NAVOIY VA BOBUR
Ona tili ori, ğururi
Asrlardan sado beradi.
Navoiydan söz ayta turib,
Tilga Bobur kelaveradi.
Olti kunda yaralmiş olam
Va Odam ham. Şukrona ayta
Biz fevralning olti kunida
Tuğilamiz har yili qayta.
Hali borliq qiş uyqusida,
Hali közin oçmayin bodom, –
Turkiy zamin kengliklarida
Çaparasta gullaydi odam.
Sen, ey köngil, gar tilarsan xöb,
Söz sehridan umringga najot, –
Mir Alişer etagini öp,
Borib Mirzo eşigida yot…
Ona tili ori, ğururi
Asrlardan sado beradi.
Navoiydan söz ayta turib
Dilga Bobur kelaveradi!
ODAM ANATOMIYASI
Olim aytar: «Odam zoti ham
Olam içra ajib imorat.
Sakson foiz tanasi suvdan
Va qolgani «loy»dan iborat».
Oqil aytar: «Töğri tuşuning,
Har ne kelsa kelar kişidan.
Yolğoni köp rostidan uning,
Xatosi köp töğri işidan».
Oşiq aytar: «Çeçak çamanda
Yaşnar oftob borligi uçun.
Har inson bus-butun mehr va
Soğinçdan iborat bus-butun!».
SÖFIYONA
Muhabbatning şarobini içdim manam,
Mayközani jonon kabi quçdim manam.
Uçqur xayol uçoğida hayron-hayron,
Samolarda sayron-sayron uçdim manam.
Bu dunyoning ming bir quroq matohidan
Hoyu haşam libosini biçdim manam.
Yöq zamonlar bobom yeçgan muammoni
Töq zamonlar qayta boşdan yeçdim manam.
Muhabbatsiz kişilardan bir quş kabi
Ollohyordan ibrat olib qoçdim manam.
Sening böldim – kimligimni angladim, yor,
Menim bölding – özligimdan keçdim manam.
Taʼrifingda sözimga rang, maʼno kirdi,
Söz bozori içra dökon oçdim manam.
Maşoq terib uluğ nazm ellarida
Har sözimni buğdoy kabi soçdim manam.
KÖZING QUYOŞI
Közing quyoşidan kuyib jingalak
Bölmişdir soçlaring, qoşlaring qaro.
Közing quyoşidan bölib jizğanak
Mening ham şaydoyi yuragim yaro.
Boqsam yondi közim, qara çöğiga,
Quyuq qora tuşdi qoraçiğiga.
Öçirmasa uni közim buloği,
Bilmadim, ne bölar edi buyoği?
Özing ayt, yuragim kuygani ozmi,
Közing quyoşidan, qalbim suyugi.
Axir, qora qildi qança qoğozni
Işqing öti yoqqan sözlar kuyugi!
BOŞI TIK ODAM
Yulduzlarga tutaş çöqqida, qarang,
Toğlar salobati, körki mujassam.
Tuz bergan eliga keltirar şaraf
Çöqqi kabi yuksak qalb sohibi ham.
Mağrur çorlab turar, kunduzmi-keça,
Heç qaçon urmagay yerga qadrini.
Bamisli quyoşga intilgan çeçak
Millat unga qarab tiklar qaddini.
Yuksaklik quyidan boşlanar desam,
Balki jön qaraşdek tuyular bu hol.
Asli özi şunday, boşi tik odam
Oyoği ostini körajak yaqqol.
QAYĞU VA QUVONÇ
Tuproqdan yaralding, ey odamizod,
Söng ruhdan taningga jon böldi ato.
Körganing alamu iztirob nahot,
Asli yaralmişda ötganmi xato?
Iblis aldoviga uçmasa magar
Momo Havo yöldan ozdirmasaydi,–
Balki röy bermasdi bu körguliklar,
Kezmasding yer uzra quvğindi, daydi.
Mağrur boşing baland tutib borasan
Ğam-ğussa tun kabi yopirilsa ham.
Zulmatni yoritib ketib borasan
Quvonçni oy kabi quçgança mahkam!
OLTMIŞBOYLARGA
Goh öylab qolaman: oltmişga kirib,
Bormi hali yana bilmaganimiz?
Ne-ne yumuşlarga kördik qöl urib,
Qolmadi-yov deyman qilmaganimiz.
Bu bari bor gaplar, ötirik emas,
Demaganimiz ham qolmadi hisob.
Gohida qand yedik, gohi pand… xullas
Yemaganimiz ham qolmadi hisob.
Umr yöllarida kezdik qirma-qir,
Gohi yaxşi, gohi yomoni keldi.
Boşdan ötganini endi birma-bir
Aytib huzurlaniş zamoni keldi.
Bu ham bir baxt asli. Oftob izidan
Osmonga yulduzlar soçilgan siyoq.
Duru gavhar tomar köngil közidan,
Öçmas yoşlik ruhi, sönmas iştiyoq.
Çuqur öylab körsam, oltmişga kirib,
Bilgandan köp ekan bilmaganimiz.
Ne-ne yumuşlarga kördik qöl urib,
Hali oldindadir qilmaganimiz!
UMR QÖŞIĞI
Hayotning talx şarobin iça-iça,
Umr ötar yillarni keça-keça.
Oppoq oftob qora tun öğli bölar,
Yaşil daraxt qizi qizil oluça.
Yer qöporib er yigit boğ yaratar,
Gul tuğadi gul hidlab gul boybiça.
Dili poklar yöli pok el bölajak,
Şam kabi porlab yonar to öçguça.
Vale nopok insonlar oxiratda
Qadr topmas Isoning eşagiça.
Çin oşiqlar aylanar qatra durga,
Tun va kundek bir-birin quça-quça.
Bitar davron kotibi bir oyatni:
“Otdi tong. Oğdi kunduz. Oqdi keça”.
FAXRIYA
Kim Milliy boğ sari qöysa gar qadam
Yuksalur Alişer Navoiy qadar.
Kim kezsa qöl berib hazrat ilkiga,
Dunyo aylanajak özbek mulkiga!
OŞIQLAR
Oşiqlar söz demas bilsa-bilmasa,
Har işga qöl urmas bölsa-bölmasa.
Çiroq simlariga öxşar oşiqlar,
Dil yonmas, tutaşuv – bösa bölmasa.
DUR QADRI
Bir dona marvarid – momo merosi
Yotardi qutida çang-ğubor bosib.
Neça dur birlaşib tamanno qilgaç,
Yor suluv böyniga kördi munosib!
ŞOIRGA
Belni mahkam boğla, boğlama tilni,
Va lekin unutma bir taomilni.
Oğzingdan kirgani özingni boqar,
Oğzingdan çiqqani boqadi elni!
AKALAR
(Mahmud va Bahriddin akamga)
Akalarning yelkasida
Katta bölar uka zoti.
Uka yulduzni közlasa
Aka bölar kökka şoti.
Hov ukalar, yoningizga
Olib suluv bekangizni.
Qulluq qilib yangangizga,
Yöqlab turing akangizni.
Gar akaning köksi baland –
Uka dasti doim uzun.
Oftobani bering, akam
Qöliga suv quyay özim!
Saʼdulla HAKIM
“Yoşlik”2012/11
“Yoşlik” jurnaliga obuna böling · indeks 822
Obuna haqida


