Sen kelsang
Zimiston kulbaning dariçasidan
Kirib kelganidek oftobning nuri,
Saharning ayni şu daqiqasida
Anglangani kabi köklam sururi,
Sen kelding. Hayotdan zerikkan xona
Lahzada könglimdek ketdi yorişib.
Tuyğular kurtakdek köz oçdi yana,
Nafasim bahoriy böyga qorişib.
Ne tongki, sunbula çoğida hamal
Xonamga ulaşdi fayzu tarovat.
Közlarim közingga tuşgani mahal
Qalbimning qaʼriga yetdi harorat.
Nigohi sehrli, nurli malagim,
Gulga aylanadi kaftingda maysa.
Sevgidan yaralgan qaqnus yuragim
Kul böladi isming aytmayin qöysa.
Taşrifing men uçun şodlik ayyomi,
Ey mening baxtimdan ötluğ nişonam.
Heç qaçon tuşmasin ayriliq şomi,
Yoğdularga tölsin köngil – işqxonam!
Arazing
Arazing til uçida,
Yolğon araz urasan.
Bilman-ku, içingda
Meni yaxşi körasan.
Boring, deysan öpkalab,
Qoling, deydi nigohing –
Talpinadi ikkala
Boladek begunohing.
Qoşing ösma bargiday,
Kipriklaring qayrilma.
Senginadan örgilay,
Menginadan ayrilma.
Közlaringdagi çöğing
Yaşirib ne etasan.
Kelganida aççiğing,
Şirin bölib ketasan.
Qalbing ayladim asir,
Kim qutqarib oladi.
Qutulsang ham baribir,
Köngling menda qoladi.
Qoşing ösma bargiday,
Kipriklaring qayrilma.
Senginadan örgilay,
Menginadan ayrilma.
Eng zerikarli kun
Köça butkul huvillab qoldi,
Çiqmagansan bugun uyingdan.
Borliq oğir xayolga toldi –
Parişondir sening öyingda.
Avtobuslar, metro poyezdi
Sudraladi garangsib boşi.
Yer bağrini beayov ezdi
Zerikişning zil-zambil toşi.
Daydib yurar ayoz sarğarib,
Xira tortgan qunişib quyoş.
Maʼyus turar daraxtlar ğarib,
Osmon tayyor tökmoqqa közyoş.
Har bir lahza asrlarga teng –
Kalavada qotgan tugunday.
Insoniyat tarixida eng
Zerikarli kun ötdi şunday.
Azizim
Muhabbatlaridan tölmaydi könglim,
Yengil izhorlardan zerikkanman xöp.
Garçi çiroyiga termulgança jim
Umringni sovursang arziydigan köp.
Qança yonib suysam – şunça suyuldim,
Siyqa takrorlarda qayraldi tilim.
Faqat senga boqib töxtab-tiyildim,
Bildimki, yolğiz sen bezavol gulim.
Könglimni özimdan avvalroq bilgan –
Ey latif möjiza, beadoq sehr.
Dunyoni közimga çaroğon qilgan
Quyoşu oy emas, sen bergan mehr.
Nelar uşoqladi qayğularimni,
Buyuk tuğyonlarim qaylarga ketdi?
Butun hislarimni, tuyğularimni
Siniq ifodalar çalajon etdi.
Muhabbat maʼnisiz, hammasi yolğon –
Meni şu hukmga undaydi hayot.
Lekin dil uzmayman sendan heç qaçon
Azizim, sevgilim, ey Adabiyot.
Qalb
Muqaddas maskan bor qalbning törida –
Kavsarga işora, ravzaga nişon.
Tangri tajallisi qatra nurida,
Ziyoga talpinib yaşaydi inson.
Har qaçon saxovat aylasa qay zot,
Bir qadam taşlaydi öşa maʼvoga.
Könglini hasaddan etolsa ozod,
Yaqinlaşib borar buyuk samoga.
Döstining aybini keçirsa darrov,
Gina, kin saqlamay jismu jonida.
Ğiybatga gung bölsa, tuhmatga soqov,
Sözi ravon kelar Tangri yonida.
Muhtojga qöl tutsa, taşnalarga suv,
Manzilga damodam ketib boradi.
Rost sözni aytarda bilmasa qörquv,
Analhaq baxtiga yetib boradi.
Duogöy çollarning nasihatidek
Bu gaplar şunçaki aytişga oson.
Köpga nasib etmas ijobati lek,
Hamma yöl boşida şayton bor, şayton.
Uning hiylalari – işrat, siymu zar,
Bandaga mangu baxt ato etguday.
Köksida zarraça nafsi bölsa gar,
Hatto fariştalar oğib ketguday.
…Takror çorlayverar ravzayi rizvon,
Visoli eng oliy saodat demak.
Qalbining töriga yetolsa inson,
Bu dunyo jannatga aylanar beşak!
Azizbek ANVAR
1983-yili tuğilgan. Özbekiston Milliy universitetida tahsil olgan. “Birinçi kitobim” ruknida “Yaxşi kunlar”, şeʼriy töplami çop etilgan. Söngra “Seni yaxşi köraman juda”, “Osmonning oxiri” kitoblari naşr qilingan.
“Özbekiston belgisi” kökrak nişoni bilan taqdirlangan.
“Yoşlik” jurnaliga obuna böling · indeks 822
Obuna haqida