Umr tavsifi
Umrim –
Uçib borayotgan toş,
Vaqt quyuni çiqarmas sasin.
Kul qiladi urilsa, Quyoş,
Xömrayadi Zamin darğasi.
Umrim –
Uçib borayotgan toş,
Qay manzilni borar qoralab.
Yo heçligin etayotir foş –
Uçayotgan toşlar oralab?
Mitti gulmohilar
Şimolda kuz – sariq baliqça.
Alyona Yeltsova
Mitti gulmohilar kabi havoda
Yaproqlar suzadi – mayin, beozor.
Qöllaring uzatma sen ham… (mabodo
Bu nafis manzara çekmasin ozor)
Kun dengizdir şu tob – osmoni moviy,
Sohillari sokin, tingan quşlari.
Unda gullar misol – sirli, samoviy,
Yaproqlar suzmoqda – kuzning tuşlari.
Raqqosa misoli yengil aylanar
Mitti gulmohilar tiniq havoda.
Bor jurʼatin yiğib, asta şaylanar
Tutib olmoq uçun şöxçan şaboda.
Bir tuyğuga bağişlov
Erkingni qaytarmoq fursati yetdi,
Şundoq ham qalbimda yaşading uzoq.
Riştalar mezondek uçdiyu ketdi,
Ranginlik örnida faqat qora, oq.
Toş qotib boradi köngil negadir,
Ötinçlar armondir, köz yoşlar – havas.
Ruhni çulğab olgan loqaydlik nadir,
Bu qolip içida yurgan men emas!?
Gohida xotiram tiklanar elas,
Lahzani yoritar inja xayoling.
Nogoh yetib kelsa, nur bölar abas –
Yoşlik boğlarining beğam şamoli.
Qafasni körgan quş tuzoqqa tuşmas,
Bor, şaffof dunyolar muştoq vaslingga.
Bu qalb endi senga munosib emas,
Zotan, qaytolmaysan sen ham aslingga.
Kuz peyzajlari
Turkum
1-peyzaj
Tun fonus uçirar yonarqurtlardan,
Kuzak qarab qolar gödak misoli.
Yerdan Samogaça – bir neça qadam…
Senga taqdirning ham yöqdir savoli.
Faqat kelajakning mavhum yuki bor,
Nekbinlik zavqidan sarxuşsan biroq.
Noxuş xayollarni tözğitib takror
Tun fonus yoqadi yanada köproq:
Yonarqurtlar uçar, qara, sen tomon,
Umid şuʼla soçar göyo qarşingda.
Yolğizlik fonusin kötargan inson,
Qölingni ber, tuşgil Qayğu arşidan.
Tun sen uçun yoqdi yonarqurtlarni..
2-peyzaj
Ufq yonoğida qadimiy ğoza,
Toğlar yelkasida qaymoqlanar şom.
Şamol boğ oralab toliqmiş rosa,
Mezon – fasl içra adaşgan payğom.
Xayyom kosasidek tölib borar Oy –
Sunbula şarobi bormoqda tinib.
Osmon – darvozasi pinhona saroy,
Biz uni toparmiz taqdirga könib!
Şamol qöli bilan tökar olmalar –
Kuz bugun köp saxiy, kuz bugun Hotam.
Quşlar galasiga mahzun termular
Muqimlik yukidan ezilgan Odam.
3-peyzaj
Qorlar yoğdi kuzak ustiga,
Tirqiratib quvdi zoğlarni.
Sovuq, aççiq şamollar bilan
Allaladi ruhi soğlarni.
Örindiqda munğayib qoldi
Uzuq-yuluq suhbat, visollar,
Davomiydir oyna ortidan
Intiq boqqan közlar, xayollar.
Surur oqar köçada bir zum,
Yugurganda jajji oyoqlar.
Kuz yomğiri makkora va şum:
Bilar berkinganing qayoqqa…
Sarğiş, zaʼfar ranglar boladek
Suqilişar mezon bağriga.
Har yaproqda titrar bir hadik –
Kuz şamoli minsa qahriga.
4-peyzaj
Robita çiroqlari qoronğudir…
Föruğ Farruxzod
Yana oy çiqadi, kumuş tolalar
Unuttirar kunduz firoqlarini.
