Quşga
Sen ham yiğlaysanmi, bilgim kelyapti,
Xursand bölasanmi, örtanasanmi?
Mening juda ham quş bölgim kelyapti,
Menga quş bölişni örgatasanmi?
Mehrim boşqaça-ku suvga, tuproqqa,
Yerdan kam sevmayman, axir, osmonni!
Quşçam, sen eʼtibor berma titroqqa,
Faqat, ayt, quş bölib yaşaş osonmi?
Senga beradigan savollarim köp,
Qalbga bir nazaring taşla, maylimi?
Döstim, aldamagin, rostini ayt, xöp,
Quşlar odamlarga öxşamaydimi?!
Mana, titroqdan söng yelkamda qanot!
Menga örgatsang bas qanday uçişni.
Böldi, endi yerga qaytmayman hayhot,
Mendan örgansinlar kökni quçişni…
Mendan örgansinlar jondan keçişni…
Şeʼr
Bir şeʼr dardi qiynadi yomon,
Sahargaça tölğonib çiqdim.
Yuragimni suğurib tongda,
Azobiga çidolmay, siqdim.
Nurga qarab boraverdim tik,
Çak-çak tomib turar edi qon.
Köylagimning dazmoli tekis,
Ğijimlanib ketgan faqat jon.
Kim tekislar, kim tekislar, kim
Dazmol urar unga botinib?
Mahkam siqib turibman şeʼr deb,
Hozir çiqib ketar otilib.
Surxonni soğinib
Ustozimga
Nihoyat, Toşkentda gulladi örik,
Örtab yubordiku Surxonim tafti.
Tabiat bunçalar çiroyli, köhlik,
Kurtakdek oçildi onamning kafti.
Ukam qaldirğoçga maktublar yöllab,
Singlim ösma bilan anjuman tuzdi.
Turnalar uçmoqda baxtni qöltiqlab,
Qizim qitiqladi ilk bor yalpizni.
Bilasan, baribir yaxşi köraman,
Örik gullariga burkangan şahar.
Oh, har tun Surxonga lim-lim tölaman!
Simirib qöyadi qaqragan sahar.
Soya bilan suhbat
Har bir qadamimga şeriksan, döstsan,
Senga esa sira bermadim hisob.
Bugun sendan sörayman, aytgin:
Gunohim köproqmi,
Köproqmi savob?
Ozroq şoşmay turgin,
Şoşmagin ozroq.
Iltimos, xoli qöy bir soniyaga.
Sendan qutulişni istayman, biroq
Jöyali bir fikr kelmas miyaga.
Ortimdan ergaşding, yöl boşlading goh,
Yonma-yon ham yurdik,
Goh öng, goh söldan.
Demak, bölişamiz gunohmi, savob,
Hozirça yurmasdan heç qaysi yöldan.
Kel, janjal qilmasdan tuzaylik bitim,
Öynaymiz – çurq etmay uzoq yurar kim.
Sening sirlaringni pinhon tutgayman,
Mening sirimni ham bilmasin heç kim.
Döstlik bunday böpti,
Qölni ber qölga,
Yelkangga qoqaman yayrab kel, öynab.
Ikkimiz ketamiz ikki xil yölga,
Ikkita vijdonni qöygança qiynab.
Daraxt
Tongda hamma bordi körgani,
U barçaga yoqardi birday.
Aytmadi lek nima bölganin,
Tuyulmadi heç kimga sirday.
Odamlar bilganin dedilar,
Çidab bölmas edi xörlikka.
“Yaşin urgan” – tuhmat qildilar,
Bağri kuyib ketgan şörlikka.
* * *
Salom tollar, salom teraklar,
Arçajonlar, sizlar qalaysiz?
Mana, qança vaqtlardan beri
Oy sanaysiz, yillar sanaysiz.
Siz teraksiz böyingiz uzun,
Sizga hasad qilmaydi tollar.
Nima uçun, nega – Bilmadim,
Çaqaloqqa hasadgöy çollar.
Odamlardan ögirdim yuzim,
Bağringizga otildim keyin.
Men sizlarga singişib ketdim,
Endi odam bölişim qiyin.
* * *
“Meni sevasanmi?”
– Ha.
Qalbga örnaşar şodlik.
Bular işonçli gapmas,
“Meni sevasanmi?”
Jim…
Keyin uzun sokinlik.
“Ha” deganimi – “unut”,
Sendan qörqiş kerak aslida,
Sukut.
Jörabek Jahon
1987-yili tuğilgan. Özbekiston Milliy universitetining jurnalistika fakultetini tamomlagan. “Tuyğular şahri” nomli ilk töplami Özbekiston Yozuvçilar uyuşmasi huzuridagi “Ijod” jamoat fondi tomonidan “Birinçi kitobim” loyihasida naşr etilgan.
“Yoşlik” jurnaliga obuna böling · indeks 822
Obuna haqida