ODAMTOŞLAR
Bu yer ummon bölgan bir vaqtlar…
Keyin kötarilgan
ulkan toşlari.
Keyin suv qurigan
va çökkan…
Toğlar –
Yerning qotib qolgan metin yoşlari.
Endi Koinotning
köm-kök dengizi
Sirli jilvasiga bölganiça ğarq,
Şundoq yulduzlarning
közi öngida –
Oçilib yotibdi
million yillik Vaqt!..
Soçilib yotibdi
oşkor va pinhon
Izlar…
Tarix özi buyuk xattotdir.
Toşlar – asli toşmas, ummon tubida
Balki yaşab ötgan Odamizotdir?
Balki ulkan toşlar –
ulkan odamlar –
Qotgan yuragiga kömib sirini,
Evrilib kelsa ham qança odamlar
Heç kimga bermagan ona yerini.
Yo körgan ming marta kattaroq Oyni?
Yoki uçib olis sayyoralardan,
Balki olib kelgan eng gözal joyni,
Hali biz bilmagan tayyoralarda?
Ular körgan
Qanday möjizalarni
Sözsiz nimalarga qilar işorat?
Suyanib bir-birin yelkalariga
Yoki…
Kutayotir qanday başorat?
Yöq,
ular suvsagan…
taşna qalbiga
Musaffo ruhiga yetmagan havo!
Ular uçib ketgan
Vujudin taşlab,
Çunki torlik qilgan köksiga maʼvo!
Yöq,
ular kömilgan öz vujudiga,
Bu toşlar –
Mangulik qabrtoşlari.
Şu sabab yiğlaşar içi-içidan,
Buloqlar – toğlarning aççiq yoşlari…
Bu toşlar,
uluğvor bu xarsang toşlar,
Mayda odamlarning ustidan kulib,
Olis yulduzlarga
közni tikkança
Tizilib turişar
Jangçilar bölib.
Töxtab qolgan kabi
Bu yerlarda Vaqt
Imillab ötadi…
Hattoki Quyoş,
metin tanasini tilib ketadi,
Çaqmoqlar… yomğirlar,
Böron-sangtaroş.
Payqamay ötarsiz goho yonidan,
Sezmaysiz, yuraklar bölsa-da qodir.
Kim u ketayotgan?
Bizmi, yo ular?
Dunyo sarhadidan kim ötayotir?
Ularni toş demang,
Ular ham odam,
Içiga yaşirgan ingroqlarini,
Qölingizni asta qöying qöliga
Tinglaysiz zalvorli titroqlarini…
U şunday, balki işq,
Balki ğam bilan,
Bitta baxt qoldirib Odamiyatga,
Olis Koinotning
Olis yölidan
Ular ketib borar ABADIYATga!
EʼTIKOF
Men – Bibi Oyişa emasman,
Hazrati Xadiça ham emas, ammo
yuragimda bitta Odam bor,
Rasulday sevimli,
Xudoday tanho!
Xudoyo, men Oyşa emasman, nega?
Neçun yuragimda sevgi bu qadar?
Kimning qayğusi bu –
Bir işq beega,
Qoronğu umrimga soladi xatar?
Tanlanmadim, bir oliy şaraf,
Yoki mahrami xos buyuk zot uçun.
Ammo suyagimni ötlarga qalab,
Jannatiy bir sevgi yonadi neçun?
Oydin tuşlarimda olma tişladim,
Boşlarim aylanar sevgi isidan!
Xudoyim, Xudoyim,
jismimni qadim
Yaratding, ayt, kimning qobirğasidan?
Şu qadar mahrumman, ki yetmas kuçim,
Nur istab ruhimning isyoni tinmas,
Gunohlarin Rasul sörab berguvçi,
Men, axir, Hazrati Oyişa emas!
Qalbni barbod etgan işq bilan, nega,
Arşingga gunohkor qöyaman qadam?
Bu olov umrimga bölgani ega,
Nahot, topilmadi bir yoruğ Odam?!
Oydin tuşlarimda olma tişladim,
Boşlarim aylanar sevgi isidan!
Xudoyim, Xudoyim, jismimni qadim
Yaratding, ayt, kimning qobirğasidan?!..
SAMARQAND VA HIROT…
Şundoq Registonning yonboşidagi
Uzun, tor yöllardan tentirab ketib,
Qanday kelib qoldim, bila olmayman,
Hirotga – Boyqaro qasriga yetib?..
Kimdir dedi: «Qaytar tarixni ortga,
Mömin Mirzo sendan kutmoqda panoh.
Lek mendan oldinroq ölim xatiga
Muhrini bosadi ğaflat bosgan şoh!
Osmon çarxpalagi ortga ketmoqda,
Qaylarda qoldingiz, Şoiri zamon?
Hirotni bir qora quyun yutmoqda,
Dunyo borayotir qiyomat tomon.
«Uyğoning, xoinlar, ölim qasdida,
Şohim, jonriştangiz uzayotgan kim?
Sohibqiron bergan qiliç dastidan
Torting qölingizni, Xadiçabegim!