Qora kimxob uzra soçganiça zar
Tun yoqar robita çiroqlarini.
Şamol yaproqlarni kötarib azot,
Soçib yuborganda boğlar bağriga,
Tiriklik yoğdusin taratib bot-bot,
Oy tahsin öqiydi kuzning sabriga.
Fasl taslim bölmas ayoz, şamolga,
Alam-la çimçilab ötar yelvizak.
Bir taşbeh keladi şunda xayolga:
“Sen mening qalbimga öxşaysan, kuzak!”
Özimga
Tuysang – har lahzangda
Bitta Möjiza,
Sen uni joningda
Asrab yaşa, suy.
Özingni bilsang gar
Noşud, ojiza –
Şu lahzada tinar
Ruhingdagi kuy.
Tuysang – har lahzangda
Bitta Möjiza,
Möjizalar içra
Umringdir taloş,
Toqating toq bölmas
Rejalar tuza,
Asl afsungarsan –
Sabrli, yuvvoş.
…Tuyma – har lahzangda
Bitta Möjiza,
Ojizlik – bebaho,
Möjiza – tekin.
Hayot ovozingni
Eşitar zörğa –
Sen hanuz haqqingni
Söraysan sekin.
Xrizantema
Paydar-pay sönadi
Oqşom nurlari,
Çökkalaysan erkni
Unutgan qulday.
Kuydirib dunyoning
Jami gullarin,
Tun oçila boşlar
Qop-qora gulday.
Ifori sezilar
Oyna ortidan,
Şakli sal tanişdir,
Ayt, ismi nima?
Soyalar quvlaşgan
Devor ortida –
Oçilar bahaybat
Xrizantema.
Şoir ruhlar
Kuzak yodga solar şoirlar ruhin,
Zaminda jam bölar şoir ruhlar yo?
Boğlarda milliard yaproqlar ohi,
Alamini tişda tişlaydi dunyo.
Osmonga tik boqqan manavi çinor
Ruhi emasmikan Şavkat Rahmonning?
Qara, xazonlarga boqmayin zinhor –
Qolgan daraxtlarga bermoqda taskin.
Köhna hikmatlarni uqqan bu gujum
Qoşida unutib qöyma taʼzimni.
Bori diqqatingni jamla-da bir zum,
Tanib ol Matnazar Abdulhakimni.
Yuksakdan qaramoq oğir hamma vaqt –
Tikilmoq olamning asl tarziga.
Yaşaş uçun kuraş avjga çiqqan payt
Kim quloq solarmiş köngil arziga?
“Manov baland daraxt Çori Avazmi,
Qaddi tik – u hamon yöldoş ğururga”,
Desam, yonginamda yana birisi
Şovullar aylanib Nazar Şukurga.
Mana, biri turar parişon, öyçil,
Biri Zamindagi mardlik mehvari –
Öyçili – Ravşan Fayz, bisoti köngil,
Yana Aʼzam Öktam – nazm axtari.
Manov baquvvat tol – Muhammad Rahmon
Ota yurti bilan uzmay orani –
Öyçan közlarini yummasdan hamon
Öylab yotar aziz Palangdarani.
Manavi oqterak kimni eslatar –
Döstlariday böyçan, özbaki qomat.
Uning yodi elni hanuz yiğlatar:
Sodda Muhammad u, sodda Muhammad.
Anavi majnuntol Asqar Mahkamdir,
Boşini egdimi insonlik yuki,
Bunda muqim turar besas, begidir –
Rindlar suhbatiga yetgandir, balki?
…Şoir oğalarim, istagayman, bas,
Ruhlaringiz orom olmoğini men.
Oh, juda istayman – kengayişinmas,
Safingiz şu holda qolmoğini men…
Gulnoz Möminova
1978-yili tuğilgan. Toşkent davlat universiteti (hozirgi ÖzMU)ning jurnalistika fakultetini tamomlagan. “Fasllar şiviri”, “Sayyoh quşlar”, “Dil siniqlari” va “Çiğanoq” nomli şeʼriy töplamlari naşr etilgan.
“Yoşlik” jurnaliga obuna böling · indeks 822
Obuna haqida