* * *
Boğçadagi bolaga bugun
iç-içimdan qilaman havas.
Bir kun baxtli yaşaşi uçun
boğça opa öpib qöysa bas.
Ertakka işonib yursa ham,
qöşnimning tört yaşar bolasi,
öyinçoq talaşib tursa ham,
içida bölmaydi olasi.
Bugungi kunimni aytaman,
kuraşsiz ötmaydi bir oni.
Men yana boğçaga qaytaman,
kattalar talaşsin dunyoni.
* * *
Ismingni yozgandim qumlarga,
Yomğirlar könglimni ğaşlaşdi.
Bir çora topolmam ularga,
Nomingni öçirib taşlaşdi.
Yozuvni dilimga köçirdim,
Qörqoqlik yaraşmas erkakka.
Bugungi yomğirdan çöçidim,
U yoğa boşladi yurakka…
* * *
Qaysi bir kitobda “sevgi şeʼr” bölsa,
Bukib qöyar edim varoq çetini.
Ön marta, yuz marta öqirdim rosa,
Yoddan aytmagunça öşa betini.
Bugun bir oddiy qiz, bağoyat sodda,
Qoraça yuzlari upa-eliksiz.
Surat-u siyratin qoldirdi yodda,
Manguga yodladik köngil ikkimiz.
Bu aqlim nimaga yetmadi-yetdi
Yodlab kitoblarning son-ming betini?
Qiz qalam işlatmay şeʼr yozib ketdi,
Keyin bukib qöydi yurak çetini…
* * *
Dunyoni kaftimga berkitib şartta,
Yöqotib qöymay deb göyo bir tanga…
Öngdami-çapdami – toping-çi, deya
Sovğa qilsammikin borib Onamga?
Yigit, quruq gapni yozibsan, demang,
Hali bilmaysiz-da yigitning kuçin.
Ğijimlab qöymadim dunyoyingizni
Şu yerda Volidam borligi uçun.
Mansur NAZAROV,
Toşkent şahri
2022/6
“Yoşlik” jurnaliga obuna böling · indeks 822
Obuna haqida