Lek, makkor közlardan uçgan laxça çöğ
Öt qöyar saltanat devorlariga.
Mömin Mirzo boşin kesar bir maxluq,
Qon saçrar Samarqand minorlariga!..
Şahid ketgan Oyning intiqomiga,
Örnidan bir qalqib ketar Göri Mir!
Boyqaro qölini botirib qonga
Jahongir poyiga tuşadi şamşir.
Endi kim yuvadi bu qon yuqini?
Kim uni kötarib qöyar joyiga?
Ötkir ovoz keldi daxmadan: «Kimki
Boşini qöysa, gar, yurtning poyiga!»
Afsuski, tarixga endi tahrir yöq,
Yotibman, ruhimni şu azob yançar.
Sizning köksingizga kelib tekkan öq,
Mening yuragimga urilgan xanjar!
Tursam-u, tuğimni kötarsam, illo,
Dunyoning teng yarmi yukinib kelar.
Meni xavfga solmas özgalar, ammo
Meni qörqitadi özimnikilar!..
Unutmaki, sen ham mening avlodim,
Şiddating köklarga kötargan çoği,
Vatan kabi asra qalbingni, tokim
Zimdan urilmasin fitna piçoği!..»
…Özingni otib toş daxmalar tomon
Ökirib-ökirib yiğlaging kelar.
Axir qanday yomon, qançalar yomon,
Duşmanlaring bölsa – özingnikilar!
Samarqand va Hirot tutaşgan joyda
Sirli bir köprikdan ötib xayoliy,
Boqaman, tunda men tikilgan Oyga
Qarab turgan bölar Hazrat Navoiy!
TUŞ
Nigohlari yodimda qoldi,
U ğamdan-da edi ğamginroq.
Nimanidir sörmoqçiydim,
Lablarimga bosdi u barmoq.
Yuzimga jim qöyib yuzini
Asta quçdi – olovda kuydim.
Heç umrimda tuymagan bir dard
Bilan, yo Rab, men uni suydim!
U bilardi…
Jonim qaydayu,
Ruhim qayda qafasligini.
Va nogahon his qildim, közim
Qaytib uni körmasligini!
Meni bir dam baxtiyor etib,
Keyin ötli öylarga taşlab.
Ketdi… oppoq ruhlar bilan U
Közlarini jimgina yoşlab…
Men ortidan uzoq yugurdim,
Osmonlardan izlab izini…
Qaytaray deb,
çaqiray dedim,
Men bilmasdim
Uning ismini!..
TAŞRIF
Men dunyoning eng çekkasiga
Yetib kelgan edim savdoyi,
bir osiyning
marğub sasiga
kirib keldi Hazrat Navoiy.
Asta mendan söradi ahvol,
Holim edi yomondan-yomon.
Yuragimning bir çekkasiga
tegib ketsa,
qulardi osmon…
hasratimning ğam kulbasiga
şamlarini qöyarkan osib,
men yiğladim izdihom yutgan
ğarib könglim holiga boqib…
Atrofimda na döst bor edi,
na bir dildoş,
na bir pok köngil…
Azaldan to oqibat qadar
Ketgan edi qoronğu bir yöl…
Balki, Layli könglim bor edi,
Balki, ruhda Majnunning holi.
Bu dunyoning tor qafasiga
Siğmay öldi işqim xayoli…
Endi mening yölim yöq edi,
Tugagandi sabri qarorim.
Çorasizlik çorasi içra,
Şeʼrim edi yoru ağyorim…
Xayolimni xanjarday tilgan
Qalamimga közini yoşlab,
U jim ketdi,
nadomat bilan
Meni yolğiz Xudoga taşlab.
Nasihatni uqqanlar bilar,
Men ne bilay, oşiq savdoyi.
Ketgim keldi,
biroq siz bilan….
Könglingizni sevib, Navoiy!
* * *
Gözal hislarimiz etdilar barbod,
Ağyorning ozori, döst ağyorligi…
Ammo men uçun – baxt,
Men uçun – hayot,
Bu dunyoda sening sevging borligi…
Telefon qizğonar ovozingni ham,
Közingga yetmayman, dil noçorligi.
Söngsiz iztirobdir,
Söngsiz azob – ğam
Bu dunyoda sening sevging borligi…
Ismingni öpaman… Kimga ğalati
Baxtsiz tunlarimning baxtiyorligi.
Xudoning könglimga bergan neʼmati –
Bu dunyoda sening sevging borligi…
Balkim unutgansan?… Balkim baribir
Köyingda parişon umrim xorligi.
Ehtimol, bilmassan?..
Ruhimdagi nur –
Bu dunyoda sening sevging borligi…
Balkim kimlargadir keladi malol
Ğarib ikki dilning intizorligi…
…Ammo men uçun – tuş,
Men uçun – xayol,
Bu dunyoda sening sevging borligi…
Zebo MIRZO
“Yoşlik” jurnali, 2011-yil 9-son
“Yoşlik” jurnaliga obuna böling · indeks 822
Obuna haqida


