* * *
Mening gözal tösiqlarim bor,
Qibla emas törtta tomonim.
Şular içra ozodman, işon,
Şular içra erkinman, jonim.
Ozod dilga qafasmas rözğor,
U bergaydir uçmoqqa qanot.
Yorning qalbi – eng gözal dunyo,
Nigohlari – eng katta najot.
Öğlon kerak asl janglarda,
Aytsin, desang, nomingni halol.
Yurtga alplar qaytmoği uçun,
Ayol bölsin hamişa ayol.
* * *
Haqqa eltar,
Xalqqa eltar,
Dildan qilsam duo dedim.
Xudo dedim ğolib bölib,
Mağlub bölib Xudo dedim.
Nur deb borsam,
Nigohlarning
Tub-tubida xatar sezdim.
Hidoyatsiz kimsalarda
Xiyonatdan xabar sezdim.
Pokiza bir işq tiladim,
Dunyo,
Muhabbatga tölgin.
Ayo, Tangrim yuborgan baxt,
Adaşmasdan kelgan bölgin.
* * *
Bir manzil bor, ketsam yiroqqa,
Yuragimga ulanguvçi yöl.
Öylarimdek kömilgan oqqa,
Toşlaridek soğinçlarim möl.
Köz quvnatar boğlar-ku bisyor,
Topilarkan har joyda qişloq.
O, uzumzor köçalarimning
Odamlari topilmas biroq.
Eski uylar yangilar dardim,
Köz oldimdan ötasiz bir-bir.
Yillar tutdek tökkan odamlar,
Sizni izlab kelgandim axir.
Saralabdi ajal kunma-kun
Safingizdan saralarini.
Yoş ötibdi, qari ötibdi,
Tirnab köngil yaralarini.
Kelar yillar, ketar sanalar:
Yelkamga zil qadrlar ortib,
Boğlarga – gul, göristonlarning
Quçoğiga qabrlar ortib.
Safarim ham qaridi, qaytdim,
Omonat, ğör hayotim bilan;
“Kimni söng bor körişim ekan?” –
Degan aççiq xavotir bilan.
* * *
Bodomlar potirlab gulladi tongda,
Kuzgi mevalardan könglim böldi töq.
Bahorni bahordek sevdim, azizim,
Undan özga fasl axtarganim yöq
Boğlarga yaraşdi fasli xazonliğ,
Kuydirib-kuydirib ötdi saraton.
Muz yöllarni sevdim qahratonlarda,
Köklamga yetişga şoşmadim, işon.
Qiş tugaşin zarra istamas edim,
Birga yonsak, mayli, yozlarda abad.
Hamma fasl ötsin boşimdan manim,
Faqat sen yonimdan ketma, muhabbat!
* * *
Qizim Orzuga
Ulğayyapman sen bilan, qizim,
Kulgiçlaring toza va harir.
Közgu böldi közlaring, unda
Öz-özimni qilaman tahrir.
Ming yillardir bitmas-tuganmas
Odam borki, ğavğo, fitna, jang,
Dunyoyimni obod etar, bas,
Mitti jussang, ulkan yurakçang.
Içikkanman, qadaming qutluğ,
To sengaça şodlik, baxt yarim.
Omon asra orzularingni,
Zulmatlarni yorit, axtarim.
Bulbul qizim, qaldirğoç qizim,
Neçuk sendan hayratda qolmam?!
Ayo falak, mukammalliging,
Buyukliging oldida lolman.
Bir-u Borim, ğam yölatmagin,
Köngli nur va quvonçga tölsin.
Şu qizçaning peşonasida
Baxt bitilgan dastxating bölsin.
Işon, bari bitmişlarim çin,
Qöşiqlarim yolğonlarga yot.
Xudo haqqi, sevmayin neçun,
Bolam bilan gözalsan, hayot!
* * *
Zarrin nurlar ila pardozda zamin,
Kelinnafas kunlar, osmon bir köhlik.
Qişning örtasida boşlandi bahor,
Qişning örtasida barg yozdi örik.
Gul tutdim, közida huzun bor edi,
Endi bu ayolning çehrasi gulgun.
Qarayman, tegramda bari boşqaça,
Qarayman, bari bir hamma narsa jön.
Men hali öttizga tölganimça yöq,
Na şeʼr bor, na kuy bor, na-da sas-sado.
Nahot, hammasini erta ilğadim,
Nahot, hayratlaring qolmadi, dunyo!
Şohsanam Nişonova
1995-yili tuğilgan. Özbekiston davlat jahon tillari universitetining Xalqaro jurnalistika fakultetini tamomlagan. “Iqror” nomli şeʼriy töplami çop etilgan.
2022/6
“Yoşlik” jurnaliga obuna böling · indeks 822
Obuna haqida