266 marta körilgan

Umid şuʼla soçar göyo qarşingda

Gulnoz Möminova

Umr tavsifi

Umrim –

Uçib borayotgan toş,

Vaqt quyuni çiqarmas sasin.

Kul qiladi urilsa, Quyoş,

Xömrayadi Zamin darğasi.

Umrim –

Uçib borayotgan toş,

Qay manzilni borar qoralab.

Yo heçligin etayotir foş –

Uçayotgan toşlar oralab?

Mitti gulmohilar

Şimolda kuz – sariq baliqça.

Alyona Yeltsova

Mitti gulmohilar kabi havoda

Yaproqlar suzadi – mayin, beozor.

Qöllaring uzatma sen ham… (mabodo

Bu nafis manzara çekmasin ozor)

Kun dengizdir şu tob – osmoni moviy,

Sohillari sokin, tingan quşlari.

Unda gullar misol – sirli, samoviy,

Yaproqlar suzmoqda – kuzning tuşlari.

Raqqosa misoli yengil aylanar

Mitti gulmohilar tiniq havoda.

Bor jurʼatin yiğib, asta şaylanar

Tutib olmoq uçun şöxçan şaboda.

Bir tuyğuga bağişlov

Erkingni qaytarmoq fursati yetdi,

Şundoq ham qalbimda yaşading uzoq.

Riştalar mezondek uçdiyu ketdi,

Ranginlik örnida faqat qora, oq.

Toş qotib boradi köngil negadir,

Ötinçlar armondir, köz yoşlar – havas.

Ruhni çulğab olgan loqaydlik nadir,

Bu qolip içida yurgan men emas!?

Gohida xotiram tiklanar elas,

Lahzani yoritar inja xayoling.

Nogoh yetib kelsa, nur bölar abas –

Yoşlik boğlarining beğam şamoli.

Qafasni körgan quş tuzoqqa tuşmas,

Bor, şaffof dunyolar muştoq vaslingga.

Bu qalb endi senga munosib emas,

Zotan, qaytolmaysan sen ham aslingga.

Kuz peyzajlari

Turkum

1-peyzaj

Tun fonus uçirar yonarqurtlardan,

Kuzak qarab qolar gödak misoli.

Yerdan Samogaça – bir neça qadam…

Senga taqdirning ham yöqdir savoli.

Faqat kelajakning mavhum yuki bor,

Nekbinlik zavqidan sarxuşsan biroq.

Noxuş xayollarni tözğitib takror

Tun fonus yoqadi yanada köproq:

Yonarqurtlar uçar, qara, sen tomon,

Umid şuʼla soçar göyo qarşingda.

Yolğizlik fonusin kötargan inson,

Qölingni ber, tuşgil Qayğu arşidan.

Tun sen uçun yoqdi yonarqurtlarni..

2-peyzaj

Ufq yonoğida qadimiy ğoza,

Toğlar yelkasida qaymoqlanar şom.

Şamol boğ oralab toliqmiş rosa,

Mezon – fasl içra adaşgan payğom.

Xayyom kosasidek tölib borar Oy –

Sunbula şarobi bormoqda tinib.

Osmon – darvozasi pinhona saroy,

Biz uni toparmiz taqdirga könib!

Şamol qöli bilan tökar olmalar –

Kuz bugun köp saxiy, kuz bugun Hotam.

Quşlar galasiga mahzun termular

Muqimlik yukidan ezilgan Odam.

3-peyzaj

Qorlar yoğdi kuzak ustiga,

Tirqiratib quvdi zoğlarni.

Sovuq, aççiq şamollar bilan

Allaladi ruhi soğlarni.

Örindiqda munğayib qoldi

Uzuq-yuluq suhbat, visollar,

Davomiydir oyna ortidan

Intiq boqqan közlar, xayollar.

Surur oqar köçada bir zum,

Yugurganda jajji oyoqlar.

Kuz yomğiri makkora va şum:

Bilar berkinganing qayoqqa…

Sarğiş, zaʼfar ranglar boladek

Suqilişar mezon bağriga.

Har yaproqda titrar bir hadik –

Kuz şamoli minsa qahriga.

4-peyzaj

Robita çiroqlari qoronğudir…

Föruğ Farruxzod

Yana oy çiqadi, kumuş tolalar

Unuttirar kunduz firoqlarini.

Qora kimxob uzra soçganiça zar

Tun yoqar robita çiroqlarini.

