoq qovoqqa boq.
Mana, endi suvlar tinidi,
qanday yetildi u, bir paytlar
handalakdan olgandi saboq.
Quyoş hali öqimay baytlar,
hali qoçmay şudringning nami,
tarvuz tongga salomlar aytar –
tarsillagan tarang tanidan
taraladi tarovat taʼmi.
Manzara
Quyoşning şaşti past
yo bir öyga ğarq,
közin qisib qarar
olamga befarq.
Nima bölyotganin
anglolmay karaxt,
atrofga bezovta
boqar har daraxt.
Şamol esa xuşhol
topganday tilla –
barglarni birma-bir
yulqir bu palla.
Parvoyiga kelmay
şamolning öyi,
işiga qunt bilan
band bölgan köyi,
yaşil yaproqlarga
berib oltin tus,
boğda kezib yurar
alkimyogar kuz.
* * *
Huzuringga şamolday
şoşilib borajakman,
şovullagan qöşiğim –
senga bitgan qasidam
avjlaridan daraxtlar
larzaga kelar, yakkam
surating köringaydir
şaffof vaqt oynasidan.
Bir zum tin olmoqqa ham
bormidi ixtiyorim,
qaçonki, dilga vasling
istaklari joylanar –
imkonlarni daraxtday
silkitadi qarorim…
Şamolga doş berolmay
tars sinadi oynalar.
Balki…
Qirqma qirq örim soçni,
Qöy, qirqma qirq örimni.
Pörim bölay demagin,
Qiz soç bilan körimli.
Ösma tortma qoşingga,
Qölingga xino qöyma.
Gözal bölay deb yana
Özingga bino qöyma.
Şunday deyman-u, lekin…
Balki, bu pardozmasdir?
Axir sen deb aqlidan
Ozganlar ham ozmasdir.
Balki şudir maqsading –
Oşiq ğamin yegaysan,
Uşşoq uçun soçlarim
Dor bölmasin degaysan.
Upa surtib yuzingga,
Böyarkansan közingni,
Pardoz ortiga, balki,
Yaşirgaysan özingni.
Ikrom ISKANDAR
1972-yilda tuğilgan. Özbekiston Milliy universiteti Jurnalistika fakultetini tamomlagan. “Oyning içidagi olam”, “Bahorni izlayman”, “Bir dasta gul”, “Yomğirli fasl”, “Hangoma va naqllar”, “Yaşil xirgoyi”, “Fasllar ohangi”, “Şamol qöşiği”, “Nomaʼlum nomalarim” kabi şeʼriy hamda nasriy töplamlari naşr etilgan.
2023/1
“Yoşlik” jurnaliga obuna böling · indeks 822
Obuna haqida