375 marta körilgan

Sevgidan yaralgan qaqnus yuragim

Azizbek Anvar

Sen kelsang

Zimiston kulbaning dariçasidan

Kirib kelganidek oftobning nuri,

Saharning ayni şu daqiqasida

Anglangani kabi köklam sururi,

Sen kelding. Hayotdan zerikkan xona

Lahzada könglimdek ketdi yorişib.

Tuyğular kurtakdek köz oçdi yana,

Nafasim bahoriy böyga qorişib.

Ne tongki, sunbula çoğida hamal

Xonamga ulaşdi fayzu tarovat.

Közlarim közingga tuşgani mahal

Qalbimning qaʼriga yetdi harorat.

Nigohi sehrli, nurli malagim,

Gulga aylanadi kaftingda maysa.

Sevgidan yaralgan qaqnus yuragim

Kul böladi isming aytmayin qöysa.

Taşrifing men uçun şodlik ayyomi,

Ey mening baxtimdan ötluğ nişonam.

Heç qaçon tuşmasin ayriliq şomi,

Yoğdularga tölsin köngil – işqxonam!

Arazing

Arazing til uçida,

Yolğon araz urasan.

Bilman-ku, içingda

Meni yaxşi körasan.

Boring, deysan öpkalab,

Qoling, deydi nigohing –

Talpinadi ikkala

Boladek begunohing.

Qoşing ösma bargiday,

Kipriklaring qayrilma.

Senginadan örgilay,

Menginadan ayrilma.

Közlaringdagi çöğing

Yaşirib ne etasan.

Kelganida aççiğing,

Şirin bölib ketasan.

Qalbing ayladim asir,

Kim qutqarib oladi.

Qutulsang ham baribir,

Köngling menda qoladi.

Qoşing ösma bargiday,

Kipriklaring qayrilma.

Senginadan örgilay,

Menginadan ayrilma.

Eng zerikarli kun

Köça butkul huvillab qoldi,

Çiqmagansan bugun uyingdan.

Borliq oğir xayolga toldi –

Parişondir sening öyingda.

Avtobuslar, metro poyezdi

Sudraladi garangsib boşi.

Yer bağrini beayov ezdi

Zerikişning zil-zambil toşi.

Daydib yurar ayoz sarğarib,

Xira tortgan qunişib quyoş.

Maʼyus turar daraxtlar ğarib,

Osmon tayyor tökmoqqa közyoş.

Har bir lahza asrlarga teng –

Kalavada qotgan tugunday.

Insoniyat tarixida eng

Zerikarli kun ötdi şunday.

Azizim

Muhabbatlaridan tölmaydi könglim,

Yengil izhorlardan zerikkanman xöp.

Garçi çiroyiga termulgança jim

Umringni sovursang arziydigan köp.

Qança yonib suysam – şunça suyuldim,

Siyqa takrorlarda qayraldi tilim.

Faqat senga boqib töxtab-tiyildim,

Bildimki, yolğiz sen bezavol gulim.

Könglimni özimdan avvalroq bilgan –

Ey latif möjiza, beadoq sehr.

Dunyoni közimga çaroğon qilgan

Quyoşu oy emas, sen bergan mehr.

Nelar uşoqladi qayğularimni,

Buyuk tuğyonlarim qaylarga ketdi?

Butun hislarimni, tuyğularimni

Siniq ifodalar çalajon etdi.

Muhabbat maʼnisiz, hammasi yolğon –

Meni şu hukmga undaydi hayot.

Lekin dil uzmayman sendan heç qaçon

Azizim, sevgilim, ey Adabiyot.

Qalb

Muqaddas maskan bor qalbning törida –

Kavsarga işora, ravzaga nişon.

Tangri tajallisi qatra nurida,

Ziyoga talpinib yaşaydi inson.

Har qaçon saxovat aylasa qay zot,

Bir qadam taşlaydi öşa maʼvoga.

Könglini hasaddan etolsa ozod,

Yaqinlaşib borar buyuk samoga.

Döstining aybini keçirsa darrov,

Gina, kin saqlamay jismu jonida.

Ğiybatga gung bölsa, tuhmatga soqov,

Sözi ravon kelar Tangri yonida.

Muhtojga qöl tutsa, taşnalarga suv,

Manzilga damodam ketib boradi.

Rost sözni aytarda bilmasa qörquv,

Analhaq baxtiga yetib boradi.

Duogöy çollarning nasihatidek

Bu gaplar şunçaki aytişga oson.

Köpga nasib etmas ijobati lek,

Hamma yöl boşida şayton bor, şayton.

Uning hiylalari – işrat, siymu zar,

Bandaga mangu baxt ato etguday.

Köksida zarraça nafsi bölsa gar,

Hatto fariştalar oğib ketguday.

…Takror çorlayverar ravzayi rizvon,

Visoli eng oliy saodat demak.

Qalbining töriga yetolsa inson,

Bu dunyo jannatga aylanar beşak!

Azizbek ANVAR

1983-yili tuğilgan. Özbekiston Milliy universitetida tahsil olgan. “Birinçi kitobim” ruknida “Yaxşi kunlar”, şeʼriy töplami çop etilgan. Söngra “Seni yaxşi köraman juda”, “Osmonning oxiri” kitoblari naşr qilingan.

“Özbekiston belgisi” kökrak nişoni bilan taqdirlangan.

“Yoşlik” jurnaliga obuna böling · indeks 822

Obuna haqida

Izohlar

Hozirça izoh yöq. Birinçi bölib fikringizni yozing.

Siz nima deysiz?

Izoh tahririyat körib çiqqaç, eʼlon qilinadi.

Şu ruknda köp öqilganlar

Barçasi (325)

Ayol

Yigitlar maktubin bitganda qondan,
Kelinlar firoqdan çekkanda yohu,
Uning ham panohi qaytmadi jangdan,
Ön töqqiz yoşida beva qoldi u.