Çölpon
Çirkin keçalarda
hamiyat halol
Qora soyalarning çöksa poyiga.
Kuraş bu –
bayroqdor bölmoq, avvalo,
Şoirga yaraşar,
faqat şoirga.
O, Temur ölkasi Turonzaminda
Zavolga yuz tutar kişanlangan ruh.
Şiddatin bosolmay, boqsa ğanimga.
Har mitti jilğaning isyoni qutluğ.
Umidim –
uyğonsa bu noz uyqudan,
Bu mudroq közlarda çaqnasa olov.
Har şeʼri şer bölib, böğizdan tutar
Jangçi şoirlarga muhtojman, xolos.
Umidim –
şoirmi yuragi yonsin,
Mudom piri bölsin Yassaviy, Kubro…
Zulmning qoşida qolib zabonsiz,
Şoirman deganni keçirma, tuproq.
* * *
Közlaridan nur öğirlab kun
Röyi zamin gulşan muattar.
“Suvpari”ni kuylasa Ohun
Jör böladi yurak-yurakdan –
Tuşimdagi tirmizak bola.
Ğör boşida Andijon döppi,
Döppi emas, podşoh tojiday.
Qiqir-qiqir şodlig-u şöxlik
Tortqilaydi qizça soçidan
Tuşimdagi tirmizak bola.
Araz insa qizça yuziga,
Şamol bölib qaygadir uçar.
Zumda qaytar, voh, huzuriga
Kaftida bir hovuç dovuçça
Tuşimdagi tirmizak bola.
Çappar urar yaşil göşada
Dunyoi dun etolmas tutqun.
Bir qarasam – menga öxşagan,
Bir qarasam – begona butkul
Tuşimdagi tirmizak bola.
* * *
Na hakim, na hakam bölar vaqt,
Xotiralar – şirin şukuhlar.
Unutilgan odam toabad
Unutganni tuş körib uxlar.
Qadahsözlar aytmas: “Alvido”,
Majnun bölib uzlatda yonmas.
Odamlardek yaşaydi mudom,
Mudom odamlardek yaşolmas.
Neça bahor ötar nozanin,
Qahrlanib ötar neça qiş.
Baxt – soğinçdan yurak tozarib,
Olovda ham halovat topiş.
Umr-ku yöl, qaytmas iziga,
Soçlarini qirovga böyar.
Unutilgan odam qiziga
Unutganning ismini qöyar.
usmon nosir
Erk – qöşiq, kuylasang bulbul misoli,
Panadan çoh qazir hasadgöy qarğa.
Bukilgan tizzalar yoniq isyonni
Qorli ölkalarga qilar badarğa.
Alam-o, iymonning qazosidir bu.
Yurakda bulutday suzar zulumot,
Izğirin şamollar izmida qutqu.
Yozğirib yozsam-da, yozilmas xumor,
Ay ruhi farişta, vujudi tutqun,
Qay maddoh oğangning qasosidir bu.
Dong qotib uxlasa xeş-aqrabolar,
Uyqusin buzarmi guldirak bölmoq?!
Söz bilan yaralab, söz-la davolab,
Qon yutib yaşamoq, qon qusib ölmoq –
Erta uyğonganning jazosidir bu.
Bolalik
Derazaning siniq közidan
taşqariga boqardim: Hayrat!
Şabbodaning şivir-şiviri,
ariqning hur ohangi – bayram.
Derazaning siniq közidan
qöl silkitib quyoşga, quşga
gulning sarin böyin simirib
söng öğirlab ketardim tuşga.
Derazaning siniq közi – şeʼr,
Noçorlikning suratimas bu.
Suzar edi köngilda nurdek
Şahzodalar tuymagan tuyğu…
… Bugun köz yoş doyasi afsus,
Yupatolmas gul, quyoş, bulut…
Taşqariga boqaman mahzun,
Yurak çil-çil, derazalar but.
* * *
Oh, qunişib qişlagan qişloq,
Fiğoningga vobasta sözim,
Qaroğingda mung körsam, işon,
işon, ikki jahonim tözir.
Kunbotarga tutaş dalalar,
Kumuş hislar haroratli şeʼr.
Tentiradim sağir boladay,
Yuragingga söz ekaman deb.
Oqböyraning telba mavjlari,
Suron solib, uyqum buzsalar,
Tökildim, voh, tunlar avjlanib,
Sening ğussang – “Zarif ğussalar”…
Bu soğinç-u ozor, zor yotar,
Mehrobingda manzara bölib.
Varaqlab qöy bir qur, mabodo
Zil yuklardan böşasa qöling.
Nurmuhammad AZIZ
1990-yili tuğilgan. Özbekiston Yozuvçilar uyuşmasi “Ijod” jamoat fondi tomonidan “Birinçi kitobim” loyihasida “Zarif ğussalar” nomli ilk kitobi naşr etilgan.
2021/4
“Yoşlik” jurnaliga obuna böling · indeks 822
Obuna haqida