* * *
Yomğir şevasida şeʼr öqir osmon,
har bitta satridan ziyo tomadi.
Könglimdan uzilgan şamollar bilan
ketgan Işq qaytişdan qattiq tonadi.
Men hali yöqdirman,
topilmaganman,
soçilib yotibman yomğirlar aro.
Sözlar şuʼlasidan közim qamaşib,
ketarman Yöqlikning dargohi tomon.
Tonglarni
içadi çanqagan ruhim,
garçi men qaygadir yöqoldim axir.
Izimni izlagan Oçunga ayting –
meni olib ketdi şoirqalb Yomğir…
* * *
Jimgina jon berar boğda daraxtlar,
jimgina kuzatmoq –
dunyoga doir.
Jimgina içida turgan böronni
bostirib köçadan ötadi Şoir.
Oddiy fojealar
hayrat bermaydi,
bunday hodisotga töla har qadam.
O, bunça befarqsiz! –
demoq istaydi,
jimgina…
yaşaşdan çarçagan ODAM…
* * *
Men til yutib turganim bilan
Sözlar sukut saqlolarmidi?!
Marsilius MARTINAYTIS
Bir söz izlayapman –
bir sözki,
dunyoni titratib, tözğitmasa ham
borligin sezdirib turolsin özin.
Uni his qilolsin har lahza olam.
Vujudimda oqsin
rangsiz,
ohangsiz,
(axir, ular bari faqat ötkinçi.)
U anglatsin
erk – olinmas jangsiz,
ildizida yonsin Inson ökinçi.
Quyoşdek qizitib qaynoq taftida,
tufroğdek bağrida Işqni undirsin.
Bu söz poklik tiğin olib kaftiga,
yovuzlik köksiga sançsin – öldirsin.
Men uni izlarman toki tanda jon,
mayli,
quvvatlarim bu yölda tolsin.
Men hatto tilimni yutib turgan on,
u sukut qafasin parçalay olsin!
* * *
Olamlar riştasi
tutaşar bir kun,
asrlar zalvori bosar fazoni.
Nihoyat poklikka yuz tutar Oçun,
inson
yuksaltirar
asl INSONni.
Işongum,
sinişdan töxtar haqiqat,
uruşlar suroni tinadi boqiy.
Tinçlik-la ötadi lahza, daqiqa,
şamollar esadi maʼsum, ilohiy.
Vaqtning ranglarida
tovlanur şuʼla,
közlarda Muhabbat uyğonur asta.
Bu borliq ezgulik,
oqlikka tölar,
mehr ufuradi har bir nafasda.
Umid şamlarida isinaman Men,
xayollar – osmonga uzangan daryo.
Işoning,
kun kelar,
allaqaysi kun,
mening yuragimdan boşlanur Dunyo!..
* * *
Göyo bu toğlardan daryolar emas,
viqor
oqayotir
közlarim
tomon.
Yuksak çöqqidaman –
ayni bu nafas
menga özimdan ham yaqinsan, Osmon.
Hayrat undiradi özdan diltufroq,
oydin öylar
çulğar çeksiz botinni.
Tobora bu dunyo poklanar – oppoq,
ilohiy şavq yoqar zuhurotimni.
Nafosat gurkirab gullar qarşimda,
bu toşlar toş emas –
yerdagi sabot.
Meni qulatsang ham har gal arşimdan,
baribir,
men seni sevaman, hayot!
* * *
Yomğirlar yoğadi…
oçilar Yurakning derazalari,
betil boğlar içra jimlik jaranglar.
Körk soçar muhabbat manzaralari,
tomçi tovuşida
tovlanur ranglar.
Ranglar…
Qorayadi samo siynasi,
bulutlar oqadi oğirdan-oğir.
Öqib samovotdan Sevgi surasin,
ruhimning içiga köçadi yomğir…
Öh,
ruhim yomğiri:
çaqmoq, guldurak,
akslanar mangulik manzaralari.
(Bunga dunyo çiday olmasa kerak) –
asta yopgum Yurak derazalarin…
Yomğirlar yoğadi bedor boğlarga,
yomğirlar yoğadi ruhga isyonkor.
Sokin şivirlayman
olti yoqlarga:
Kel,
senga atalgan yomğirlarim bor…
* * *
Tuproq isi kelar…
dengizday çayqalib, guvranar dala.
Köçadan ötadi yugurib,
şamolruh,
fariştasiyrat bir bola.
Qişloqqa tutaşgan daryoda
çömilar har oqşom oltin Oy.
Bahor…
adirlarning köksi alvontus –
billur kosalarda çayqalar Çiroy.
Qirlarning ruhida çopar arğumoq,
Osmon – zamindagi manzarga vola.
Bir kuni..
bir kuni şularning barin
şeʼrga solar öşa soddadil bola…
Mirzohid Muzaffar
1999-yili tuğilgan.
Şeʼrlari matbuotda eʼlon qilingan.
“Yoşlik” jurnaliga obuna böling · indeks 822
Obuna haqida