Şamol yaproqlarni kötarib azot,

Soçib yuborganda boğlar bağriga,

Tiriklik yoğdusin taratib bot-bot,

Oy tahsin öqiydi kuzning sabriga.

Fasl taslim bölmas ayoz, şamolga,

Alam-la çimçilab ötar yelvizak.

Bir taşbeh keladi şunda xayolga:

“Sen mening qalbimga öxşaysan, kuzak!”

Özimga

Tuysang – har lahzangda

Bitta Möjiza,

Sen uni joningda

Asrab yaşa, suy.

Özingni bilsang gar

Noşud, ojiza –

Şu lahzada tinar

Ruhingdagi kuy.

Tuysang – har lahzangda

Bitta Möjiza,

Möjizalar içra

Umringdir taloş,

Toqating toq bölmas

Rejalar tuza,

Asl afsungarsan –

Sabrli, yuvvoş.

…Tuyma – har lahzangda

Bitta Möjiza,

Ojizlik – bebaho,

Möjiza – tekin.

Hayot ovozingni

Eşitar zörğa –

Sen hanuz haqqingni

Söraysan sekin.

Xrizantema

Paydar-pay sönadi

Oqşom nurlari,

Çökkalaysan erkni

Unutgan qulday.

Kuydirib dunyoning

Jami gullarin,

Tun oçila boşlar

Qop-qora gulday.

Ifori sezilar

Oyna ortidan,

Şakli sal tanişdir,

Ayt, ismi nima?

Soyalar quvlaşgan

Devor ortida –

Oçilar bahaybat

Xrizantema.

Şoir ruhlar

Kuzak yodga solar şoirlar ruhin,

Zaminda jam bölar şoir ruhlar yo?

Boğlarda milliard yaproqlar ohi,

Alamini tişda tişlaydi dunyo.

Osmonga tik boqqan manavi çinor

Ruhi emasmikan Şavkat Rahmonning?

Qara, xazonlarga boqmayin zinhor –

Qolgan daraxtlarga bermoqda taskin.

Köhna hikmatlarni uqqan bu gujum

Qoşida unutib qöyma taʼzimni.

Bori diqqatingni jamla-da bir zum,

Tanib ol Matnazar Abdulhakimni.

Yuksakdan qaramoq oğir hamma vaqt –

Tikilmoq olamning asl tarziga.

Yaşaş uçun kuraş avjga çiqqan payt

Kim quloq solarmiş köngil arziga?

“Manov baland daraxt Çori Avazmi,

Qaddi tik – u hamon yöldoş ğururga”,

Desam, yonginamda yana birisi

Şovullar aylanib Nazar Şukurga.

Mana, biri turar parişon, öyçil,

Biri Zamindagi mardlik mehvari –

Öyçili – Ravşan Fayz, bisoti köngil,

Yana Aʼzam Öktam – nazm axtari.

Manov baquvvat tol – Muhammad Rahmon

Ota yurti bilan uzmay orani –

Öyçan közlarini yummasdan hamon

Öylab yotar aziz Palangdarani.

Manavi oqterak kimni eslatar –

Döstlariday böyçan, özbaki qomat.

Uning yodi elni hanuz yiğlatar:

Sodda Muhammad u, sodda Muhammad.

Anavi majnuntol Asqar Mahkamdir,

Boşini egdimi insonlik yuki,

Bunda muqim turar besas, begidir –

Rindlar suhbatiga yetgandir, balki?

…Şoir oğalarim, istagayman, bas,

Ruhlaringiz orom olmoğini men.

Oh, juda istayman – kengayişinmas,

Safingiz şu holda qolmoğini men…

Gulnoz Möminova

1978-yili tuğilgan. Toşkent davlat universiteti (hozirgi ÖzMU)ning jurnalistika fakultetini tamomlagan. “Fasllar şiviri”, “Sayyoh quşlar”, “Dil siniqlari” va “Çiğanoq” nomli şeʼriy töplamlari naşr etilgan.

“Yoşlik” jurnaliga obuna böling · indeks 822

Obuna haqida

Izohlar

Hozirça izoh yöq. Birinçi bölib fikringizni yozing.

Siz nima deysiz?

Izoh tahririyat körib çiqqaç, eʼlon qilinadi.

Şu ruknda köp öqilganlar

Barçasi (325)

Ayol

Yigitlar maktubin bitganda qondan,
Kelinlar firoqdan çekkanda yohu,
Uning ham panohi qaytmadi jangdan,
Ön töqqiz yoşida beva qoldi u.